Ülkemizde, yüksek oktanlı gündem sıkıntısı yok maşallah;

Papa 14. Leo’nun  ihtişamla devam eden ziyareti de,

Başlı başına bir olay oluyor.

Papa, Katolik Kilisesi'nin ruhani lideri ve Vatikan Şehir Devleti'nin Başkanıdır.

Yani, Papa’nın konumu sadece teolojik bir makamı ifade etmiyor.

Merkezi Roma olan,  bir milyar dört yüz milyonluk

Dünya Katolik Hıristiyanlarının ruhani lideri.

⁠Diğer yandan, ⁠ kavgalı oldukları iki yüz milyonluk

Ortodoks Kilisesi’nin merkezi İstanbul (Fener),

Ruhani  lideri ise Patrik'tir. Yani Trabzonsporlu Bartholomeos.

Bu iki mezhep dokuz yüz yıldır düşmanlık gütmektedir.

Patrik Bartelemos, eşit kiliseler arasında, temsili kendinde bilip,

Bunu diğerlerine kabul ettirmek isteyen, Ekümenik sıfatını da kullanır.

Trabzon’da ayin yönetmeye geldiğinde de,  Ekümenik Patrik yazılı Trabzonspor forması hediye edilmişti.

****

Aslında ilk defa Papa’yı ağırlamıyor Türkiye,

Defaatle gelmişler, rutin programlar dahilinde usulünce ağırlanmışlardı.

1971 yılında, Yüksek Öğretim Kurulu’na bağlanması şartına karşılık,

Ortoksların özel okul kalmasını istemeleri yüzünden kapalı kalan,

Heybeliada Ruhban Okulu’nun yeniden açılacak olması da hesaba katılırsa, tüm bunlara  sıradan bir resmi ziyaret diyemeyiz,

Diğer yandan, Papa 14. Leo’ya, Ortodoksların lideri Trabzonsporlu Bartelemos da eşlik ediyor.

Roma, Hz İsa’dan 300 sene sonra Hıristiyanlığı serbest bırakmıştı

Bunca zaman birbirlerinden kopmuş olan kiliseler,

“İznik Konsülü” olarak anılan toplantıda serbestçe buluşmuşlar,

325 yılında, Hıristiyanlı’ğa yeni bir yol belirlemişlerdi.

Ve bu sene, bu olayın 1700. yıldönümü vesilesiyle,

Katolik Papa 14. Leo ve Ortodoks Patrik Bartholomeos’la birlikte İznik’te,

O toplantının anısına ayin yaptılar.

Ayrıca,

Her kesimden kutsal mekanları ziyaret ediyorlar, bir çok kilisede,

Ve ilk defa kilise dışında bir mekanda

Adeta gövde gösterisiyle ayinler icra ediliyor

Bu, Hıristiyanların ruhunu okşayan, dünya çapında müthiş bir hadisedir.

1600. yıldönümü için, 1925’de izin verilmediği de hesaba katılırsa,

Türkiye Cumhuriyeti için de, cesur bir karardır.

Ülkelerin siyasi konjoktüre göre hareket etmesi beklenendir.

Reelpolitik bazen farklı davranmayı gerektirebilir.

Konumuz da esasen bu değil zaten.

Bütün bunları; “olmaz öyle şey, külliyen yanlış, bunlar Ülkemiz ve islam üzerinde bir oyun çeviriyor…”  olarak anlamıyorum.

En iyimser yanımla masum olabilir diyorum hatta.

Keşki İslam alemimizde de böyle bir hadise olsa. Sevinmez miyiz?

***

Gelelim bize,

Esasen demem o ki, Trabzon’umuzda da her yıl 15 Ağustosta

Sümela (Meryemana) Manastırı’nda Ordokokslar ayin düzenliyorlar.

9. ayine, Patrik Bartelemeos da katılmıştı.

Aynı gün, Trabzon’un Fetih günü olarak da kutlanıyor.

Sanki bu iki hadise, bir karşıtlık, intikam, inat gibi algılanıp

Ayini de Patriği de stemezük diyen gruplar kıyamet kopardılar.

Beyanatları ve oluşturdukları kamuoyu üzerine,

Programlar iptal edildi, sembolik düzeye indirildi, Patrik de gelmedi.

Oysa aynı patrik,

“Siz misiniz benim topumu kesen, ben de Maracana’da oynarım” dercesine,

Dünyadaki her bir Hristiyanın ziyaret için  yanıp tutuştuğu,

Konsülün 1700 sene evvel toplaştığı İznik’de, hem de Katolik Papa ile ayine katıldı.

***

Şimdi konunun bizimle alakalı yanına gelelim,

Evvela, Trabzon’umuzda turizm gelirlerinin ne kadar mühim,

Ne kadar hayati  olduğunu kabul etmeyen yok. Bacasız sanayi.

Eksiklerimiz, yanlışlarımız, altyapı sorunlarımız, eğitimli personel açığımız hatta kasıtlarımız var. Doğrudur.

Bunların yanı sıra, müthiş de potansiyelimiz var.

Trabzon’umuzun batısı hala bakir. Denizimizi bir türlü sisteme katamıyoruz.

Üstüne üstlük, inanç turizmi şansımızı da, yapay gündemlerle heba ediyoruz.

Kutsal mekanlar bakımından zengin bir tarihi var Trabzon’un.

Çok kültürlü uzun bir geçmişe sahip.

İpek yolu güzergahı. Limanı var.

Kültürde, sanatta, matbuatta, basın ve neşriyatta afilli derinliği biliniyor.

Patrik, Papa eşliğinde Anadolu’yu arşınlıyor çıt yok.

Patrik Trabzon’a gelince, ne kimliğimiz kalıyor yok olmayan ne tarihimiz, ne de kültürel birikimlerimiz.

Oysa Anadolu her dine mensup yüzlerce kutsal mekanı barındırıyor.

Anadolu, farklı türde ve mimaride kilise, cami,

Sinagog, tapınak, ritüel alanı, Efes, Antakya, Tarsus hac rotası…

Gel gör ki, bu bölgelerde ne Hristiyanlık yayılıyor, ne de kültürümüz örseleniyor.

Anlaşılıyor ki, Trabzon ve Trabzonlu algısından haz etmeyenlerin

“Yine mi Trabzonlu” yaygarasından beslenenlerin hezeyanları.

Öyle değilse de, dışarıdan bir el ve maşaları

Trabzon kazanmasın, hatta kaybetsin diye çalışıyorlar.

Oysa, kaybedilen ve her kuruşuna ihtiyacımız olan katma değer yok oluyor.

İnanç turizmi, daha çok para harcayan, bilinçli bir kitleyi mobilize eder.

Bölgemizin turizmden aldığı payı artırmak durumundayız.

Fındıkta, belirleyici ülke rolümüzü kaybetme tehlikemiz kapıda.

Ağır sanayimiz yok. Yatırım adası muamma. Havaalanı her geçen gün zorlanıyor,

Demiryolu ve raylı sistemler için net bir ışık belirmemiş,

Tarım üretimi için topraklarımızın ancak yüzde 12 si müsait!

Oysa turizm nefes borumuz konumunda ve bunu çeşitlendirmek yerine,

Avucumuzdaki inanç turizmi şansımıza üfleyip, bir tutam kül gibi uçurmak

Ayağımıza sıkmaktır.

Kentin tüm dinamikleri bu konuda tavır koymalı,

Dik duruş sergilemeye devam etmelidir.

Bartholomeos’un bulunduğu ayinler yıkıcı bulunuyorsa,

Üç gündür izlediğimiz ne manaya geliyor!.

Sümela için kıyameti koparıp, sözüm ona dinimizi koruyanların

Alenen ve en yüksek perdeden sunulan bu temaşayı,

Çıt çıkarmadan  sessizce seyrettiklerini görüyorum. Doğrusu bu tabi ki!.

Bu şehrin önünde yeterince bariyer yok mu?

Şampiyonluk kutlaması için Yunanlı sanatçıyı istemeyenlerin,

Yunanistan bayraklarıyla sahneye çıkan futbolcuları

Elleri patlarcasına alkışlaması gibi derin bir çelişki değil mi?

Bu bakış açısını desteklemek, bu zihniyete hizmet ve aynı mantık

Bariyerin destek ayaklarından değil mi?.

Trabzonlu, milli manevi değerlerini koruyacak,

Tarihsel derinliği olan yüksek bilince sahip bir kamuoyu ihtas etmek durumundadır.

Ya da, aslında bu toprakların genlerinde saklı bu genlere alan açmalıdır.

Üniversiteler kentine bu yakışır.

Spor, tarih, turizm şehrine bu yakışır.

İznik’te, İstanbul’da görmediğimiz karşı duruşun,

Trabzon’un menfaati  söz konusu olduğunda hortlaması

Asla masumane değildir.

Soru şudur?

PAPA VE PATRİK İZNİK, İSTANBUL DEĞİL’DE TRABZON’A SÜMELAYA GELSEYDİ?

Özgüven sahibi bu şehre yazık etmeyelim…

Hasan KESKİN

Galatasaray ligin lideri, kazanmaya alışık

Trabzonspor ensesinde,

Puan farkı beş…

GS Kazanırsa farkı açacak, Trabzonspor galip gelirse makas kapanacak..

Beklenti,  GS’ın maçı alacağı yönünde idi. Fark bile atabilirdi!

Kalecileri de dahil, bol yıldızlı bir kadroya karşı

Çok şansımız olmayabilirdi!

Fatih Hoca, sükunet ve top kontrolü üzerine sistemi kurmuş

“Pozisyon bulursanız gidin, uzaktan da vurun,

Yoksa oyunu ve rakibi kontrol edin” diye tembihlemiş.

Son bölümde üç beş ikiyle riski azaltmayı bildi.

***

Bir kere takımı çok iyi ve diri buldum.

Ayağa sağlam paslar atan, teknik kapasitesi yüksek Trabzonspor

Güven veren Onana, Batagov’la

Sakatlanıp çıkana kadar Saviç geriden takımı süpürdü

Orta saha kontrolü gelişen

İyi top saklayıp, rakibe geçit vermeyen Pina,

Top cambazı  Olai ile,

Kısa paslarla rakibi durduran, cesur bir takım gördüm.

Heyecan veren bir maç olmadı

Ama öz güveni yüksek, ne yaptığını bilen  Trabzonspor’a karşı,

Panik atak geçiren, tempo yükseltemeyen  Galatasaray’ı izledik…

Yine de, biri direkten dönen en az dört gol pozisyonu bulduk.

Verilmeyen penaltımız,

Yanlış faullerle kesilen ataklarımız

Hakem çetesinin hala diri olduğunu hatırlattı.

Bouchouari'nin gördüğü kırmızı kart doğruydu,

Karta gösterdiği saygılı duruşu takdir ettim.

Bir söz de Okan Buruk Hocaya; bu fevri hali devam ederse,

GS camiası bu hali kaldırmaz,  biletini erkenden keser.

*******

Fatih Hoca’nın sağlam ve istikrarlı bir sistem kurmak,

Topla kontrollü çıkan ve geri dönen dirençli bir takım yaratmak istediği açık.

Yapılan transferlerin isabetli olduğu belli.

Fikstürdeki yerimiz tesadüf değil.

Bu noktada,

Camianın sahiplenmesinde zayıflık görüyorum,

Alanya maçında taraftar da güçlü bir destek vermelidir.

Artık günlük skorlar değil,

Bir sistem dahilinde oynayan Trabzonspor’u merkeze alma zamanı.

“Rakip önemli değil, benim bir oyun kurgum var,

Biz oyunumuza bakarız” diyen takım olduğumuz açık.

Lig sonundaki yerimizden çok,

Önümüzdeki beş-on yıllık periyot için.

Ümit veren noktadayız:CESUR, TEKNİK VE KONTROLLÜ…

Hasan KESKİN
Trabzon Aktüel Medya

İmtiyaz Sahibi

Kıymetli okuyucularım,

Epey bir ara verdim,  bu yüzden uzun oldu. Okursanız sevinirim…

Desem ki yazmaya zaman yok;

“Hadi ordan, ne bu havalar. Zaman yoğumuş..”

Deyip, firçanızı atarsınız. Tastamam hakkınız var.

Sanki dünyanın yükü bizde.

Durun;  ben de sitem edeyim;  2025 nasıl kasıma dayandı,

Karlar ne ara eridi, zifinler ne zaman çiçek döktü,

Yayla zamanları gelmedi mi yoksa bu sene…

Hiç anlamadım gibi geliyor.

Martta Ramazanla bir başladık,

Sonra Katar, Bayram,

Sonra Tımara Sisdağı açılışı,

Trabzon^da Trabzon Günleri,

Cenazeler, düğünler, araba,yol, uçak….

Allahtan fındık yoktu, bir lüksümüz o oldu!

Anama desem; “nafile işleri baa gonuşma der,”

Bizler has işler ettik diye havalara gireriz..

Bir de baktık ki, Kasımpatına ne kaldı şurada.

Şimdi bir ALAMUK çavdı da, hasbihale yeltendim…

Allah hayreyleye…

****

KERAMET…

STK denince,  yaklaşık 35 yılım derim.

İlk on yıldaki heyecanım, ikinci on yıldaki mantık ve enerjim,

Sonrası ve bugün  ise tecrübem.

Bu asla kibir değil;  başarısızlıklarımın toplamı yani..

Başkalarının da başarısızlıkları dahil.

Buradan hareketle,

STK yöneticilerini yer ile yeksan eden,

Günün sonunda “değer miydi” dedirten iki şey;

HIRS ve KİBİR…

Hele kontrolsüz olanları ise, eyvah ki eyvah…

Zira,

STK, aidiyeti,  gönüllülüğü  hatta  alçak gönüllülüğü  temel alır.

Gönül kırarak, hırsla, kin ve nefret söylemleriyle

Popülist yaklaşımlarla

Belki bir süre idare edilir.

Ya sonra?...

Ne yapılır ondan sonra..

Kalablıklar dağılır, alkışlar susar

Hayat gelir geçer, adın sanın unutulur ya da hatırlanmak istenmezse!

35 sene sonra bir de. Maazallah..

Şükür ki, hala gönüllüyüz diyebiliyorsam, hamdolsun hırs ve kibirden uzak,

Tam gönüllü kalma çabamdandır.

Hikaye malum, zamanın birinde bir genç bir kıza sevdalanmış,

Bir türlü yüz bulamayınca herkes yoluna yürümüş,

Delikanlı, yıllar sonra ünlü bir şair olarak şehre gelmiş.

Program sonunda, çıkışta bir çift şairi tebrik etmişler.

Kadın dayanamayıp;

Beyefendi beni tanıdınız mı diye sormuş şaire.

El cevap, tanıyamadım Hanımefendi, afedersiniz.

Nasıl tanımazsın demiş kadın, uğruna şair olduğunuz kadın benim!

Şair, biraz  beklemiş;

Hanımefendi, uğrunuza şair olunsaydı, yanınızdaki bey de olurdu,

O keramet, sende değil,  bende deyip

Yoluna gitmiş…

STK Yönetici Camiası asla unutmamalı; keramet kendilerinde değil!

Kimse kişiler uğruna buralara gelmiyor.

İnsani duygularının, iyilik duygularının esiri olarak oradalar.

STK dünyasının kerameti;

Gönüllerindeki aidiyetleri,

İyilik dürtüsü ve en mühimi gönüllülüktür…

"Güzelliğin beş para etmez, şu bendeki aşk olmasa demiyor mu Veysel...

Gönlümüzün kırıldığı  yerler

İlk terk edeceğimiz yerlerdir.

Bazı şeyleri yapmasak da olur, söylemesek de,

Bazen toplumun iyiliği için bir adım geri durmak da gerekir; bu erdemdir.

Yani dünya başka türlü de yaşanabilir.

Kaş yaparken göz çıkarmak,

Sonra da dönüp zafer naraları atmak

Bu tür  STK’cıların iflas günüdür.

Yoksa, çok sandıklar kurulur daha… Merak sandığa ise…

Nacizane  TECRÜBELERİM böyle der…

Vesselam…

***

KAHVERENGİ KOKARCA

Adı kahve ile başlıyor diye, öyle keyifli bir hali yok.

Son beş senedir, Doğu Karadeniz’in findık bahçelerine

Gürcistan’dan geldiği söylenen bir böcek dadandı.

İnanılmaz bir hızla üreyik, kürekle atılacak kadar çoklar

Findık doğarken girip çotanağa, felç ediyor.

Düşük rekolte, randımansız ürün,

Bölgenin  geçim kaynağına

Ülkemizin stratejik ürününe adeta sabotaj,

Biyolojik saldırı.

Hemen diyeyim mücadele yetersiz,

Umursamaz tavırlar mevcut.

Çözüm önermesi gerekenlerden de,

Çözmekle yükümlü olanlardan da fark edilecek bir eylem yok.

Toplumsal endişeyi körüklemek lazımken

Sadece laf, o da çok cılız.

***

***

BİR MASA İKİ AHMET... TEBRİKLER...

Trabzon’da siyaset zor değil.

Ona ikna oldum. Derin kırılma yok. Canhıraş mücadele de.

Her cenah kendi konfor alanında,

Klişe sözler ve eylemlerle günü kurtarmada.

En verimli siyasi mülahazalar, çay ocaklarında;

Bir spor, bir de siyasetin nabzı buralarda atıyor.

O da tabüreden kalkana kadar!.

Tüm bu sessiz kabullerin içinden,

Hakkını vermemiz gerek bir gelişme oldu;

Trabzon’un merkezinde dümende olan iki Ahmet başkan…

Ahmet Metin Genç ve Ahmet Kaya

Her şeyden önce naif iki insan.

Oturdular bir masanın etrafına, konuşup halleştiler

Kalkıp işlerine baktılar. Helal olsun.

İşin vahim tarafı da şu ki;

Aslında çok normal olması gerekeni,

Abartılmaması gereken davranışları

Mahalle baskılarına kurban etmişiz.

Bizim cenah ne der,

Yukarısı kulağımı çeker mi gibi…

Yersiz korkulara kurban etmişiz

Normali anormalleştiren süreçler nasıl gelişti?

Ne ara bu kadar duvar örüldü?

***

SLOGAN KALKIŞMASI…

“Terörsüz Türkiye” özlemi olmayan yoktur bu ülkede.

Yöntemler tartışılabilir;

Nihayetinde siyaset kurumunun göstereceği  tavırla olacak bir iş.

Mutlak doğru kabul edilecek siyaset, politik duruş var demek,

İnsan fıtratına da, reel politiğe de uygun düşmez.

Beni üzen, ürperten şudur;

Terörist başına hiçbir şeyden mesul değilmiş payesi

Ve buradan yürüyen bir güruhun,

Sloganlarla gazi mecliste onu kahramanlaştırması!.

Burada da durmadılar;

Şantajla karışık umut (serbest kalma) hakkı talepleri, gencecik cesetler söylemi…

Siyasetin alanına bodoslama girmekten imtina eden birisi olarak,

Dikkat;

“Şımarıklığın geldiği bu seviye,

Asıl Terörsüz Türkiye istemeyenleri işaret/ifşa eder!”

***

18.10.2025

Hasan KESKİN

Trabzon Aktüel Medya

İmtiyaz Sahibi

23-27 NİSAN 2025 / DOHA

Trabzon, tarihsel süreçler içerisinde, medeniyetlere merkez olmuş, tarih, kültür, sanat ve spor kenti olarak, çok önemli bir turizm destinasyonu olmaya devam etmektedir.

Şehrin ve bölgenin ekonomisine yüksek katkısıyla, bacasız sanayi deyimini hak etmektedir.

Yıllar içerisinde, Trabzon’a farklı sebeplerle bir çok ülkeden turist gelmektedir. Zaman zaman bazı ülke vatandaşlarını için açık ara cazibe merkezi konumuna gelmiştir.

İran, Azerbaycan, Gürcistan, Yunanistan gibi ülkelerden azımsanmayacak kadar ziyaretçiye ev sahipliği yapsa da,  Trabzon’u ziyaret eden turistlerin ülkeler arasında dağılımlarına baktığımızda, körfez ülkelerinin çok önemli paya sahip olduklarını görüyoruz.

Trabzon’un yer altı ve yer üstü üretim kaynakları arasında, Fındık ve çay deniz ürünlerinin yanında büyük bir katma değere sahiptir.

Öyle ki, şehrin 2023 fındık geliri 126 milyon dolarla azımsanmayacak noktadadır.

Buna mukabil, 2024 yılı turizm gelirimiz 1.1 milyar dolarla, fındığın bile on katına yakındır.

Dolayısıyla, turizm Trabzon için sadece bir tanıtım reklam değil, aynı zamanda şehrin ekonomisine oldukça yüksek katkı sağlayan bir sanayi dalıdır.

Bu rakamların ve turist sayılarının çok daha yüksek olması için yeterli potansiyele sahip olan şehrimizde, yapılması gereken işler vardır.

Alt yapı yatırımları, tesisleşme, nitelikli personel ihtiyacının yanı sıra, yerel halkın ve dinamiklerin turizme bakış açılarının da olumlu anlamda değişmesi, turizm bilinci oluşturulması şarttır.

Turistin konaklama-gün sayısını artıracak, harcama kalemlerin çeşitlendirecek adımlara da ihtiyaç vardır.

En önemlisi de, turizmin olmazsa olmazı tanıtımdır. Turizm değerlerimizi ve potansiyelimizi hedef kitlemize doğruca ve kısa yoldan ulaştırmak ve bu çabaları sürekli kılmak şarttır.

Son yıllarda, turistlerin rahatsız oldukları ve Trabzon’u destinasyonlarından çıkarmalarına sebep olan, yaşanmış nahoş hadiseler ve davranışlar gözlemliyoruz.

Bunlarda en önemlisi fahiş fiyat ve yetersiz hizmet şikayetleridir.

Sosyal mecraların da etkisiyle bu olumsuzluklar hızla yayılması sonucu Trabzon yerine başka iller veya ülkeler tercih edilmektedir.

Trabzon’a azımsanmayacak sayıda körfez ülkelerinden turist geldiği bir gerçektir. Bunlardan bazıları, uzun süreli konaklama ya da mülk satın alarak şehrimizde yaşamaktadırlar.

Tüm bu gelişmelerin sonucunda, Trabzon’un idare-ticaret-stk bileşenlerinin ortak platformda hareket imkanının oluşması, ortak hedefde mutabık kalınması çok önemli bir gelişmedir.

Trabzon Valiliği, Trabzon Büyükşehir Belediye Başkanlığı, Trabzon Dernekleri Federasyonu, Trabzon Ticaret ve Sanayi Odası, Doğu Karadeniz kalkınma Ajansı -DOKA’dan oluşan insiyatif doğrultusunda yapılan toplantılarla, Körfez ülkelerinde “ Trabzon Tanıtım Günleri” organizasyonu yapılması ve Trabzon’u ziyaret eden, burada yaşayan, bir sebeple artık gelmeyen ya da turist olarak hedef kitle kabul edilen insanlara ulaşmak, onların sorunlarını dinlemek, çözüm sunmak, olumlu taraflarımızı öne çıkarmak ve tüm körfez kamuoyuna Trabzon’u ve bölgemizi aynı zamanda da Ülkemizi tanıtmak düsturuyla çalışmalar başlanmıştı.

Şubat ayı içerisinde, şahsımın da içinde olduğu bir çalışma grubu Katar ve Kuveyt’e bir dizi ziyaretlerde bulunarak, neler yapılabileceği konusunda rapor hazırladı.

Bu rapor doğrultusunda, Katar Büyükelçiliğimizin de katkılarıyla tarih belirlendi. Programın içeriği  oluşturuldu.

Yaklaşık altı aylık bir çalışma sürecinin ardından,  23-27 Nisan 2025 tarihlerinde, Katar’ın başkenti Doha’da “Wonder Of Black Sea; Trabzon” temalı tanıtım günleri hayata geçirildi.

Programa, Trabzon’un turizm bileşenleri; oteller, seyahat acentaları, araç kiralama şirketleri, gayrimenkul ve inşaat sektörü temsilcileri, gastronomi, yöresel ürün üreticileri ve organizasyon firmaları yanı sıra, Mehter takımı, Folklor ekibi, ünlü gurmeler katıldılar.

Yine tanıtım platformunu oluşturan beş kurum ve kuruluşun temsilcileri de hazır bulundular.

Programın 1. Gününde, Katar Büyükelçiliğimizi bahçesinde resepsiyon verildi. Büyükelçi Dr. Mustafa Göksu’nun ev sahipliğinde, Trabzon Büyükşehir Belediye Başkanı Ahmet Metin Genç, Ticaret Odası başkanı Erkut Çelebi, TDF Genel Başkanı  İsmail Şatıroğlu, Genel başkan Vekili Hasan Keskin,  Turizm İl Müdürü Tamer Erdoğan, sektör temsilcileri, Katar diğer ülke temsilcilikleri, Trabzon’da yaşayan Katarlılar, Türk vatandaşlarından oluşan 1500 kişilik nezih bir topluluk katıldı.

Ünlü şeflerin hazırladığı Trabzon mutfağına özgü yemekler ikram edildi.

İkinci gün, West Walk bölgesinde Trabzon tanıtım standları açılışı mehter ve folklor gösterileri eşliğinde gerçekleştirildi.

Üçüncü günde de, Trabzon Valimiz Aziz Yıldırım’ın da katılımlarıyla,  stand tanıtımları, tarihi Sukfa Bölgesinde Trabzon korteji yürüyüşüyle devam eden programların son gününde, sektör temsilcileri toplantısı gerçekleştirilerek, Katarlıların Trabzon’a yatırım imkanlarının genişletilmesi için başarılı bilgilendirmeler yapıldı.

Tüm programlar ve kurulan ilişkiler değerlendirildiğinde, beklentilerimizin de ötesinde bir başarı sağlandığı, sektör temsilcileri, Katar kamu kuruluşları ve katar halkının yakın ve sıcak ilgisi açıkça hissedildi.

Öte yandan, Trabzon turizm destinasyonlarının, doğu-merkez ekseninden batıya da yaygınlaştırılmasının büyük önem arz ettiği değerlendirilmiştir.

Programlara hem ziyaret hem de gözlem amacıyla katılan Konya Büyükşehir Belediye Başkanı Uğur İbrahim Altay, programın başarısından sonra Konya günleri düzenlemek için harekete geçtiklerini, Bursa Büyükşehir Belediyesinin de hazırlık yaptığı bilgisini aldık. İlk çalışma ziyaretlerimzde, başarılı olunması halinde diğer illerimizin de bu programlara talip olacağını ön görmüştük. Bu da doğrulanmış oldu.

Bu programdan en büyük beklenti, Katar ve körfez ülkelerinden daha fazla ziyaretçi ve yatırımcı beklentisi iyice artmış oldu.

Bunun yanında, Trabzon’a inanç turizmi çerçevesinde gelecek yabancı turistlerin sayısının da artırılması için çalışmaları hızlandırma gereği kabul görmüştür.

Turizmde ve turistte çeşitlilik, sürdürülebilirlik adına şarttır.

Yurt dışında Tanıtım günlerinin, özellikle Tahran, Bakü, Selanik, Bağdat ve Erbil’in yanı sıra,Rusya ve Avrupa’da da devam ettirilmesi gereği kabul görmüştür.

Programın diğer önemli sonucu da, kamu idaresi, meslek örgütleri ve sivil toplum örgütlerinin bir masa etrafında ve birlikte harekete ç-geçmiş olmalarıdır.

Emeği geçen her kişi ve kuruma teşekkür ederim.

Hasan KESKİN
Trabzon Aktüel Medya İmtiyaz Sahibi

Trabzonspor’da işler sarpa sarıp,

Şenol kağan da kötü gidişe çare olamayınca,

Daha evvel yarı yoldan dönmüş olan Fatih Tekke,

Hissedilir bir heyecanla takımın başına geçmişti.

Bu sezon hiç deplasman galibiyeti olmayan takımın,

Fatih Tekke’li ilk maçının deplasman olması ilginç oldu.

Kabul edelim ki, yeni hocaların ilk maçları

Takımın da yeni motivasyonu ile belirgin bir dinamizm taşır.

Başakşehir maçında da bu durum değişmedi.

Ancak,

Daha ilk dakkalardan itibaren

Yine gerilim yüklendi taraftarımıza yine.

Yoksa, değişen bişey yok mu! dedik hep bir ağızdan.

Hızlı gol biraz keyif verdi, ancak stress katsayımız hep yukarıdaydı.

Neyse ki, Fatih’in ilk seferinde de

Dümene Uğurcan geçti…

Öyle güzel işler yaptı ki, artık yenilsek de sıkıntı yok durumundaydık…

Kafa şutunu topun namlusundan aldı adeta.

Bu da yetmedi, bir penaltıyı, iki defa kurtardı…

İşte o anda oyun döndü, topçular silkindiler…

***

Bu Fenerbahçe mahallesinden yolu geçen herkesin üstüne

Bir kat “Trabzon Nefreti” elbisesi giydirip,

Sokağa mı salıyorlar ne, anlaşılır gibi değil!

Deniz Türüç, hırsından yanıp tutuştu, kırmızıyı gördü, gene de

Ağzında salyalar, hazımsızlığı sürdürdü.

Ayrıca Berat ve Yusuf sarı da dahil,

Yüksek hırs ve anlamsız sert oyun

Başakşehir’i belki de galibiyetten etti.

***

Maça dönersek, bir kere oyuncu değişimlerini sevdim.

Maçı okuduğunu gösterdi Fatih Hoca.

Ozan Tufan, hepimizi şaşırttı. Golü de harikaydı.

Banza stoperi güzel bir peykle geçip, golü atmanın dışında,

İkinci golde de süper asist yaptı.

Batagov dirençli.

Mendy bir tık yukarıya çıkmış.

Aslında kolay olanları yaparak zor maçı aldı Trabzonspor.

Fatih Sultan Tekke de ilk seferinde, dümendeki Uğurcan'la başarmış oldu.

Kredisi yüksek hala,

Zamanımız var.

Hasan KESKİN

Trabzon Aktüel Medya

İmtiyaz Sahibi

Türkiye’de futbolun beşiği, futbolcunun menbaı tartışmasız Trabzon.

Trabzon aynı zamanda bir spor kenti.

Çocukluğundan itibaren Trabzonspor’da futbol oynamak hemen her çocuğun hayali…

Nerde olursa olsun bu böyle.

Altyapılarda, amatör kümelerde bu hayali kuran binlerce futbolcu var.

Doğaldır ki, A takımda profesyonel olmak, orada tutunmak öyle kolay değil.

Burada da lobiler devrede.

Yetenekli olmak yetmiyor, elinden tutacak birisi de olmalı.

Haksızlık etmemek lazım, rahmetli Özkan Sümer’in hayata geçirdiği bir sistem var ki

Hala işlevsel olduğunu söyleyebiliriz.

U 19 takımımız bu sistemin ürünü olarak gözümüzün önünde.

YERLİLER SIĞINMACI…

Geldiğimiz noktada, taraflı tarafsız herkes,

Trabzonspor’un esas başarısının yerli kadroyla devam etmesi,

Altyapıya odaklanması yönünde.

Oysa, şu anda en fazla dört yerli futbolcumuz kadroda.

Trabzonspor ruhu taşıması imkansız yabancılarda ısrar sürüyor.

Bu yüzden de onlarca milyon euro’yu savurduk hep.

Klasmandaki yerimiz de ortada.

U19 ile oynasak, zaten aynı sıralamaya tutunuruz.

Yerli futbolcular (illa ki Trabzonlu demiyoruz) sığınmacı durumunda.

Gözden geçirilmesi gereken bir mantalite sorunu yaşıyor kulüp.

Kaynaklarını bu yanlış ve abartılı transferlere boca etmek

Akıl tutulmasından başka bir şey değil.

SPORCU YÖNETİMİ…

Trabzonspor’un en büyük handikapı olarak gördüğüm bir konudur

Futbolcu’nun mental olarak da rahat olması,

Kulübün korumacılığını ve sahiplenmesini hissetmesi  önemlidir.

Dünya çapında kulüpler bu konuda özel ekiplerle çalışırlar.

Antrenman ve müsabaka dışında da sporcuların rahat etmesi,

Her an hazır olabilmesi için büyük bütçeler de ayırırlar.

Oysa Trabzonspor’da çıkış yapan futbolcuların

Bir süre sonra şehrin mahalle baskısına maruz kalmaları

Mafya’nın çemberine takılmalarına dair örnekler yaşadık.

Fatih Tekke, Gökdeniz Karadeniz… 2006…

Aynı adamlar, aynı saatlerde  hem kendilerinin hem de

Eşlerinin araçlarını kurşunladılar.

Fatih Tekke silahla antremanlara gelmedi mi.

Failler?

Kulübün, basının ve camianın refleksi?

Sonuç, ikisi de yurt dışına adeta kaçmak zorunda bırakıldılar.

Ve en verimli dönemlerinde,

Trabzonspor’a faydalarından mahrum bırakıldık.

Yakın tarihe bakalım… Çok yakın hem de.

Abdülkadire 23 milyon euro teklif varken

Hayır demek nasıl bir akıl…

Uğurcan da öyle…

Yusuf bir vesile ile aradan sıyrıldıysa,

Kendi özgüveniyle insiyatif almasındandır…

Yarın bir gün,

Altyapıdan gelecek çocukların da baskılardan yıldırılmaları

Trabzon’dan uzaklaşmaları mümkündür…

Yerliye hiç müsamaha göstermeyen, vur abalıya diyen bir camia.

Bizim gücümüz bize yetiyor dedirten bir sarmal.

Gözümüzü buralara da çevirmek durumundayız…

ŞENOL GÜNEŞ…

Şenol Hoca’yı Trabzonspor tarihinden ayırmak mümkün değildir.

Kalesini koruduğu, kaptanlığını yaptığı, defaatle hocası olduğu

Bu camiada, ne kadar tartışılsa da,

Prensip ve duruşundan milim sapma göstermemiş bir futbol adamıdır.

Bence çok başarılıdır.

Milli Takımımızın dünya üçüncülü madalyası boynundadır.

Bu sezon devraldığı takımı bir noktaya taşımak istemesine rağmen,

Bu işin hiç kolay olmadığı da görülmüştür.

Trabzonspor’da iki şey yerli yerinde nettir;

Kaleci Uğurcan, sol bek Batakov!

Diğerleri değirmen taşına düşme yarışında,

Oluktaki mısırlar gibidirler; alt alta, üst üste, geride, ileride…

Kupa iddiası dışında elde olan bir şey yok…

Bu da önemli. Burada yarıştan kopmamak,

Şenol Hoca için devam demek olacaktır.

En azından final yapmak, 2026-27 sezonunu da garantiler ki,

Bence de doğrusu budur; vasat da olunsa, istikrar umut vadeder.

Kaldı ki, futbolcu yönetimi, süreçlerin kontrolünde

Şenol Hocanın tecrübesine ihtiyaç vardır…

Bir Abdurrahim Albayrak yoktur Trabzon'da...

FATİH TEKKE’YE ZOR HAYAT SUNMAK…

Fatih Tekke büyük santrafor, karakterli futbolun hamisi.

Vesselam.

Lakin, endişem odur ki; Trabzon’la! rövanşa soyunursa,

Yahut da geçmişin hesaplarını açmaya yeltenirse…

Burada kulüp yöneticilerinden hariç,

Şehrin tüm dinamiklerinden sahiplenme gelir mi…

Yoksa, 2006 da yaşadığı yanlızlığıyla mı baş başa bırakılır?

Bu risk herkesin tereddütü olmaya devam ediyor.

Futbolu ve kadrolarını yönetmek, Trabzonspor’un en zor sınavı olacaktır.

STOCKHOLM SENDROMU..

Üç büyüklerin her futbolcusu,

Trabzonspor’un maruz kaldığı haksızlıkları görmüş,

Çıtını çıkarmadan yoluna gitmiştir.

Galatasaray maçlarında uğradığımız haksızlığın haddi hesabı yoktur.

Arda’nın oynadığı dönemler de  bile…

Arda’nın kişiliği başka şeydir,

Ne ara kendini atıp penaltı alanlar, bizi kendine aşık etti biz ona bakalım..

Şimdi Arda sesleri,  tam da budur…

SEVİNECEK BİŞEY VARDIR …

A takım havası hızla kaçan balon gibi.

Bu derin bir acı veriyor camiaya, kabul.

O halde, U19’a odaklanıp,

Keyfini sürelim…

Güzel çocuklar, keyifli maçlar, kaliteli futbol orada…

Hayırlı Ramazanlar dilerim…

Hasan KESKİN

Trabzon Aktüel Medya

İmtiyaz Sahibi

Gündem Trabzonspor;

Hem genel kurul var,

Hem de takım Alanya deplasmanında…

İkisi de at başı giden,

İkisi de birbirinden fena durumda aslında.

Trabzonspor Kulübü’nde derinliğin kaybolduğu,

“Akil” kavramının rafa kalktığı bir kaosu yaşıyoruz.

Yönetim darbesiyle iş başına gelmiş “yeni bir yönetim”.

Şampiyon kadroyu dağıtıp,

Bir o kadar da “hayali” transfer yapan teknik heyet…

Yetmedi,  yeni sezona da aynı transfer savurganlığıyla

Trabzonspor’da yedek bile olamaz  bir yığın yeni adam daha!

Sonunda Avcı gönderildi,

Ahbap çavuş  devri bitti…

Şenol Güneş, Trabzon’un derin aklını temsilen takımın başına geçti…

Geçti geçmesine de, elinde posası çıkmış bir takım,

Yanında bu camia için tecrübesiz yönetim  buldu.

Olsun, yine de

Küçük kıpırtılarla “umut” hakkını kullandı taraftar…

Kulübün bankaların kara listesinden çıkma hikayesi bu umudu besledi…

Gerçi hiç kimse bu kara listeye nasıl

Ve kimlerin sayesinde girdiğimizi sorgulamadı…

Ve bugün  genel kurul başladı; ibra tamam oldu!..

Yarın da, yeni yönetim kurulu seçilecek.

Liste belli…

Bugün, boş salonlara, heyecanı sıfır bir tablo görüldü.

Asırlık ritüel gibi, delegeler bir gezinti yaptı,

Boş salonu tavandan yere seyredip,

Dağıldılar.

Öyle sulanmış ki bu iş,

“Hadsizlik” had safhada.

Saygı, hürmet, beyefendilik hak getire.

Boş salona nara atıp, destur çekmek de ilk defa görüldü sanıyorum;

Seçimleri! karıştırmış olanlar var,

Bunlara müsaade eden bir camia ve yönetim var.

Hyde Park gibi adeta….

Gelen giden kafasına göre esip gürleyip

Elini kolunu sallayıp gidiyor!

Bu hafiflikten derhal kurtulmak lazım.

Bu satırları yazarken, Alanyaspor’un şampiyonluk kutlamalarını izliyorum!

İçerde ve dışarıda ablukada bir camia düşünün;

Koskoca Trabzonspor’un,

Futbol takımıyla,

Yönetimiyle,

Camiasıyla nasıl bir açmaza sürüklendiğini,

Kendini Törpüledikçe cılızlaşan

Zayıfladıkça hadsizleşen, ağırlığını ve derinliğini yitiren

Bir camiayı, iç yangısıyla izliyorum.

Şaşırmıyorum, zira

Trabzon’un en büyük sivil toplum kuruluşunu

En iyi biz yönetiriz diyerek,

Büyük bir iştahla  el ele veren

Hayatında hemşehri derneği yönetmemiş,

Trabzon sahibiymiş gibi algıyla kafa karıştıran,

Büyük Trabzon'u vadeden

Taraftar derneklerimizi gördükten sonra,

Trabzonspor’u yönetmek

Her Trabzonlu için haktır!

Sapla saman karıştığı günleri yaşıyoruz…

Hey hat, dikkat;

Trabzon ve Trabzonspor’a   en mühim tehdit buradandır.

Bu işleri gazozuna görenlerin sayısı artıyor,

Bu şehir ve bu camiaya

Gönülden bağlılık besleyenler

Umarsız ve içten emek veren tüm toplum katmanları;

Azınlığa düşmeyi,

En yaman tehdit algısı olarak görmelidirler…

Geç olmadan…

*****

Her şeye rağmen,

Ertuğrul Doğan-Şenol Kağan'la umut hakkımı kullanıyorum...

Alanyaspor hezimeti; o mesele başka.

Konuşacaz bilahare…

Hasan KESKİN

Trabzon Aktüel Medya

İmtiyaz Sahibi

Anadolu’nun uçsuz bucaksız, verimli topraklarında,

Medeniyetin beşiği Mezopotamya’da

Tam da hayat bilgisi kitaplarından fırlamış bir köy; Tavşantepe…

Aşiret,

Zenginlik,

Güç,

Tarım,

Hayvancılık,

Siyaset,

Ticaret,

Cami, Okul, Kuran Kursu…

Dünyevi ve de uhrevi her türlü zenginliği mevcut.

Ve adı gibi Narin bir kız çocuğu,

Nasıl olduğu hala sır kalan,

Canice bir cinayete kurban gidiyor!.

Çuval dolusu cansız bedeni, dere kenarına gömülüyor

Üzerine taşlar yığan caniler,

Herkes gibi, hiç bir şey olmamış gibi

Narini köşe bucak aramaya koyulup

Hayatlarına devam ediyorlar!.

Katil değil,

Cesedi gömen değil,

Anne baba dahil tüm aile, köy ahalisinin hepsi

Ağız birliği etmişçesine,

Korkulardan korkmaya,

Tehditlerden, örfünden, adetinden  kaçmaya

Sus pus olmaya devam ediyorlar!.

“Her şeyi gördük ama siz otopside bulun” diyorlar…

Aşiret algısı, mahalle baskısı, siyasetçi telkini,

Ve kusursuz  işbirliği gömleğini

Göz gözü görmez zindan gibi üzerlerine giyinip

Hayatlarına devam ediyorlar.

İnsanlık rafta.

Narin’i değil, köyün sözüm ona şerefini korumaya,

Şu aramalar bitse de işimize baksak diye sabırsızlanmaya  ant içmişler!!

Nasıl acımasız, insanlık dışı bir şey bu?!!

****

Tam da aynı günlerde, Anadolu’nun başka bir köyünde,

Bambaşka bir hayat döngüsü kendini gösteriyor…

Düzlüğün, zenginliğin ve  imtiyazın tam ortasındaki,

Uçsuz bucaksız diyarlara inat;

Sarp yamaçlarda,

Yalnızlığıyla  tarihini,

Bedeniyle aklını, gururuyla inancını birleştirip

Ata dede mirası arazilerini korumaya ant içmiş

Topraklarına adeta tırnaklarını geçiren,

Fidanbaşı-Tımara Köyü ve sakinleri;

Narin’i katledip, el birliğiyle örtbas edenlere inat,

Aleni, vakur, kararlı bir duruşla

Haksız uygulamalara dur demek için,

Ayağa kalkıyorlar…

Belki de;

Tavşantepe ile tek ortak yanları

Güneşi tesadüfen gördükleri

Aynı göğün altında olmaları…

Ne siyasi kayırma istiyorlar,

Ne dümenden yollara sapıyorlar,

Ne de korkudan eser var gözlerinde…

Narin’in katline inat,

Protestosu çok Narin’di Tımara’nın…

Kadınları susmadı,

Gençleri bağırmadı,

Yaşlıları kıvırmadılar.

Çobanında bile bir duruş gördü memleket.

İki köy,

İki duruş.

Değerleri için seferberlik ruhu bir yanda,

Katil(ler)i korumak için alavere, dalavere ruhu öbür yanda…

Narin’den geriye kalanlar;

Cinayeti bilmesine rağmen top yekün sükut etmiş,

Siyaseten de korumaya alınmış bir köy ve köylüler.

Tımara’dan geriye kalanlar;

Hep bir ağızdan haksızlığa haykıran,

İnsanları değil de, hayvanları sayılmaya kalkılan,

Yapayalnız, tek başına bir köy ve köylüler…

***

Tavşantepe köylülerini top yekün suçlayamayız tabi ki.

Muhakkak ki masum bir çoğu.

****

Son söz:

İki köy, bir otopsi…

Narin’ler öldürülmesin…

Nur içinde yat Narin...

Katiller korunmasın!!!

Bir de;

Adalete sırt çevirip,

Masum insanlara zulüm edilmesin!!!

***

Hasan KESKİN

Trabzon Aktüel Medya

İmtiyaz Sahibi…

Bir teknik direktörün başarısı sadece sahada alınan galibiyetlerle değil, aynı zamanda takımın performans istikrarı ve uzun vadeli gelişimiyle de ölçülür. Abdullah Avcı, Trabzonspor’un başında önemli başarılar elde etmiş olsa da, son dönemde takımın futbol kalitesindeki düşüş, oyuncular arasındaki uyumsuzluk ve motivasyon eksikliği gibi sorunları çözmekte yetersiz kalmıştır. Taraftarların ve camianın beklentileri göz önüne alındığında, bu durum sürdürülebilir değildir.

Futbol dünyasında istifa kararları her zaman zor olur; fakat bazen kulübün menfaatleri gereği cesur adımlar atmak gerekir. Abdullah Avcı’nın istifa etmesi, Trabzonspor’un yeniden yapılanma sürecine girmesi ve yeni bir vizyonla ilerlemesi için bir fırsat sunabilir. Trabzonspor, şampiyonluk hedefiyle yola çıktığı her sezon taraftarlarına umut vermeli ve bu umudu gerçeğe dönüştürecek adımlar atmalıdır.

Bu nedenle, Abdullah Avcı’nın istifası, hem kendisi hem de kulüp için yeni bir başlangıç anlamına gelecektir. Trabzonspor, köklü tarihine ve büyük hedeflerine uygun bir şekilde ilerleyebilmek için bu kararı hayata geçirmeli ve geleceğe umutla bakmalıdır.

Soru tekti; Trabzon’da fındığı ne geçebilir?.

Artık cevap değişiyor. Turizm fındığı tahtından etti.

İkisinin kulvarı farklı olsa da, 2023 yılında,

Trabzon’a gelen turist sayısı, %45 artışla  bir milyonu epey  geçti.

Bir milyar dolardan fazla gelir elde edildi.

2024 yılında da aynı oranlarda artış devam edeceği kesin.

Gelir miktarı iki milyar doları zorlarsa şaşmamak lazım.

Buna mukabil, fındıkta rekolte düşüşüne paralel,

İhracat geliri de düşmeye devam ediyor: 550 milyon dolarlarda kaldı.

Demem o ki, fındık kadar önemli bir sektör artık Trabzon turizmi.

Uzun vadeli hesaplarımızı da artık bu durumu dikkate alarak yapmak durumundayız.

Diğer yandan, fındıkla turizmi harmanlayıp, “Agro Turizmi “ de planlayabiliriz.

BAKIŞ AÇIŞINDA DEĞİŞİM, STK, BİLİNÇLENME…

Peki, Trabzon’a gelen turist sayısı ve elde edilen gelirin

Coğrafya ve fert başına dağılımı adil mi?

Ne yazık ki değil!

Doğu cenahta, dar bir alanda temaşa sürüp giderken,

Trabzon’un batısı, bu pastadan alması gerekenin

Çok çok altında pay almakta.

“Yaprak döker bir yanımız, bir yanımız bahar bahçe…” adeta.

O halde, yeni yol haritasına ve planlama safhalarına ihtiyaç var.

Trabzon Valiliğimizin ve ilgili kurumların da bu konuda ciddi çalışmaları mevcut.

Öncelikle batı tarafında alt yapı sorunlarının çözümüne,

Kaliteli tesislerin teşvikine,

Her şeyden önce, ana turizm  rotalarındaki

Toplam kaliteyi getirecek bilinçlenme yordamlarının desteklenmesi şarttır.

Kamu yani devlet, girşimci, STK ilişkilerini iyi tesis etmek önemli.

Turiste, turizmden elde edilecek gelire, katma değer yaratacak yatırımlara

Negatif bakış açılarını tersine çevirmek,

Ön yargıları bertaraf etme

Toplumsal kabulü tesis etmek için sivil toplum kuruluşlarının güçlü varlığı çok önemlidir.

Derneklerin, vakıfların ya da toplumsal platformlarının,

Turizm konusunda yerel halk üzerinde tesirlerini unutmamak lazımdır.

Bu sebeple, bölgemizin asıl turizm potansiyellerimiz olarak;

Eşsiz doğamızın, yaylalarımızın, mutfak kültürümüzün, el sanatlarımızın, müziğimizin

Geleneksel yaşam değerlerimizin korunması,

Diğer toplum kesimleriyle paylaşılmasını,

Bu yolla sağlanacak katma değerin toplumsal kalkınmaya pozitif katkısını

En iyi anlatıp bilinç yaratmanın yolu

STK’ların çalışmalarından geçer.

YENİ BİR NEFES; ŞALPAZARI TIMARA VE SİSDAĞI TURİZM DERNEĞİ…

Tablo bu durumda iken, her kesimin kendine düşen sorumluluğun farkında olmaları önem arz ediyor.

Büyük kentlerde kurulmuş derneklerimizin,

Yereldeki etkinlikleri gün geçtikçe azalmaktadır.

Diğer yandan, kırsala dönüşlerde ciddi artışlar yaşanmaya devam ediyor.

Yeni sosyal oluşumlar kaçınılmaz hale gelmektedir.

Hem insiyatif alma, hem de sorumluluk yüklenme noktasında,

Şalpazarı’na bir adım atIlması önemlidir diyen bir grup tarafından,

Şalpazarı Fidanbaşı-Tımara ve Sisdağı Turizm Derneği kuruluşu tamamlanarak,

Yeni dernek merkezinde faaliyetlerine başladı.

Şalpazarı’nı Kadırgaya bağlayan Ağasar Vadisi üzerindeki,

Gerek nüfus yoğunluğu,

Gerekse iyi tesislerin varlığıyla, bölge ciddi ekonomik avantajlara sahip durumda.

Oysa daha batıda, Giresun Trabzon sınırı boyunca,

Eşsiz doğasıyla, Sisdağı’na  kaliteli ve daha kısa ulaşma imkanına rağmen

Neredeyse tam bir yokluk hakim!

Bu olumsuzluğa dikkat çekmek için derneğin ismi de,

Sisdağı ve ona  adeta eklemlenmiş,

Eski adıyla daha çok bilinen Tımara olarak belirlenmiş.

Ayrıca eğitimli, donanımlı gençlerin doğa bilincine dikkat çekilmiş.

Trabzon Valiliği İl Sivil Toplum İlişkileri Müdürü bizzat gidip ziyaret ederek,

Dernek merkezinin donanımları için çalışma yapılacağını müjdelemiş.

Bu çok değerli bir durum. Güzel işlere destek verileceği mesajı da verilmiş oldu.

DEVAMININ GELİYOR…

Büyükliman bölgesinde bu çalışmaların hızlanacağı beklentisi hakim.

Şalpazarı’nda da yeni yerel STK’ların çalışmaları da son aşamada olduğunu söyleyelim.

Bu çalışmaların toplumsal bölünme yaratacağına dair

Çok zayıf da olsa itirazlar mevcut.

Ancak, bölmek, bir araya gelmeyle olmaz ki.

Bölmek, zayıflatmak, düşmanlaştırmak

Bu topluluğa inanmış ve dahil olmuş insanları

Baskı, tehdit ve yanlış bilgilerle buralardan ayırma çabalarıyla olandır.

Bölücü de böyle davranandır…

Kesinlikle büyük çerçeveyi göremeyenlerin ya da anlamak istemeyenlerin hezeyanıdır.

Anlarlarsa, değişecekler. Korku, değişimdendir.

SON SÖZ…

Turizmden korkmak, turiste milliyetleri üzerinden karşı durmak

Turizm tesislerine ön yargılar ve gereksiz kaygılarla saldırmak,

Memleketimiz için iyi bir tavır olmaz.

Hepinize sağlıklı günler diliyorum.

Bu konuya devam edeceğiz.

****

Hasan KESKİN

Trabzon Aktüel Medya

İmtiyaz Sahibi

Kıymetli Okurlarım,

Uzun süreden beri yazmadım. Oysa gündem o kadar dolu dolu geçti ki…

Bazen iki satırı yazmak bile kısmet olmuyor demek ki…

2023 Genel seçimlerinden sonra, 31 Mart Yerel   Seçimlerini de geride bıraktık.

Uzunca bir seçimsiz döneme giriyoruz; dört koca sene rahatız.

Rahatızdan kastım, rahatsız olduğumuz manasında değil,

Temaşadan uzak babında.

Türkiye’de, bir çok belediye başkanlıkları başka partilere el değiştirdiler.

Gündelik deyimle, haritamızın rengi değişti.

Sebeplerine girmeden, halkın tercihlerine saygıyı belirtmeliyim, o kadarla kalayım.

****

Futbol artık futbol sporu olmaktan iyice çıktı.

TFF,  TFF’yi oluşturan ana unsurlar olan kulüplerle didişip, inatlaşmaya devam ediyor.

Medeni bir tavır göstermesi gerekirken,

Sorunlar yumağı haline geldiği açık.  Her kuruluyla dökülen bir yapı artık TFF.

***

İlginç olan, aynı durumda hatta daha da vahim haldeki STK’da da değişen bir şey yok.

Eksilere düşmüş, sorunun trilyon kere kendisi olmuşken,

Temsil ettiği dernekleriyle didişen bir İLÇE federasyonu düşünün!

"Ne zaman emredersen çekilirim"ci STK yöneticisi...

Demek ki, sporda ya da stklarda,

Bir yüzsüzlük  iklimi hakim olabiliyor.

***

Trabzonspor’u nasıl anlatsam bilemedim.

Teknik heyet ve yönetim, bu kadar kötüyken bile, umut olduğunu sanıyor!

Puan tablosundaki yerimizde istikrar var, hakkını yemeyelim.

Bu istikrarlı gidişata, Beşiktaş’ın katkısı büyük.

Türkiye Kupası’nda sonuca gidecek gibiyiz; bir umut.

***

TFF, malum ilçe federasyonu ve Trabzonspor yönetimlerinde ortak özelliği buldum sonunda;

Başka kelime de bulamadım.

Türkçemiz enteresan, başka dillerden de olsa,

Şak diye teşhis ediyor.

Eeee, neyi buldun birader derseniz;

Onu da başlığa yazdım gayri.

Arada kaynamasın dedim.

Görüşmek üzere…

***

Hasan KESKİN
 

Ramazanın bitişiyle gelen şeker bayramımızın uzun bir tatil dönemine gelmesi memleket dışındaki pek çok Ağasarlıdostlarımızın köyünde bayram kutlamasına, memleket hasreti gidermesine, yeşilliğin doğanın sonsuz huzuruyla buluşmasına, şehrin biriktirdiği olumsuzluklardan iyileşmesine imkan sağlamış oldu. Memlekete gidemeyen ben gibilerse memlekete gidenlerin sosyal medyalarından memleket vuslatı yapmış olduk. Gurur ve onur duydum gördük ve izlediklerimden. Tam bir yöresel kültür anlayışıyla bayram kutlamalarının varlığı milliyetçi yanımı kabarttı. Kocaman keşkek tencereleri, kurulmuş masalar, bir araya gelmiş ziyaretçi ve köylü… Oynanan horonları izledim ve yakılan türküleri… İşte dedim benim memleketim özlem ve sevgiyle… 

Okuduğum bir kitaptan hatırladığım Ramazan ve Kurban Bayramları Uygurların İslamiyeti kabul etmesiyle Türklerde başladığını ve Uygurların kendi kültürleriyle yoğrularak; evlerde temizlik-en güzel yemekler-en güzel giysiler-davul zurna-yarışlar-çocuk oyunları ile günümüze ulaşmış örf adetlerimizin en güzel örnekleridir. Dostluğun, arkadaşlığın, akrabalık ve mahalle ilişkilerinin yeniden düzenleyicisidir de bayramlarımız. Ve elbette geleneksel kültürümüzün nesillere aktarılmasında en güzel mekteplerdir. Bunları hepimiz biliyoruz. Amacım bilinmeyeni bildirmek değil. Bu yazıya beni iten güç; bahsettiğim Uygur tarihinden beridir olmayan, sonradan kültüre eklenti edilmiş olan, bayramın barış ve sevgi temasıyla asla ahenklenemeyen sıkılmış silahlar. Öyle sevgi, özlem ve gururla izlerken sosyal medyadan memleketimi,  video boyunca bitmeyen silah sesleri.  Neyin örfü neyin adeti, bilemedim bir güç gösterisi mi? Zenginliğin timsali mi? Çeşitli sorular sorarak kendime empati yapmak anlamak istedim durumu. Sen sevmediği için olumsuz bakıyorsun diye eleştirdim düşüncemi. Ama uzlaşamadım düşüncem ve bayramda sıkılan silahlarla. Silah savaşın simgesi barışın ve bayramın olamaz. Açık alanda, risksiz ortamda atıyoruz açıklamaları da avutmaz düşüncemi. Nice kör kurşunlarla bitmiş hayatlar varken. O kurşunların parası ile çocuklara yapılabilecekler de susturamadığım düşüncemin hemen arkasındaki… 

Lütfen savaşın dışında silahı öğretmeyelim bayram mekteplerinde. 

Bize horon kemençe yeter keşkekle

Hayatın kısalığı ve anlamı kabir ziyaretlerinde

Bize barış dolu bayram yeter sevgiyle…

Bayramı olmayan milletin varlığından söz edilemezken bayramların emek, dostluk, iyilik, sevgi ve mutluluk bayramları olduğunu hep hatırlayalım. Sağlığın, sevginin, barışın zenginliğinde nice bayramlarımıza.

                                                             Mehtap ÜÇÜNCÜ

                                                                Eğitimci / Yazar

KAÇ DA KURTUL ABDÜŞ…

Trabzonspor camiasında,

Son zamanlarda bir konuşuk türedi; şans verelim babında.

Yani deniyor ki; evet kötü!.. Ve Fakat giderse, yerine gelen daha kötü oluverir maazallah!

Çok işe yaradı üstelik.

Bugün, Şenol Güneş Kompleksinde, plakayı tersine yazmaya ramak kaldıysa eğer,

Bu konuşukla,  başarısızığı zamana yayma propagandası yüzünden.

Hepimizi istatistikle kandırdılar.

U21 takımı çıksaydı tam tekmil, asla bu rezalet olmazdı.

Olsa bile, hoş görülürdü.

Kime yaradı derseniz;  GS’a  puan ve averaj düzeltmeye tabi ki.,

Bir de Trabzonspor hasımlarına; malzeme vermiş olduk.

Yediğimiz gollerin (biri hariç) rezilliği

Oyundaki çaresizliğimiz

Özür dilemek yerine, Avcı’daki  entel haller…

Ne menem üzüntüdür bunlar…

Sahamızda beş yedik, çıt yok. Düşmanımın düşmanı dostumdur!

Kapatıyorum bu tatsız mevzuyu.

Konumuz bu değil, maçı maççılar yazsınlar.

***

Aslında

Başlığın iki sebebi var;

Birincisi; Bakasetas gibi delikanlı bir uşağın ayrılması.

Üzüntü verici,

Umutsuzluk dağıtıcı.

Ne yapalım ki, profesyonelliğin gereği.

Kimleri üzüntüyle yolcu etmedik ki.

Bakasetas, bizden biriydi.

Samimi, dürüst oyuncu, karakterli delikanlı insandı.

ANTİO SAS! BAKASETAS…

Yolu açık olsun.

****

İkincisi; Abdulkadir’in bu günlerdeki pür melali.

Bu ilk değil; daha önce de yaşadı Abdüş,

Ancak, kadro dışı bırakılması ve alt kadroya gönderilmesi,

Üstelik Galatasaray derbisi öncesine denk gelmesi,

Kamuoyunu üzdü ve endişeye sevk etti.

Bir defa,

Abulkadir’in futbol yeteneği ve klası tartışılmazdır.

Messi benzetmesi boşuna değildi.

Sahalardaki başarısı dünyaca fark edildi ki,

Bir çok ülkenin transfer radarına takıldı.

Yaşadığı şanssız sakatlıkların yanında,

Abdulkadir'in maruz kaldığı (baş etmesi gereken)

Feodal, muhafazakar ve fanatizm kaynaklı “mahalle baskısı“

Onu, bu şanstan uzaklaştırdı.

Tam istikrarı yakalı derken, yine düğmeye basanlar hangi cenahtan

Onu bilmemiz şimdilik zor.

Bir kere, Abdülkadiri  “rol modelliğe”  hazırlayanların tarafı

Bu yükselişinden rahatsı olup,

Kuş uçuyor kafesten,  etki alanımızdan çıkıyor diyerek

Bir telaşeye kapılmış olabilirler.

Kulüp içinde veya yakınlarında bir katmanla farklı ilişkilere girişmiş de olabilir.

Her ne olursa olsun; futbolcuyu yönetmek,

Onu mental ve sportif olarak hazır tutma sorumluluğu kulübe aittir.

Hatta spor kulüplerinin esas ödevlerindendir.

Bu futbolcular çok özeldir. Bir kalemde kenara konulamaz.

Bu şekilde, o kadar değerli çocuğumuz harcandı ki!..

Abdüş’ün de sorunun bir parçası olmaktan kurtulması şarttır.

Onu bir çerçeveye hapseden her ne ise,

Buradan sıyrılıp,

Özlediğimiz futboluna odaklanması lazım.

Hem Trabzonspor’un hem de Türk futbolunun O’na ihtiyacı var.

Burada mutlu değilse, Yusuf Yazıcı’nın yolu var.

Yoksa o yol bazı kesimlerce çok tehlikeli mi görülüyor?..

***

Bu kertede aklıma damdı,

Bizim rahmetli Sait Uçarın,

Yanık ve vicdanlı ve inceden tehditkar türküsüdür;

“Sevdam acıyum sana, bulamadın dengini,

Yakıcağam köyünü, gaç da kurtar gendini..”

Sait Uçar halk ozanıydı; tecrübelerini boşuna söylemez…

Abdüşe’e sevgilerle…

Sağlıcakla kalın.

***

Hasan KESKİN

Trabzon Aktüel Medya

Genel yayın Yönetmeni

Ercan KANDEMİR

Tarihi ve sosyal arka planı düşününce insanın borcu bu ilçeye hayli artıyor. Omuzlarımızda büyük bir yük hissediyoruz tüm etkenlerin analizini yapınca… İlçenin durumunu düşününce… Peki yazdıkça, söyledikçe ne oluyor? Herkesin hoşuna gitmiyor elbette söylenenler. Ne kadar kitle kulak kabartıyor veya anlıyor? Pek fazla sayılmaz herhalde. Yazdıklarımızdan ve yazacaklarımızdan dolayı ön yargı ve hoşnutsuzluk da oluşuyor insanların gözünde, üzerimizde…

Şalpazarı eleştirellik ve entelektüellik açısından yalnız bırakılmış kadim bir yöre. Burası sadece 10 bin kişinin yaşadığı bir toprak parçası değil. 1300’lü yılların sonlarında Emiroğulları Beyliği döneminde bölgeye gelen Çepni Türklerinin yaşadığı tarih ve kültür eşiği. Şalpazarı’nda doğup gurbete gidenleri hesap ettiğimizde dünya üzerinde 100 bin kişilik bir memleket. Tarih boyunca yaşam durağı Şalpazarı olanları hesaba kattığımızda ilçenin özgül ağırlığı yüksektir…

Tarihi ve sosyal arka planı düşününce insanın borcu bu ilçeye hayli artıyor. Omuzlarımızda büyük bir yük hissediyoruz tüm etkenlerin analizini yapınca… İlçenin durumunu düşününce…

Peki yazdıkça, söyledikçe ne oluyor? Herkesin hoşuna gitmiyor elbette söylenenler. Ne kadar kitle kulak kabartıyor veya anlıyor? Pek fazla sayılmaz herhalde. Yazdıklarımızdan ve yazacaklarımızdan dolayı ön yargı ve hoşnutsuzluk da oluşuyor insanların gözünde, üzerimizde…

Cesaretimiz de, işimiz de, ülkümüz de bu… Konu memlekete hizmet olunca gerisini düşünmüyoruz haliyle…
Çok acındırık yaptım affeyleyin. Konumuza gelelim. Kurtuluş mekanizması arıyor tabii insan. Siyasiler var, dernekçiler var, federasyon var, dernekler var… Bir de ŞAL FED var çok güçlü bir konumda olması gereken.

“ŞALFED HEDEFLERİNDEN ÇOK UZAKLAŞMIŞ”

Bu sözlerin sahibi Şalpazarı Eğitim Vakfı ve Şalpazarı Eğitim Derneği Başkanı Hasan KESKİN’e ait. Şalpazarı siyaseti ve sivil toplum dünyasını incelediğim yazılarım için iletişime geçtiğimde aldığım notlar arasında…

Hasan Bey çok keskin konuştu. Şalpazarı Dernekler Federasyonu’nun hedeflerinden çok uzaklaştığını, dar ve vizyonsuz bir kadronun elinde kaldığını söylüyor.

Hasan Beye, Şalpazarı sivil toplum dünyası ile Şalpazarı siyaset dünyasının entegre olması, sürekli insan yetiştiren, insanını siyasette ve ekonomide destekleyen bir yapıya ulaşmamız gerektiğini söyledim. Bu konular hakkında fikirleşmek istedim. Söylediklerinden sonra daha önce de tarif ettiğim

Şalpazarı ülküsüne ne kadar da uzak olmadığımızı anladım. Ancak ideal sahipleri her türlü zorluğu zaten göze almış olanlardır.

Hasan Beyin söylediği başka acı sözler de var ŞALFED hakkında;

“Hiçbir icraat yeteneği olmayan bir STK olarak makus kaderini beklemektedir. Üyesi olan derneklerin yükünü almak yerine onlara yük
olmaya devam etmektedir.
ŞALFED, sadece üye dernekler açısından birlikteliktir. Şalpazarı’nın mutlak temsilcisi olmaktan çok uzaktır.”

diyor ve ekliyor.

“Felsefemiz çok anlaşılır. Bütünlük; kurucu ruhumuzdur. Özgünlük, farkımızdır. Devamlılık ve disiplinli çalışma anlayışımız da, başarı ruhumuzdur.

ŞALFED’in gelenekleri ve refleksleri son derece zayıflamıştır. Parlak temenniler, şaşaalı laflarla büyük işler başarılmaz. Sahada mücadele eden ve halka dokunan yüreklerle kazanılır başarı.

Arkadaşlarımıza önerimiz, realiteye dönmeleri.”

diyor Hasan KESKİN Bey.

Z RAPORU

İlçemizde bir birliktelik kurmaktan bahsederken son durumun Z raporu bu şekilde. Tüm sorunlar konuşmadan, konuşulmadan nasıl çözülür? Nasıl bir yol izlenir sanırım zamanla göreceğiz.

Söylenenleri not ediyoruz kamuoyu huzurunda. Çünkü söylenenler üzerinde konuşulacak, yazılacak, bilinçte uyanacak yeni fikirler var.

İsteğim istediğim dayanışmalı şekilde yaşayan bir bütün Şalpazarı. Nasıl olur? Kimlerle olur? Nasıl gerçekleştirilir? Hep birlikte yolunu bulmalıyız.

Baktığımızda gençlerimizin hayat gerçekliğinde desteklendiği, yükseltildiği bir mekanizma göremiyorum. Prototip anlamda yapılanlar var gerek Şalpazarı Eğitim Kültür Sanat ve Turizm Derneği gibi gerekse bundan sona konuşacağımız Samsun Şalpazarı Ağasarlılar Derneği gibi.

Ancak tam kapasite çalışan bir Şalpazarı mekanizması arzumuz.

Ercan KANDEMİR

Şalpazarı yazı dizimize Şalpazarı Eğitim Kültür Sanat ve Turizm Derneği ve Başkanı Hasan KESKİN Bey ile devam ediyoruz.

Derdimiz Nedir ?

Bu yazılarımızın sebebi Şalpazarı siyasetini ve sivil toplum kuruluşlarını entegre etmek, insanlarına destek veren, insanlarını yetiştiren ve önlerini açan bir sistem oluşturmaktır. Buna Şalpazarı Ülküsü diyoruz. Şalpazarı Ülküsü adlı yazımızda bunu tarif etmiştik. Bu yazımız ise emin olalım ki bizi daha fazla umutlandıracaktır.

İşimiz teorik olarak bir Şalpazarı yol haritası çıkartmak, bunu sahada uygulamak, Şalpazarı Ülküsü etrafında vatandaşlarımızı, gençlerimizi toplamaktır.

Neden Şalpazarı Eğitim Derneği ve  Hasan KESKİN ?

Derneğin faaliyetlerini biliyorum ve yıllardır takip ediyorum. Yazıyı hazırlamadan önce Hasan KESKİN Bey ile de görüşüp dökümanlar elde ettim. İşbirliği için kendisine teşekkür ediyorum.

Bu yazımızda Şalpazarı Eğitim KST Derneğini ve Başkanı Hasan KESKİN’i konu almamızın sebebi bizlere ilçe şartlarında ve ulaştıkları imkanlarla muhteşem bir sivil toplum misyonu ve vizyonu çizmesidir.

Dernek 2011 yılında Hasan KESKİN Bey önderliğinde kuruldu. Merkezi Üsküdar İstanbul’dadır. Üyeleri idealist 235 kişidir. O 235 üye onlarca yararlılığa imza attılar.

Neler yaptılar ?

Sekiz kez Şalpazarı Çocuk ve Gençlik Festivali,  iki kez öğretmenler programı, Şehit Aileleri ve Gaziler programı, Memleketimin Yöneticileri Programı. Bu programlarla 575 Şalpazarılı İstanbul, Çanakkale, Edirne ve Ankara’ya götürüldü ve çeşitli etkinliklerde buluşturuldu.

13 yıldır Şalpazarılı 1. Sınıf öğrencilerine eğitim setleri dağıtıyorlar.

Pandemi döneminde “Bakkala Bir Hesap” projesi ile ilçemizdeki bakkaların veresiye defterlerinden 75 ailenin hesabını kapattılar. İnsan yazarken bile duygulanıyor. Aynı projeyi bu Ramazan ayında da yapacaklar.

Hasan KESKİN, 1968 yılında Fidanbaşı Mahallemizde doğmuş, üniversitede Turizm Otelcilik ve İşletme okumuş bir hemşehrimiz. Devlet Su İşleri İstanbul Bölge Müdürlüğü’nde Sosyal Hizmetler Şefliği, Barajlar ve Taşkın Sorumlusu olarak görev yapıyor.

Şalpazarı Eğitim Derneği ve Hasan KESKİN Bey yaptıklarıyla ilçemize bir vizyon çiziyor aslında. Entelektüel seviyeye sahip, kendini yetiştirmiş üyeleri ülkemizde önemli  yerlere sahip. Çok daha önemli yerlere sahip olabilir hemşehrilerimiz. Bu da ancak işi bilenlere ön verip onlara destek olmakla mümkün olabilir. Bunu gerçekleştirmeliyiz, gerçekleştireceğiz de.

Şalpazarı Eğitim ve Kalkınma Vakfı’nı Kurdular

Türklerde yardımlaşma bir adet ve görenek olarak binlerce yıl sürmüştür.  Anadolu’da ilk vakıf 1048 yılında Erzurum Pasinler’de Selçuklular tarafından kuruldu ve Anadolu Türklerle beraber vakıf kültürünü kazandı. Yani Malazgirt Zaferi’nden 23 yıl önce.

Gerek Selçuklu’da, gerek tarihte kurulan Türk beyliklerinde ve Osmanlı’da çeşitli amaçlarla vakıflar kurulmuştur. Çepni Türk kültüründe de vakıflar önemlidir. Çepni Türkleri’nin Sivas merkezli kurduğu Danişmendli Devleti’nde de vakıflar önemli bir yer teşkil ediyordu.

Günümüze gelen tarihi camiler, bahse konu Türk devletlerindeki  evsiz ve yoksullara ücretsiz yemek dağıtılan Aşhaneler vakıflar sayesinde korunmuş ve desteklenmiştir.

Şalpazarı Eğitim KST Derneği’nin kurduğu Şalpazarı Eğitim ve Kalkınma Vakfı’nın ömrünün uzun olmasını diliyorum.

Peki ne diyor bu vakfı kuranlar ?

Şalpazarı’nın eğitimli, donanımlı, potansiyeli yüksek insan kaynağını gelecek hedeflerine odaklamak, orada tutundurmak ve bunun sürekliliğini sağlamak istiyorlar. Bu durumu bir sirkülasyon haline getirip ilçe insanımızı yükseltmek istiyorlar.

Genç kuşakları bu amaçla eğitmek, bilinçli, donanımlı, ufku açık nesiller yetiştirmek istiyorlar.

Dezavantajlı grupların hayatlarını kolaylaştıracak çalışmalar yapmak istiyorlar.

İlçemizin topyekûn kalkınması, Şalpazarılı insanların hak ettiği görevlere gelmelerini sağlamak istiyorlar.

Lobi çalışmalarıyla gurbette yaşayan Şalpazarılıları siyasette, ekonomide, kültürde güçlendirmek istiyorlar. Diğer il ve ilçe gruplarıyla tatlı bir rekabet yaratmak istiyorlar.

Şalpazarı insanının ekonomik gelişiminin önünü açmak istiyorlar.

Şalpazarılının Trabzon ilinin ve ülkemizin idaresinde söz sahibi olmasını istiyorlar.

İşte bunları yapabilmek için 10 yıl dernekçilik yaparak alt yapı ve kamuoyu oluşturmaya çalıştılar ve devamında da işte Şalpazarı Eğitim  ve Kalkınma Vakfı’nı kurdular.

Dernek 4 dergi ve 1 tane de Şalpazarı araştırmaları kitabı da bastırdı.

Daha İyisini Hakketmiyor muyuz ?

Şalpazarı Eğitim Derneği, 10 yıl zarfında büyük mücadelelerle bunları yaptı. Bu yılın dernek bütçesi ise 435 bin TL imiş.

Peki daha fazla imkana sahip olsalardı daha iyisini yapmazlar mıydı ? Hem de sonuna kadar yaparlardı.

İşte tam bu noktada topyekûn bir Şalpazarı kalkınma hareketi oluşması gerekiyor. Bunu hali hazırdaki siyaset ve sivil toplum yöneticileri yapamıyorsa kaybettikleri çok şey vardır. Zihin dünyası buna yetmeyenler yerini fikirlerimiz etrafında yetiştirilecek yüzlerce Şalpazarılı gence devredecektir.

Biz yazmaya başladık, bugün yapılması gerekenleri ve gelecekte yaşamamız gereken Şalpazarı evrenini tarif ediyoruz.

O Şalpazarı evreninde;

Bir gencimiz istediği alanda eğitim görme imkanına sahip olacak,

İlçe halkımız ekonomik olarak çeşitli alanlar kuracak, halkımız işsiz kalmayacak,

Bir iş kurmak istiyorsa diğer iş insanlarımızca destek görecek, ona imkan sağlanacak,

İstediği siyasi partiye girecek ve orada göreceği destekle üst kademelere çıkacak iline, ülkemize yönetici olacak,

İstediği spor, kültür ve pek çok alanda desteklenecekler, büyüyecekler…

İşte tüm bunlar sivil toplumun çalışmaları ve siyasetin desteği ile olabilecek başlıklardır.

Hasan KESKİN Bey, yaptığı öncülük ve çalışmalarla tam da istediğimiz sistemde çok önemli mihenk taşları oluşturacak adımlar atıyor ve atmaya devam ediyor.

Şalpazarı Eğitim Kültür Sanat ve Turizm Derneği daha pek çok yazımıza konu olacaktır. O sebeple yazımıza burada son verelim.

Ercan KANDEMİR

Anadolu…

Kadim topraklarımız.

Türk Yurdu olalı bin yıldan fazlası var. İki bin sene hatta.

1071 büyük zafer yılıdır,  semboliktir,  aslında çok önceden buralardayız.

Misak-ı Milli sırtını Anadolu’ya dayamıştır.

Dört bir yanda, ezilen Türklerin menzili olmuş,

Bu topraklar, Allahın lütfu çok önemli bir coğrafya,

Askeri, iktisadi, sosyal ve daha bir çok bakımdan eşsizdir.

Böyle olunca, düşmanı çoktur.

Kargaşadan ibaret yıllar yaşamasına rağmen,

Türkiye Cumhuriyeti’yle suların durulduğu Anadolu’muzda,

Son kırk elli  yılın belası terörle baş etmek ,

Onu bertaraf edip, huzuru bozmasınının önüne

Büyük bir set çekmek için,  çabalarımız hala sürüyor.

Silahlı Kuvvetlerimiz, Jandarmamız, Polisimiz, korucularımız…

Tüm kolluk kuvvetlerimiz etkin mücadeleye devam ediyor.

Bu mücadelede canımızı yakan anlarımız da çok,

Şehitler veriyoruz. Gazilerimiz de öyle.

Çok büyük bedeller bunlar, lakin Türkiye’mizin ebed müddet var olması

Bu büyük mücadeleye  bağlı bir yerde.

***

Yine şehitlerimiz vardı geçtiğimiz günlerde,

Kahraman evlatlarımız toprağa düştüler boy boy.

Yine ocaklara ateş düştü,

Türk halkı da bu ateşlerde yandı.

 “Kerpiç evlerde”,

Şehitlerimizin habercisi şanlı bayrağımız asıldı birer birer…

Acılar daha da katlandı

Zamana direnen evlerin

Küçüp penceresine, daracık balkonlarına

Acılarımız da asıldı.

Evet,

Şehirlerdeki balkonlara da asıldı bayraklarımız,

Hem de büyük şehirlere.

Lakin, kerpiç evlerin yangısı bir başka oldu,

Bu halimiz,

Anadolu’nun kadim tarihine vefamızdı bence.

Bir defa,

Yurt kurmanın sembolüdür kerpiç…

Topraktır kerpiç; Anadolu toprağı…

Korunması gereken bir vatana sahip olmanın,

Karakışa, tozak yaza, kızgın güneşe, yağmura direnmenin

Yüce ruhunu taşır bu kerpiç evler.

Bu ruhu önce hanedekilere,

Yanındaki evlere, uzağındaki  köylere,

Büyük şehirlere, dünyanın öbür ucuna bile  taşır kerpiç evler.

Obalardan, yerleşik düzene kerpiçle geçen bir milletin kodları,

Bu kerpiç evlerde saklıdır.

***

Bu çağda, artık şehirliyiz; yüzde seksen şehirlerde yaşıyoruz.

Kaldı ki köylerimiz de şehir konforuna yakınlaştı.

Her şeye rağmen, bu milletin geleneksel, tarihsel ve toplumsal hafızasında,

Kerpiç evlerin yeri hala bir başkadır;

“Sönmeden tütecek en son ocaklar”dır  onlar.

Yıkılsada, illa yerine yenisi konacak olan “mihenk taşlarıdır” o evler..

Tarihe, bu topraklara tutunmuş yüce Türk Milleti’nin,

“Toprağa geçirdiği tırnaklarıdır” o evler.

Ve onların dokusuyla, ruhuyla büyüyen evletlarımızın şehadeti

Aynı dokuyu ve hissiyatı halkımıza geçiriyor.

Kerpiç evler şehit ocakları olunca, daha çok üzülüyoruz elbette,

Ve fakat dikkat!

“Fakirlik”, “yokluk”,  vs. duygulara kapılmak değil bu…

O evler, ayakta kalan kimliğimizdir, derin tarihimizdir, menbaımızdır.

Anadolu’da, kadim Türk Milleti’nin var oluş sebebi bu ocaklardır

Tam da bu yüzden,

İnancımız,

Devletimize ve milletimize inancımız ve bağlılığımız

Daha da artarak devam edecektir.

Toroslarda, Anadolu bozkırlarında

Kerpiç evlerde bir tane bile bacası  tütüyorsa,

Korkma!

Sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak,

Sönmeden yurdumun üstünde en son ocak”…

Şehitlerimizin aziz hatırasına saygıyla,

Bölücü Terör Örgütü’nü, terör destekçilerini lanetliyorum.

***

Hasan KESKİN
Trabzon Aktüel Medya

Genel Yayın Yönetmeni

Trabzonspor başka futbol camialarına benzemiyor.

Nereden biliyoruz derseniz; kendimizden derim.

Futbolla yatıp kalkan bir camiayız. Bu iyi bi şey mi bilemem,

Memleket özlemini, Trabzonspor’a eşitleyen kitle.

Huzuru da buradan, üzüntüsü de, kızgınlığı da, pamuk şekerliği de.

Özlemleri öyle büyük ki, “sesini duysa sarılacak”

Bir havayı sorar memlekete, bir de Trabzonspor’un işi ne olacak?..

***

Bir futbol tarlasının orta yerinde,

İthal futbolcu ambarına bakıyoruz,

İlle de transfer, olmadı gene transfer, devre arası, sezon sonu

Aklı fikri transferde olan bir teknik heyet.

Bırakalım on sene,

Şampiyonluk lafı da etmeyelim.

Yazıktır bu kadar milyon Avrolara.

Anladık, futbol evrensel, Edirne’den ötesi de var diyerek

Hemen her yıl kandırıldık.

***

Başakşehirle Trabzon’da oynadık.

Tek tek topçulara değinmeyeceğim, zaten seneye çoğu yok,

Ezber kredimi tüketmiyeyim.

Hücuma kalkarken Çoruh gibi akan bir takımdan, sığ bir körfeze döndük…

Kontratak planı yok,

Alan ya da adam savunması darmadağın,

Takım oyunu hiç yok.

Mevkisi garanti, duracağı yer belli  bir tek Uğurcan vardı,

Onu da libero yaptık; en çok topla oynayan o geride.

Bir de Abdullah Hoca; onun da yeri belli Allah’tan.

Diğerleri, herkes her yerde.

Dur dedim hırsıma bir gem vurayım, anlayarak bakayım maça;

Yanlamasına atağa kalkıyoruz, en az on pas;

Sol taç çizgisi, sağ taç çizgisi, ceza yayı çizgisi en sonunda,

Dur bakalım diyorum, burada bir sihir var, bişey olacak,

Bing Bang bekliyorum,

Abdullah hoca karşı takımı uyutuyor sanıyorum ki,

İleriye, rakip kaleye doğru gitmek aklımıza geliyor,

Tak, rakip bize hücum ediyor.

Ne sihir var ne keramet.

Heyecan, hırs deseniz hak getire.

***

Haklarını yemeyelim; diyenler var ki,

Seneye şampiyon bir takım hazırlıyor Hoca.

Diyecekler olacak ki; kaç maçta şu kadar puan aldık…

Amenna, velev ki öyle olsun,

“Göz açısı” bozuk bir takımdan nasıl çıkacakmış şampiyon kadro?..

Önündeki oyuncuya pas veremeyen,

Ver kaça girmeyen, mesafeyi, hızı hesap edemeyen,

Duvar pası, uzun top, kısa top,

Bil umum pas verme yeteneğinden yoksun bir takımdan

Nasıl olacak?

Yan pası iyi beceriyor Allah için.

Yenilen gole bakar mısınız, attığımız gol de kabağına yani!.

Oyuncu değişiklikleri fecaat; en kötüsü de, değişikliklerde

Tribün tepkisine inatlaştıklarını belli edip

Alkış tutan teknik heyet.

“Siz anlamazsınız, var bir bildiğimiz diye,

Kahramanlık ediyor her halde marabalar”…

Bir öneri; tribünlere on-line aletler verelim,

Değişiklikleri oradan isteyelim, inter aktif,

Kesin sonuç alırız.

Niye asabi taraftarız biliyor musunuz?

Her bi şeyi hissedip, anlayıp ve çözüm önermemiz hazır…

Lakin,

Bizi, tribünleri ve camiayı  anlayan yok.

***

Fıkra bu ya;

Filmdeki arabanın uçuruma gideceğine iddiasını kazanıp,

Yemekleri Temel’e ısmarlatan İdris ne demişti? Hatırlayın.

“Ula Temel ben bu filmi izledum evelisi.

Bizim Temel; Ula İdrus, pen de izledum deyince

İdris şaşkın, “madem dedi niye iddiaya kirdun, uçmaz araba diye?”

“Ne pileyum dedi temel,  akıllanmış, ders almışdur sandum daa!!”

Buradan seneye , sonraki seneye, on beş dahaki seneye bile

Şampiyon takım çıkmaz…

Şampiyonluğu garanti tek şey, milyon Avro’lardır.

Bu puan tablosunda  yerimiz sabittir, ne akarız ne de kokar…

Gene de bu takımı herkes çok sever;

Sevmedik mi on yıllarca… Hem de daha çok.

Hey hat,

Abdullah Hoca ile aynı takıma ve sahaya baktığımızı sanmıyorum.

Ya ağam bizle eğleniyor,

Ya da

Birileri bizi fena kandırıyor!..

Köşede bir kandırıkçı olabilir!… Demedi demeyin!

Hasan KESKİN

Trabzon Aktüel Medya

İmtiyaz Sahibi

AFEDERSİN SİMON DELİ; FİTİLİMİZ KISA BİZİM…

Daha bir hafta önce kıyamet kopmuştu,

Başkentin göbeğinde bir kulüp başkanı,

Süper lig maçının sonunda sahaya girip,

Avanesiyle hakem dövmüştü…

Milat dediler… Esip gürledi her yan…

Çok değil,

Bir hafta sonra rest çekildi milatçılara;

İstanbulspor Kulübü Başkanı Ecmel Sarıalioğlu, Trabzonspor müsabakasının 73. dakikasında, takımı sahadan çekti!.

Takımı kurmak kesin daha kolay olmuştur; zira topçular bu karara direndiler önce!

Şaşkındılar. Öyle ki, Simon Deli diz çöküp yalvardı başkanına.

Bence müthiş hareketti. “Bırak başkan, iyi oynuyoruz, yeneriz bile…” dedi S.Deli.

Büyük fedakarlıklarla mali yapısı da düzgün bir kulüp ve takım yaratan Ecmel başkan,

Nuh deyip peygamber demedi.

Çok pahalıya patlaması muhtemel bir ilmek çekti örgüden…

***

Türkiye’de futbolu,

Futbola hem fikren, hem de pratikte uzak insanların yönetmeye başladığı günlerden bu yana,

Sorunlar da katlanmaya başladı.

En azından lafı dinlenen insanlar vardı camialarda;  rakip camiadan bile olsa.

Anadolu şehirlerinde ağır eşrafın eli kulüplerdeydi, babacandılar.

Menajerlik sistemi tekel değildi.

Tribünler de parça parça olmamıştı.

Basın hakeza…

***

Doksanların ortasından itibaren, şifreli yayınlarla beraber azgınlaştı bu iş.

Pasta büyüdü, paralar katlandı, kulüp yönetmek bir havalı oldu.

Paralı dost ahbap ilişkileri başladı futbolda.

Bedava biletlerle tribünler parsellendi.

Loca satın aldım diyerek para aklanmaya kadar vardı işler.

Siyaset hayatımızın her safhası gibi, futbola da çok güçlü ve baskın biçimde sirayet etti.

Dünyanın tesciline rağmen, şike yapanların yanına kar kaldı.

VAR siteminde, gören gözler görmez oldu.

Sadece, Trabzonspor’un gasp edilen puanları, linç edildiğimiz maçlar,

Çalınan kupalarımız ve şampiyonluklarımızı hikaye etsek best seller olmaz mı?

Geldiğimiz noktada, futbolun patronu, by lock yüklü telefonu olduğu ortada,

Menajerlik tekeli Fatih Terim’in ahbaplarında,

Terim’in dokandığı fetöcü, ırkçı, tefeci kim varsa futbolun kaymaklı yerlerinde…

Enflasyona bile babucunu ters giydiren tefeci futbolcular, hocalar, bacılar, damatlar….

Deniyor ki, evlenecek topçu bile bu tezgaha geliyor, o derece.

Kaptan köşkünde üç büyütülmüşler,

Hakem faciaları, hakeme tokatlar

Ve

“Sinirlendim, çekerim takımı sahadan” keyfiyetiyle bayrak açılan,

Aslında, çok kere kutsanmış ve taçlandırılmış çürümüşlük.

Sosyal  kanıt diye bir kavram vardır: ” Toplumda bir şeyi çok kimse yapıyorsa, doğruluğu kabul edilmeli “durumu yani…

Bu güne uyan felsefi yaklaşım tam da budur.

“Yanlışları biliyoruz, ama hepimiz yaptığından, sorgulama cesaretimiz yok!”.

Şaşırdık mı; hayır!.

Kızgın mıyız; hem de nasıl!.

Üzüldük mü; çok!.

Bilhassa, iki tarafta da Trabzon(spor)luların olması, bizi ırgalıyor ayrıca.

Fitili kısa insanlarız biz, Ecmel Başkan da öyle tabi ki…

Durum ilginç; Ağaç baltaya demiş ya;

“Sen beni kıramazdın, amma sapın benden” …

***

Tarihe düşülen notu elli sene sonra bile okur gibiyim;

“İstanbulspor- Trabzonspor maçında, hakemin taraflı kararlarını protesto eden  Başkan, İstanbulspor’u sahadana çekti!!!”

Gene fatura kesildi sana iyi mi Trabzon!...

Cahiliye dönemi desek, fetret devri desek abartmış olmayız.

Ne bekleniyor, hala TFF  yönetimi niye direniyor derseniz,

Modernite, bilinç, nezaket ve çağdaşlığın çok uzağındalar da ondan.

İçlerinde bir S. Deli yok da ondan.

Varsa yoksa para, şan, şöhret, koltuk…

Talimatla gelenler, gitmek için talimat bekliyorlar…

Avrupa’da bizde olanların yarısına bile,

Özür dileyip giderler. Uygar olmak budur.

***

Ne olacak derseniz; dip bekleniyor!. Yani, daha kötüleri geride demek ki!

Sonra, sadece isimler değişecek, sistem aynen devam edecek.

Aynı formatta yöneticiler,

Emredersiniz efendimciler,

Hakem listelerini masama bırakıncılar,

Batırmış kulüp başkanları, affedilmiş katrilyonlarca lira vergi borçları,

Batırılmaya devam edilecek ülke futbolu…

Aynı yöntem, kadro ve mentaliteyle farklı sonuç hayaldir.

Yani, Godo’yu beklemek boşuna…

***

Cevabı ancak S. Deli Verecek…

Söyle bana Simon Deli, “senin kadar kibar ve duyarlı olamadığımız için, üzgün müsün hala?...”

Sana bir özür borcumuz var S. Deli…

Afedersin…

Yine de Ecmel başkana kızamadım;  fitilimiz çok kısa.

***

Hasan KESKİN

Trabzon Aktüel Medya

İmtiyaz Sahibi

Hayatta her şey zıddıyla vardır. Gece-gündüz, kadın-erkek, mutlu-mutsuz… Gece de gündüz de tek başına anlaşılır bir bütün. Ama diğerinin yokluğunda anlam karmaşıklaşır. Gündüzü yaşamasaydık geceyi tanımlamak zorlaşırdı. Gündüzün yokluğunda geceyi neden anlatalım ki, gece zaten hep var olandı. Geceyi aydınlık olmayan, güneşin battığı zaman, gün doğana kadar ki karanlık diyebilir miydik. Hayır, diyemezdik. Bir şeyi tanımlamamız da, yaşamamız da zıddını bilmekle kolaylaşır, anlam kazanır. Hayatta her şey zıddıyla vardır, çünkü. Hayatın devamlılığı da iki zıd şeyin varlığıyla mümkündür. İyilik-kötülük, cömertlik ve cimrilik, büyük-küçük, siyah-beyaz…

Kişiler arası ilişkiler de böyledir. Seven sevmeyen, fedakarlık eden bencilliğinden vazgeçmeyen, ilişkinin sorumluluğunu alabilen ya da sorumsuz kaygısızca kendini yaşayanlar gibi. Duygularını iyi yönetmeyi bilenler sessiz sakince ilişkilere katkı sağlamaya, ödün vermeye devam ederler ta ki tükenen kadar, ta ki her şeyi tolere ederken asla tolerans göstermeyeceği hassas noktaya karşı taraf dokunana kadar. Oysa hayat tek başına sırtlanma  değil. Eş, arkadaş, komşu ya da en çok fedakarlıklarımızla tükendiğimiz ailede bile terazi gerektiğini önceden düşündüğümde; düşüncemi yargılarken; nice yaşanmışlıklardan sonra her tür ilişkide dengenin herkesi kendi koltuğuna oturttuğuna inanmaktayım. İyi bir hayat için çok verici tarafınıza, diğerlerini önemseyen süperegonuza ters gelse de, alma verme dengenizi koruyun. Bir taraf aşırı aldığında ve diğer taraf aşırı vermek zorunda bırakıldığında denge bozulur. İncinen taraf kırgınlıklarıyla yaşarken siz de mükemmmel bir vericiyi kaybedersiniz.

Fazla samimiyet maalesef saygıyı azaltır. Çok sevgi nankörlük getirir. Çok iyilik suiistimal edilmeye açıktır. İnsan ilişkilerinde çoklar sıkıntı getirir. Denge ise esastır. Samimiyete sınır koyarsak kişisel alanınıza gelişi güzel giriş çıkışlara izin vermeyeceğinizi anlamaları saygı çerçevesini korumaya yardımcı olacaktır. Kişisel özelliklerimize rağmen her durum ve koşulda sunduğunuz ve sunmaya devam ettiğiniz sevgi, sadece karşının ihtiyaçları üzerine odaklanmış kendimizi unutturacak fedakarlıklar; ister eş, ister arkadaş, ister aile olsun tam da gösterdiğiniz gibi ilişki de sizi yok sayar.

Ve bu koşulsuz çokluğu sunalarda yine ortada olmayıp iki uçta olan kişiliklerdir. Ya sevgiyi, fedakarlığı koşulsuz çok yaptığında sevgiyi kazanacağını sanan zayıf kişilikler ya da karşı tarafın sevgisine fedakarlığına ihtiyaç dahi duymadan dimdik ayakta zaten olabildiğini bilen, kendini ve özelliklerini seven güçlü kişilikler. Durumu kendi adıma cevaplıyorum kendine güvenen güçlü bir kişilik olsan da sonsuz fedakarlık ve sevgi gösterisiyle nankörlüğü besleme, büyütme. Gücünü denge de tut. Kişinin, kötü durumdayken ona destek veren kişiyi iyi duruma geçtiğinde bırakması, dahası yok sayması anlamına gelen ve aslında hiç de sevmediğim bir söz ile ilişkilerdeki dengenin gereğini vurgulamak isterim. ‘Körün gözü açıldığında kırdığı ilk şey bastonudur.’ Kırılıp param parça olmamak için kendi önceliklerimizi ötelemeden diğerini desteklemek dengedir.

Hayattaki mutluluk eksikliğini nesnelerle doldurmaya çalışmak da bizi dengede kalmaktan alıkoyar. Küreselleşmenin getirdiği tüketim çılgınlığı insanlar arası iletişimde denge sorunu pergelinin açısını artırdı. Masrafları kısmak hayatta bize neyin gerekli neyin gereksiz olduğunu, neyin ertelenebileceğini neyin fazlalık olduğunu hatırlatır. Beyin bu algıyla ilişkileri ölçer, biçer. Fazlalıklardan arınan eksikleri tamamlayan yanımız ilişkilerimizdeki dengeyi korur. İsraf sadece nesnelerde değil zamanın tüketiminde de kendini gösterir. Maddenin, zamanın ve hayatın tüketimi denge içinde olmalıdır ki; burada kazanılan tavır ilişkilere cömertlik ve cimrilik olarak yansır. Sadece eğlenip üretmeyen, sadece üretip hiç eğlenmeyen kimsenin hayatı okuyuşu tek düzen üzerine kuruluyken dengeyi koruması beklenemez.

Dünyamızın içinde bulunduğu güneş sistemi dahi olağanüstü bir denge durumu içerisindeyken ve bu dengenin güneşin en derinliklerinden dünyanın magma tabakasına kadar uzanan mucizevi yaradılışında kendimize, ilişkilerimize çıkaracağımız dersler vardır. Sistemi oluşturan gezegenler daha yavaş hareket etseydi güneşe yaklaşarak büyük bir patlamaya; daha hızlı hareket etseydi uzay boşluğunda savrularak hayatın son bulmasına neden olacaktı. Şükür ki güneş sistemimiz 4 milyar yıldır hassas bir dengeyle bizlere hayat vermeye devam ediyor. İlişkilerin son bulmaması için de; birbirimizi üşütmeyecek, buzlar oluşturmayacak kadar yakın; dikenlerimiz batmayacak kadar da uzak mesafede kalmak dengedir.

Kıtlık bilincine sahip vermeyi bilmeyen insanlardan uzak kendimize yakın, dengede kalmış bir yaşam dileğimle…

Mehtap Üçüncü

Eğitimci/Yazar

Sevgili Okurlarım, Üsküdar İstanbul’un, İstanbul ise Türkiye’nin özetidir. Hanım Sultanlar ve Harem şehridir. Üsküdar tam bir ulaşım, deniz, ikamet ve öğrenci şehridir aynı zamanda..

En başta Sn. Cumhurbaşkanımız olmak üzere önde gelen siyasilerin, kültür- sanat ehlinin, iş insanının, üst düzey sporcuların ikamet ediyor olması sebebiyle, belediye hizmetlerinin ve yapılan işlerin çok rahatlıkla algılanabildiği ve doğru yorumlandığı bir seçmen kitlesi var Üsküdar’ın..

Üstelik de, Türkiye’de seçmenlerinin eğitim seviyesiyle en yüksek  üçüncü ilçe konumunda. Haliyle, Üsküdar Belediyesi’nin her belediye gibi davranması beklenemez. 

Ve tabi ki, bu şehri yöneten bir de belediye başkanı var; Av. Hilmi Türkmen…

Bu gerçeğin her zaman altını çizen   Belediye Başkanı Hilmi Türkmen bu hususta çok net; “Üsküdar benim kaderimdir” demesi boşuna değil.

Kendi deyimiyle, “15-C ile, Harem’den Kirazlıtepe’ye başlayan bir kader yolculuğu” bu. “Akıldan uyuyamamak”, habire yeni-çılgın projeler hayata geçirmek tam da bu kışkırtıcı duruma uygun düşüyor.

Ama bizim için yeri  daha bir başkadır Üsküdar’ın; “Şaltepe”  bu kadim şehrin bir tepesi değil mi? Ayrıca da, Belediye Başkanı bir Şalpazarlı-Trabzonlu. Üsküdar’ı Belediye Başkanı olarak ikinci dönem yönetmek herkese nasip olmaz. Kaldı ki on sene  başkan yardımcılığı görevi de cabası.

Taraflı tarafsız herkesin takdirini toplayan Hilmi Türkmen, tam bir görev adamı olarak adeta çalışarak dinlenen, çalıştıkça motive olan bir Başkan. Belediyeciliğin, temel görevlerinin dışında, sosyal hizmet alanına evrildiği, belediyelerin görev tanımının neredeyse olmadığı, vatandaşın her sıkıntısında başvurduğu, düz ayak girdiği, doğum öncesinden ölüm ötesine hizmet eden kurumlar olduğunu en iyi tarif eden örnek Başkan.

Türkiye’de tek, İstanbul’da eşsiz dediğimiz o kadar çok projeyi hayata geçirdi ki. Hangisini konuşsak, diğerine haksızlık olur.  Eğitim bursları, sosyal yardımlar, üç öğün yemek, sokak temizliği, çöplerin toplanması…. gibi hizmetleri artık sıradan ve buralar çoktan geçilmiş Üsküdar’da. Öğrencilerin elektrik-doğalgaz-su faturası ödeniyor, akbili yükleniyor. Üsküdar Öğrenciye de güzel…

Valide Sultan Gemisi, sıfırdan yapılan, çılgın ve eşsiz proje. Sadece Boğaziçi’ne gezi yapılan bir gemi  değil, yüzen nikah salonu, kültür merkezi, aynı zamanda okul. Bu güne  kadar yaklaşık on  yılda, beş milyon Vatandaşımız ve Üsküdarlı’mız boğazda gezdi, çay simit bedava üstelik. Bir çok nikah kıyıldı. Canlı ve turistik bir tarih anlatımıyla yapılıyor bu geziler. Demokrasi adasına yapılan seferler de cabası.

 Bulgurlu Engelsiz Yaşam Merkezi, iki dünyalık bir hizmet. Engelli ailelerinin ızdırabına nefes olmuş durumda ve Türkiye’de bir örneği yok. Engelli vatandaşlarımızı alıyor görevliler, tüm gün misafir ediliyor. Ebeveynler işini görüyor, kendilerine zaman ayırıyorlar. Hidroterapi havuzları mevcut. Ayrıca, işitme engellilere de destek veriliyor. Dezavantajlı kesimlere hitap etmek çok önemli. Bir çok sağlık merkezinin Üsküdarlıların hizmetine sunulmasında başat olmuş durumdalar. “Sağlık ocakları, Obezite Merkezi, Diş Sağlığı Merkezi” bazıları.

Sokak hayvanlarına ayrı bir özen gösteriliyor Üsküdar’da. Bu çok sevindirici. Minik Dostlar Kliniği tam donanımlı, üstelik seyyarı da faaliyete geçmiş durumda. Sokak hayvanları, evcil hayvanlar, doğa hassasiyeti fark ediliyor.

Sabaha kadar açık kütüphaneler olsa, öğrencilere çay kahve bedava olsa diyenler, bir kez daha kazandılar; Nev  Mekan’ların sayısı beşe çıktı. Selimiye’den sonra Kandilli  Nev Mekanın da faaliyete geçmesiyle, yine Türkiye’de fark yaratan bir çalışma oldu.

 Günün şartlarına göre hizmet üretmenin en iyi örneklerinden, “Ünalan Uzay ve Bilim Merkezi” Türkiye’de eşsiz. Gördüğü ilgi muhteşem.

Belediye Başkanının bayrak töreninde ne işi var demeyip, her pazartesi okulların bayrak törenine gidiyor Hilmi Başkan. Her Perşembe sabah sanat tarihi dersleri de Valide Sultan Gemisinde… Çocuklarla, eğitimle  iç içe olması genç kuşaklar için çok önemli..

Sanal ortamlardaki iletişim, toplumun tamamının sorunu, ebeveynlerin de sorumluluğudur. Kuşakların çatışması alevleniyor. Hayatı okumaya  ve doya doya yaşamay gayret ediyor gençler. Gençlerle arkadaş olmak, iyileri iyiliklerle buluşturmak için söz vermişti Hilmi Başkan. “Z Kuşağı”yla iletişim kurmanın yeni bir yöntemi ” E –Spor”u başlattı Üsküdar Belediyesi’nde. Gençleri iylikle-iyilerle arkadaş etmek; kültürle, sanatla,  doğayla, hayvanlarla, çevreyle iletişim kurdurmaktır. iyi insanlarla, donanımlı insanlarla buluşturmaktır. “E spor”un, bunun için iyi bir bir bağlantı yolu olduğu açık. Gençleri “E-Spor”da, kurallar çerçevesinde , takım oyunu içine alacak, bir E -Spor Merkezi açmak çok değerli bir düşünce.

Belediye başkanları “Z Kuşağı”nı anlamada Hilmi Başkan gibi  cesur olmalı, yenilikleri çekinmeden hayat geçirmeli,  gençlikle arkadaş olacaksanız ideolojik –politik yaklaşımı terk etmelisiniz. Gençler teknolojiye doğuyor zaten. Dünyayla iletişimleri var. Mesele, “teknoloji çocuklarımızı esir almasın diye dertlenmek.” “Ben kimseyle kavga etmem, niye kavga edeyim..İşimizi yapalım yeterli..” yaklaşımı,   tam da “Z Kuşağının” kabullerinin başında gelir.

Çöpten hayır çıkarmak da neyin nesi demeyin.  Her ay bir milyon lira çöpten  kurtarılıyor Üsküdar’da. ” Salı – Cuma çok önemli, tabi  işin sırrı vatandaşta diyor Başkan. Üsküdar’da tuttu bu iş. 40 tonla başladık, su anda 110 ton, hedef 150 ton.  Her yıl 25 Milyon TL’yi  çöpten çekip çıkaracağız. Bu para tamamen eğitime ve sosyal yardımlara ayıracağız. Elli bin tablet dağıttık bu sayede  mesela.Tüm dünyada buna uğraşılıyor. İşin para kısmını da geçtik, bu iş doğa felaketini önleme işi.”

Çılgınlıklar bitmiyor Üsküdarda; “Küçüksu Çocuk Köyü Projesi”, bu dönemin çılgın projesi. 80 dönüm arazide bildiğimiz köy kurulacak. “Köy hayatındaki güzellikleri, çocukların yaşamlarını buraya taşıyacağız. Hayvan otlatacaklar, süt sağacaklar, ağaçtan meyve toplanacak, değirmene gidip mısır öğütülecek. Yetişkinlerde, köy meydanında çocuklarını bekleyecekler. Yuvarlanıp ot kokacağız” diyor Hilmi Başkan. İnsanın çocuk olası geliyor yani!. Yakında hizmete giriyor.

 Tebessüm Kahvelerinde hayat bildiğiniz gibi, gır gır matrak, eğlenceli, lezzetli devam ediyor. ( +1)  gençlerimiz asla geç kalmıyorlar işe. Yine her şey serbest, gülmemek yasak!.

Üsküdar merkezde, İkinci Bahar Kahvesi,  duayen büyüklerimizi gün boyu bir araya getiriyor.  İstanbul  gezileri bile yapıyor Üsküdar Belediyesi. Başkanın deyimiyle, “torun tombalak şenlikler yine başlayacak yakında inşallah”. Okan Bayülgen’in, Hilmi Başkan’a oy veremedim diye  içinde ukde kalmasın bence;  Üsküdar’da ikamet etmese de, “ Üsküdar Saraçhane Hattı”, tam onun sokağından da geçecek..

Yayla çocuğu, temiz havaya, feraha doğar. Yaylaların ufku geniştir, tabi ki yayla çocuklarının da.. Doğal olarak, Başkan Hilmi Türkmen’in hayal dünyasının derinliğini buradan ayrı tutamayız. Belediye Başkanı Hilmi Türkmen’in, Üsküdar ‘da gösterdiği yüksek performansı, alçakgönüllü tavrı, sokağın nabzına hakimiyeti, “Z Kuşağına” nüfuzu yanında, hayata geçirdiği eserlerin çoğunun bizatihi fikir babası olması, kamuoyu tarafından fark ediliyor.

İyi ki Üsküdar var dedirten Hilmi Başkan’ın belediyecilik başarıları ve aldığı ödüller, Üsküdar’da ortaya koyduğu vizyon orta yerde. Karar mecilerinin bu duruma kayıtsız kalmaları mümkün olmayacaktır. Beklentimiz bu yöndedir elbette.

Tüm göstergeler, bu hizmetlerin  İstanbul’la da buluşması için, gönlümüzden geçen, “ Üsküdar -Saraçhane Hattını” işaret ediyor. Tüm bu hizmetleri ve ufkunu onaltı milyon İstanbullu’nun hizmetine sunacak bilgi, tecrübe, iradesi mevcut Hilmi Türkmen’in. Allah Muvaffak etsin.

Şimdilik hoşça kalın, saygıdeğer okurlarım.

Hasan KESKİN

Trabzon Aktüel Medya

İmtiyaz Sahibi

EVRENSEL AHLAK…

Utanma duygusu gitmiş. Hiç kimse yaptığı işin yanlış olduğunu bildiği halde yanlışımı görecekler diye haya etmiyor. Herkes birbirinin gözünü oymanın derdinde. Herkes çalışmadan alavere yaparak kazanmanın marifetinde. Marifet diyorum çünkü artık haksız kazancın beceri kabul edildiği bir zaman dilimindeyiz. Ahlak şekil değiştirdi.  Ahlaki değerler giderek düşüyor.

Ahlaksızlık demek istemiyorum elbette.  Hiç kimse diğerinin ahlakını değerlendiremez. Ne haddimi aşarım ne de sınırlarımı. Ama düşünün dışarı çıkarken varacağımız yere uygun derli toplu çıkmak isteriz. Kendimize görünümümüze şekil veririz. Neden, doğru gözükmek isteriz. Peki içimiz ve davranışlarımızın bir ehemmiyeti yok mu? Toplum sadece şekille mi doyuyor ki şekli yeterli görüp insanı insan yapan değerlerden uzaklaşıyoruz her geçen gün biraz daha..

Küçük bir çocuk ebeveynlerin yanında kardeşine sevgiyle dokunurken onların yokluğunda cimdik atıyor olmasını elbette hoş karşılarız. Küçük bir çocuğun gelişimsel çağına uygun beklenen bir durumdur. Ama bir yetişkinin patronu varken canla başla çalışıp yokluğunda vakit öldürmesi, hatta işletmeyi zarara uğratacak davranış kalıplarını sergilemesi elbette sorgulanması gereken bir ahlaki yapıdır. Kırmızı ışıkta bekleyen şöförün trafik polisinin olmadığı zamanda hatta gece hiç kimsenin yokluğunda yine kırmızı ışıkta durabilmesi görev ve ödev ahlakıdır.  Yapmaya ya da yapmamaya karar verdiğimiz, sorumluluğunu hissettiğimiz şey bizim ahlakımızı oluşturur. Bu durum bir zorunluluk olmayıp tamamen bir seçimdir. Seçimimize yön verense irademizdir. Kendi iç irademiz ve vicdanımızın sesi. O halde vicdanın her bedende farklı ritimlerde atmasına neden nedir?

Evrensel ahlak edinimlerimiz. Hepimiz iyiye ve iyiliğe yatkın doğarız. Çünkü insan doğuştan iyidir ve mükemmeldir. Nefsin arzu istekleri, bulunduğumuz ortam ve çevre insanı kötüleştirebilir. Çocuğuna komşu geldiğinde babam evde yok dedirtiyorsan yalana, kötü karakterlerin hep kazandığı filmi izlettiriyorsan kötülükle kazanmaya, hileli yollarla kazanan alıp başını giden kişiyi onaylıyorsan hırsızlığa giden yolculuğu besliyorsun demektir. Sonrası mı?... Bu insanlık nereye gidiyor? İnsan kalmadı. Nerde o eskiler. Bizim zamanımızda diye başlayan hiçbir sonuca gitmeyen havada cümleler.

Oysa ki; çalmayacaksın. Hırsızlık yapmayacaksın. Kimsenin rızkına el uzatmayacak, kendi rızkını koruyacaksın. Kimsenin hakkını yemeyecek hakkını yedirmeyeceksin. Gereğinden fazla konuşmayacaksın. Başkasının hayatına karışmayacak sınır ihlali yapmayacaksın. Edepli adaplı olacak, ağzından çıkan sözü bileceksin. Kendi bedenimizi ve ruhumuzu ancak böyle şifalandırabiliriz. Ancak böyle vicdanımızı kötülüklere ve kötüye karşı koruyabiliriz. İlkokulda öğrendiğimiz altın kural; kendine yapılmasını istemediğini başkasına yapmayacaksın. Birçok tecrübeden sonra edindiğimse senin başkasına yapmayacağın şeyi kendine yapılmasına da müsaade etmeyeceksin. Böylece nasıl ki çoğrafyada sınır ihlali savaş sebebidir. İnsanlararası sınır ihlalinin de önüne geçilmiş kendini ve karşıyı kötülüklerden ve kötü vicdandan korumuş olursun.

Eğer dünyaya geldiysen önce evrensel ahlak sonra bedensel ahlakla kendini eğitip erdemli insan olma yolunda yürümeye istekli olacaksın. İnsanız hatalarla doluyuz. Yanlış kararlar verebilir, bir yanlışa neden olabiliriz. Önemli olan özde niyettir. İyi niyetle yapılmış bir eylem kötü bir sonuca ulaşsa dahi ahlakidir. Ancak aldığımız kararlar bir çıkar ve beklenti içinde yapılmışsa bu eylem ahlaki değildir. Sadece hayatın içindeki alış veriştir. Ancak hiçbir çıkar beklenti içerisine girilmeden yapılmışsa ahlakıdır. İyi niyetle yola çıkılmışsa ahlakidir.

Evrensel ahlak yasasının oluşturulmasında doğa yasası ya da Tanrı ve inanışlar da kaynak olabilir. İnsan doğa yasasına uyarak da evrensel ahlaka ulaşabilir ve aynı zamanda Tanrı’nın sevgisini kazanabilir. Dini kurallar da iyiliği emreder çünkü. Ancak iyiliğin din ile direkt bir ilişkisi yoktur. Evrensel ahlakla din arasında bağlantı çoktur. Ama bağlantıyı yakalamanın da tek ve gerçek koşulu iyiyi-iyiliği seçmektir. Ve bunun tek yardımcısı ahlaktır. Ahlakı edinmiş insan iyi bir dindar olabilirken evrensel ahlak ilkesine ulaşmış her dinden-dinsiz insan iyidir. İyilik yolundadır.

İyilik kolay olandır. Kötülükse zordur. Kötülüğü planlamak gerekir. Söylenecek yalanları sıralamak ve şaşırmamak gerekir. Her olayda yakın ve uzak çıkarları hesaplamak, hesabı şaşırmamak, hesaplı hareket gerektirir. Oldukça zor ve karmaşık. Oysa iyilik. Düz bir ova gibi. Fırtınadan uzak duru bir hayat. Tek kural kimseye zarar vermeyecek kararı ver ve uygula. Çok daha özgür. Çok daha barışık. Kötülükte tutkularının ve arzularının esiri olmaktansa aklın verdiği bilgiyi de kullanarak hür ve erdemli olmaktır ahlak. Ahlaka ulaşmakta asıl sorun akıl ve vicdanı kullanmak yerine söylemlerle ya da modellerle sözde ahlak kurallarını edinme tembelliğimizdendir.

Aslında yaşadığımız dünyada seçimlerimizle yolumuzu, kararlarımızla değerlerimizi, yaptıklarımızla varlığımızı ortaya koyabilen tek varlık insan olarak geldik dünyaya. Gördüklerimiz ve işittiklerimizin tekrarına düşmektense akılla bilgiye ulaştığımızda her şeyde özgür ve hürüz. Birine bağlı olmadan, bir grubun düşüncesinin oyuncağı olmadan seçimlerimizle ve seçimlerimizin sorumluluklarıyla hürüz. Belki de sorumluluk alma konusunda yeterince gelişme göstermemişsek birine, bir şeye bağlılık kolaylaştırıyor hayata bakışımızı. Oysa ki insan kişiye-gruba değil; sadece özgürlüğe mahkumdur.

Ve sevgili okuyucu öyle davran ki iraden kendisini herkes için geçerli olan kuralları koyan bir yasa koyucu olarak hissetsin. Birkaç yanlışının olması doğrularını götürmüyor. Yanlışındaki niyeti sorgula. İyi niyetle çıkmışsan yola diğer herkesin yolu açık ola. Yaşanılacak ömrünü iyi-iyilik ve ahlakla sarmala.

Çünkü evrenin ihtiyacı ahlaklı insana.

Mehtap Üçüncü

Eğitimci / Yazar

BABA    ve  VEDA

01.03.1942 - 29.09.2023 tarihleri arasında heybet ve ihtişam dolu bir ömür…

Şükrü Hoca devrinin markasıdır. İmamlık, müftülük görevlerinin yanı sıra benim görebildiğim zaman diliminde tam potansiyel ticaretle ilgilenirken öğretmenlikten emekli olan babamın, benim gözlemlediğim enerjisini yoğunlaştırdığı nokta para kazanmak ve kazandığını dağıtmak üzerinedir. Şalpazarı’mızın ilk tüccarlarından olup şu an bile her evde bir halı, kilim, sandık vs. bir izi vardır. Müşterileri olan hemşerilerine sıkça duyduğum satış politikası al git, olduğunda ödersin.

 Ağasarlı dostlarla bir araya geldiğimizde duyduklarımsa ‘babanın yeri ben de başka… Baban bana evlenirken şöyle yardım etti’ şeklinde bir çok farklı yardımlaşma üzerine hikayelerdendir. Gerçek hikayeler, güzel hikayeler, onurlandırıcı hikayeler….
              Babamı anlatmam istendiğinde düşündüm, neyi ne kadar yazmalıyım. Babam zaten ömrünün aktif yıllarını Şalpazarı’nda geçirdi. Halkla ilişkisi ailemizle olan ilişkisinden daha yoğundu diyebilirim. Çocukluk anılarımda arkadaşlarıyla siyaset meydanı tarz ve yoğunluktaki dükkan sohbetleri, din ve ahlak tartışmaları, çeyiz dükkanı mı lokanta mı bilemediğim yemek yemek yemek … J  Babam bazen zordur ama sonrasında ‘evet ya yedirmeyi seviyordu. İnsanlarla sohbet ederken ikramda bulunmayı çok seviyordu’ diyorum. Sürekli evimizde yemek pişer. Dükkana taşınır. Ya da evde masalar açılırdı. Onun kadar yemeğini bir beklenti üzerine kurmadan paylaşan başka bir insan tanımadım.

Tabi bu sohbet ve paylaşımlar onun yaşam biçimiyken aslında benim de hayata bakışımda ve hayatı işleyişimde bazı izlere vesile olduğunu yetişkinlik yıllarımda anlıyorum. Örneğin yemek benim de hayatımda paylaşılması zorunlu, paylaşılmak istenmemesi kusurluluğun simgesidir. Çünkü yemek insana ait değil, Tanrı’nındır.  Yemek benim senin onun değil, Yaradan’ındır. Bize sadece paylaşmak düşer. Ve tabi yine babamdan modellediğim şey. İnsan karnını doyurduktan sonra ikramcıları karalıyorsa o da insan değildir. Ya o sofrada doymayacaksın ya da doyduğun sofraya minnet etmek zorunda değilsin ama saygısızlığa cevabımız vardır her zaman.

Kişisel anılardan ziyade çok değer verdiğim toplumsal dokunuşları paylaşmak isterim. Çünkü babamla en büyük ortaklığımız topluma dokunuşlarımız. Belki öğretmen olmamızın pedagojisinden geliyor, belki de kalıtımsallık.  Babamın pek çok insan okuttuğuna şahidim, nicelerini de duydum. Halen büyüklerimden evlenirken babamın kendilerine nasıl yardım ettiğinin güzel hikayelerini dinlerim. Bugün başsağlığı temennisi için arayan Şalpazarı’mızın yetiştirdiği değerli doktor büyüğüm şöyle dedi. ‘Benim doktor olmam da, bugünlere gelmem de Şükrü hocamın katkısı çoktur. Kitap alamazdım. Hocam gelirdi ‘ne istiyorsa ver’' derdi. Birçok insana iyiliği dokunmuştur. Benim babamın bu dünyadan giderken bırakılabildiği en güzel şeyleridir iyilikleri. Gurur duyuyorum çünkü, sadece kendine hayrı olan kişinin evrene etkisi okyanustaki bir damladan daha küçüktür. Diğerlerinin hayatı hakkında sorumluluk alabilmekse büyüklüktür.  Ve benim babam büyük bir insandı.

Ben liseye henüz başladığım dönemlerdi. Babamın emeklilik ikramiyesini köy çocuklarına harcadığını duymuştum. O dönemler yeni şehir, yeni ev ve bazı ihtiyaçların varlığında babama o kadar kızmıştım ki hepsi ne demekti. Bir miktarını anlayabilirdim. Paylaşmaya hazır bir ruhum vardı ama hepsini harcamak fazla gelmişti bana. Ama bugün bulunduğum yaşta bunu anlıyorum. Ben de öğretmenin. Kazancım babam kadar değil, öğrencilerimle paylaştıklarım babam kadar değil ama paylaşabilmek, öğrenci ihtiyacını karşılayabilmek için gayretim, çabam büyük. Ben vermeyi babamdan öğrendim. Hak etmeyenle savaşmayı öğrendiğim gibi. 

Babam bunları bana bize örnek olsun, model oluştursun diye yapmamıştı elbette. Yaşadığı hayatın onun tarafından okunuşuydu bu. Ama ben onun oluşturduğu haksızlığa karşı hırçınlık ve maddeye karşı paylaşımlarını doğru bulmuş olmalıyım. Bugün haksızlıklar karşısında haklının tarafında olmayı, imkanlarım doğrultusunda bazen gücümü, bazen zamanımı, bazen maddiyatımı doğru tarafla paylaşmaya istekli oluşumun tek örneğidir, babam.

Çoğu zaman huysuzdu babam ama her zaman merhametliydi,  jilet gibi giyinen devrinin önde giden jönlerindendi. Giyinmeyi, hediyeler vermeyi, yemeyi yedirmeyi, her şeyde kaliteyi çok severdi. Yaşattığın ve yaşama şansı verdiğin her şey için, çocuklarıma olan sevgin ve saygın için teşekkür ederim. Umarım gittiğin yerde toprak seni incitmiyordur ve umarım başka dünyalarda yaşam buradaki kadar karmaşık ve zor değildir.

Mehtap ÜÇÜNCÜ

Eğitimci /Yazar

Çocukluğumuzun Trabzon Fuarları hiç unutulmaz bizim kuşaklar için; Kimi sigaraya halka atar, kimisi çarpışan arabalara binerdi vs.

Benim favorim “Sihirbaz Mandrake” idi. Müthiş bir sihirbazdı.

Gösterisini bir sene anlatırdık her yerde.

Bu akşamki Beşiktaş derbisine, yeni transfer Batista Mendy’yi izlerken aklıma geliverdi.

Milli arada, yeni transferlerle bir heyecan yükselmesi olduysa da,

Ne olur ne olmaz diye, ihtiyatlı beklenti hakimdi.

Maç başladı başlamasına ama,

İki takım ilk 15/20 dakidada adeta kör döğüşü yaptılar.

İlerledikçe, yeni transferlerin ağırlığını koyduğunu gördük.

Forvette adeta  kule gibi Onuachu üzerine uzun toplarla gitmeye başladı takım…

Bunun meyvelerini de topladı. 2.01 lik dev müthişti.

Beşiktaş’ın ataklarında, yine yeni transferler geçit vermediler.

Trabzonspor’un en zayıf bölgesi savunmaydı uzun zamandır.

Bu noktada, Mendy’ye ayrı bir parantez açmak lazım;

Mendi orta sahaya ve defansa büyük katkı yaptı.

Sağlam duran, ayakta kalan ve kaptığı topları soğukkanlı, çok akıllıca oyuna sokarak takımı her an atağa hazır tutu.

Yetmedi, maçın son bölümlerinde, takım önde olmasına rağmen ileri çıkarak orta sahadan  hücuma da destek verdi.

İkinci yarıda, Beşiktaş’ın hücuma odaklanacağı belliydi.

Belicia bunu çok iyi değerlendirerek, arkadaki boş alanları iyi kullandı.

Şenol Hoca, yeni transferlerin kadrine uğrayacağını tahmin edemezdi.

Trabzonspor taraftarı da aşırı sevin gösterilerine meydan vermeyerek, Şenol Güneş’e centilmence davrandı.

Trabzon, yeri geldiğinde evlatlarını çok sevmesini de, onore etmesini de bilir.

Önemli sponsorlukların alınmasıyla,

Mali tablodaki rahatlama, transferler için yönetime önemli fırsat verdi.

Bu fırsatın iyi değerlendirildiğini görüyoruz.

Takım oyununa dönen bir ekip çıktı ortaya.

Bu oyuncuları yönetmek, şehirde kalmalarını sağlamak da çok önemli.

Neyse, bu akşam “MEND(İ)RAKE” nin keyfini çıkaralım.

Keyiflendik…

Hasan KESKİN

Değerli Okurlar,

Memleketimizin her yanı cennet ve bahar her insanı mukaddes peki biz nerede hata yapıyoruz?

Herkes iyi ve her şey yolunda ise 4 boyutlu bir bakış açısı ile baktığımızda gördüğümüzde ne kaybettiğimizin farkında mıyız?

Yeni kuşaklar ile son 3 kuşak bir arada değil artık. Yaşlılar yalnız ve hatta çocuklar yalnız. Doğa yalnız memleket yalnız. Peki herkes nerede?

Daha önce kaleme aldığım doğamızı çöplerle kaybediyoruz ardından bir daha yazmak istemiyor insan çünkü bir etkisi olmadığını hatta işin çığırından çıkıp çöp dışında beton katliamlarının başladığını gördük. Bir doğa belgesel aşığı bir fert olarak bu kadarına nasıl izin verdiğimize bakıyorum. Tamamen dönemin ilgili ve yetkilerinin kendisini sorgulaması gerektiğini düşünüyorum.

Şu an yola çıksak herhangi bir avrupa ülkesi ya da bir farklı kıtaya yol alsak bundan 100 yıl öncesi kaldırımlarına kadar aynı özen ve dikkatle ayakta tuttuğunu görüyoruz. Yıkım tehlike ve insan sağlığına zararlı olmadıkça mümkün değil. Ancak bizim ülkemiz genelinde yık yeniden yap bir kültür halinde. Kısaca eserler yok edilmeye talan edilmeye devam ediyor. Tarihi bir okul duvarları yıkılmaktan kurtulamıyor başka milletler gibi onu bir müzeye çevirmek hiç kimsenin aklına gelmiyor. Gelişim nedir biliyor musunuz? Bir sonraki kuşağa ait olma hissiyatı vermek ile bin kere düşünüp 40 kere ölçmek biçmek tasarlamak demektir. Hayır bizim büyüklerimiz bunun tam tersini yaparak günü kazandığını düşünüyor ve yeni kuşak bir bağ hissetmediği bu yerden uzaklaşıyor. Açıkçası kaybediyoruz bizim çocukların yerine başka milletler geliyor. Bizim çocuklar ise farklı rotalara yol almaya başladı bile.

Hadi biraz daha açalım. Bir köyün camisi ve bir okulu olmalı okul demek; kütüphane demek, bir öğretmen demek, bir ilim sahibi ile yeni gelişimleri takip etmek demek, sohbet demek, bir araya gelmek demek.  Her şeyi bir ilçeye toplamak yanlış bir tutum. Kimse kilometrelerce yolu ilçenin olanaklarına ulaşmak için gelmez yani temel ihtiyaçlar dışında. Hadi ilçemize bakalım. Gençlerin bir arada spor yaptığı, yüzdüğü, sohbetler ettiği, kitaplar okuduğu bir ortam var mı? Parklarımız var artık neyse ki bu sorunu çocuklar için çözdüler. Ama asıl gelecek vaad eden gençler, yeni mezunlar nerede? Onların ikamet etmediği bir toprak parçasına dönüşen memleketimize farklı kültürler ve yörelerden kendi insanlarımız memleketine gelmek istemiyor.

Hadi biraz daha açalım. Yakın bir ilçede öz hakiki hemşerimiz bir doktor matematik öğretmenimiz ile İstanbul’da karşılaştım. Metropol şehirdeyiz ve memleketimizin yemeklerinin yapıldığı bir restorana davet ettim. Aldığım cevabın bu köşe yazısını yazmama vesile olduğunu belirtmem gerekiyor. Diyor ki güzel, eğitimli öğretmenim ‘Ben 6 yıl memleketimde görev yaptım hem ilçe hem şehirde öğretmen olarak çalıştım. Bir minibüse bindiğimde yeter artık yolcu almayın doldu dediğimde kabaca beğenmiyorsan in denilen birçok hoş olmayan sözler duydum. Bana memleketi hatırlatacak her şey bunları kafamda canlandırıyor’ diyerek nezaketle davetimi reddediyor. Hissiyatımı anlatamam bu hissiyatı bizler de çok yaşadık. Eğitim seviyesi yükseldikçe geçmeyen bir kabalık, nezaketsizlik hep var. İyi iş çıkaranlar alkışlanmaz tam aksine kıskanç ve hasmane bir yaklaşım olur. O yapıyorsa ben de yaparım ne olacak ki gibi kibirli yaklaşımlar ve maalesef sana ihtiyacım yok mantığı ile bireysel çıkarlar ön planda hareket ediliyor. Kim daha güçlüyse etkili ve yetkili oluyor ve önerilere kulaklarını kapatıyor.

İlçemiz en önemli derneklerinden birinin açıldığını duyduğum gün tamamen eğlence odaklı ve içinde kadın yoksa hiçbir anlamı olmaz diye yorumladığımın tam aksine bu eğitim ve kültür başlıklı ve idealleri olan muhteşem verici & fayda sağlayan çalışmalar yapmak isteyen kadın üyeler için teklifimi dikkate alınıp davet edildiğim proaktif bir oluşumdu. Birçok çalışmasında gönüllü olarak görev aldığım ve halen desteğimi sürdürdüğüm bu oluşumda her kesimden insanın yer alması beni mest etmişti. Bazen körcül yaklaşım olur yani bizim göremediğimizi gören bir göz bize yol gösterir. Her yaştan gençlerin ve üniversite öğrencilerinin de arasında olduğu bu topluluk gerçekten gelecek vaat eden çalışmalarını yıllardır sürdürüyor. Aslında geleceği tasarlayan, yetenekleri ortaya çıkararak yol gösteren onları geliştiren, eğiten ve kültür miraslarımızı ortaya koyan bir interaktif bir çalışma ile bunu sürdüren bir mekanizmaya dönüştü. Bu oluşumun büyüyüp gelişmesi ve desteklenmesi tamamen insanlık için özellikle bizim insanımız için bir sorumluluktur.

Peki öz eleştiri yapılması gereken konu nedir? Bu oluşum ve çalışmaların için de olup gençlerimizi doğru yönlendirirken etkisi büyük hatalara yer vermemek gerekiyor. Geleceği tasarlayan çalışmalarımızda değerlerimiz olan yaşlılar, gençler, engelliler, kadınlar ve çocuklar için kapsayıcı, adil-eşitlikçi adımlar atılması için her şeyi yapmalıyız. Daha önce doğamızın medeniyetimizi yansıttığını temizliği ve bakımının önemini vurgularken asıl özne olan insanımızı unutmamalıyız.

İnsanımızın gelişimi için sağlıktan spora eğitimden sanata çalışmalar yapmak ve bunu geliştirmek zorundayız. Yaşlılarımızın potansiyellerini ortaya çıkarmak, onları yeni kuşakla arasında bağ oluşturmak, hikayeleri ile gelişmek ve onları teknoloji ile desteklemek gerekiyor. Gençleri dinlemek anlamak nelerden hoşlanıyor neye ihtiyaçları var iyi anlamak gerekiyor. Gelecek planları neler ve onlardan nasıl katkı sağlarız masaya yatırmak ve kesinlikle bağ kurmak, iletişim sağlamak ve bunu sürdürmek zorundayız. Çocukların değerli birer hediye olduğu onlarsız bir gelecek olmayacağı ve aidiyet hissiyatlarının geliştirilmesi gerektiği bunun hakkında çok okumamız ve gelişmemiz gerektiğini kabul etmeliyiz. Yetişen değerleri memleketimize davet edip onların yeteneklerinden faydalanmak ahde vefa örneği çalışmaları arttırmak zorundayız.

En derin sevgilerimle

Hasibe Kızıltaş / 26 Ocak 2023

“MUHTAÇ OLDUĞUN KUDRET, DAMARLARINDAKİ ASİL KANDA MEVCUTTUR”

Sevgili okurlarım,  başlığı niye böyle yazdığımı, sohbetimizin sonuna doğru ele alacağız.

Aklımızı başımızdan alan zelzeleyi konuşmadan lafa girmezsek, hakkı teslim etmiş olmayız.

Merkez üssü, kardeş şehrimiz Maraş olan,

Kıyamet gibi, dehşetli sarsıntılarla büyük bir alanda yıkıma ve can kayıplarına sebebiyet veren yüzyılın depremini yaşadık.

Hem de aynı bölgede, iki defa; önce yedi nokta yedi, sekiz saat sonra yedi nokta altı.

Görülmüş değil. Yaşanmış hiç değil. Başlı başına birer deprem olan binlerce artçı sarsıntı da cabası.

On binlerce vatandaşımızı yitirdik. Kat be kat fazlasıyla yaralı. Milyonlarcası da evsiz kaldılar Betona karışan çığlıkların enkazı, her yere saçıldı.

Deprem ülkesinin vatandaşlarıyız biz.  Bir çok defa yaşadık.  Çok acıları gömdük toprağa.

Buna mukabil, neden hala depremle yaşamayı beceremeyen bir ülkeyiz biz.

Bu artık saklanamaz bir gerçek olarak ortadadır. Depremle yaşamak nedir sorusu bu günün suali değil elbette!…Şimdi zaman, vakar zamanı…

Ama bu sefer vaka başka. Çok ağır ve acı. Bıçak gibi soğuk gecelerde kar, yağmur altında anlatılamaz bir trajedi.

Devasa yarılmalar oldu yer yüzünde. Dağları bir yay gibi kesti adeta.

Koca binalar tabuta dönüp, kağıt gibi toz duman olup yırtıldılar.

Çelik raylar büküldü, yollar ayrıldı bir birinden

Hangisi beldeye dokunsan öbürü açıkta kalıyor. Tam bir telaş, panik gözledik önce.

İki gün içinde durum düzeldi, organize  çalışmalar  başladı.

Devletin tüm olanaklarıyla olaya hakimiyetiyle, çaresizlik yerini umuda bıraktı.

Ülkemizin her bölgesinden ve  Dünya’nın bir çok ülkesinden arama kurtarma ekipleri  koştular.

Her bir enkazda zamanla yarıştılar. Mucizeler bir birini izledi. Yüz otuz saat sonra bile, kum yığınına dönen enkazlardan insanları canlı çıkardılar.

Öyle ki, on saatte enkazdaki insanlara ulaştılar. Yorulmadılar, usanmadılar.

İşleri veya görevleri odur diyebilirsiniz. Küçücük bir açıklıktan yıkıntılara zar zor girmek, orada saatlerce iğneyle kuyu kazmak ve  bebek, çocuk, genç yaşlı insanları çıkarmak ne yüce bir fedakarlıktır.

Tüm dünya Türkleri, kardeş ülkeler. Soydaş memleketler de, aynı acıları yaşadılar.

Onlar da tek yürek oldular. Neredeyse tüm Dünya devletleri meclislerinde saygı duruşunda bulundular.

Bu ülkelerden gelen ekipler, arama kurtarmada fedakarca çalıştılar. Her kurtarmada birbirlerine sarılıp ağladılar; acının rengi tektir. Dili tektir. Çığlığı tektir. Acının milleti olmaz, ülkesi olmaz. Bir kez daha çok ağır bedellerle  anladık ki, acının vatanı tüm Dünya’dır.

Felaket haberi duyulur duyulmaz, Türkiye’mizin her hanesinde, her ferdinin yüreğinde acılarla yoğrulmuş bir telaş başladı.

Bıraksalar, bir adımda Maraş’a, bir koşuda Hatay’a varabilirlerdi. El verip tüm enkazı kaldırabilirlerdi.

Kocaman bir yürek oldu milyonlar. Neyi var neyi yoksa bir an evvel bölgeye yetiştirmek için,

Tam bir seferberlik başladı. Ne büyük imece. Asırlık nineler, yedisinde çocuklar…

Oluk oluk yardım çığlıklarına doğru aktılar; salonlar, depolar dolup taştı.

Kamyon kamyon sevgi yollara düştü.

Sporun rengi de acıydı; “herkes acının taraftarı” oldu.

O kadar çoktu ki, AFAD; “bir mola verin, bazı kalemler dışında yardımları durdurun” çağrısı yaptı.

Felakete uğrayan şehirlerimizde,

Sabahın soğuk nefesine, çorba kazanlarının buharı karıştı.

Yüce Türk Milleti ve kadim Türk Ülkesi  tarih yolculuğunda hep acılarla yoğrulmuştur.

Çin seddinden batıya, Adriyatiğ’e, Sibirya’dan Habeşistan’a, Yemen’e kadar

Binlerce yıl koşup duran, savaşlarda, sürgünlerde, göçlerde,

Esir kamplarında, çöllerde, bozkırlarda, dağlarda,

Karda, yaz sıcağında, derin ormanlarda, bataklıklarda…

Her yüzyıla birkaç kitlesel trajedi sığdıran başka bir millet var mıdır?

Her asrında savaşlarda cepheden cepheye koşmayı artık kader sayan,

Hastalıklardan, kıtlıklardan, ölümlerden gayrı

Yüzü bu kadar az gülen bir millet var mıdır? Yoktur!

Yoktur! diye, umutsuzluk tohumlarını yeşertmeyeceğiz!.

Her olağanüstü durumdan, yine olağanüstü çözümler üreten,

Her seferinde, yeniden ayakta olduğunu haykıran Türk Milleti’nden söz ediyoruz.

Anadolu kadınından bahsediyoruz…

Kıymetli okurlarım;  insanın yaşamsal besin kaynakları bellidir.

Enerjisini, sağlığını, koşmasını, uyumasını, zihnini bu besinlerle düzene oturtacaktır.

Ülkemiz bu açıdan çok zengin, çeşitliliği olan bir coğrafyada.

Her ferdini “tıka basa” beslemeye yetecek kaynakları vardır.

Amma velakin,

Asrın felaketine yalın ayak koşmasını, kendiliğinden seferber olmasını,

Umudun tükendiği anlarda tek yürek umut olmasını;

“Dipdiri ayaktayım yine, ne bölündüm, ne yoruldum!” diye haykırmasını izah etmenin,

Yemekle, ekip biçmekle vs. izah etmenin  mümkünatı yoktur.

Onlarca asır yaşadığı acıların, zorlukların, mücadelenin ve daha nice felaketlerin oluk oluk aktığı binlerce yıllık damardan beslenmek, tarihsel birikimlerle, millet olma bilinciyle her birimizi güçlü tutar.

Günü geldiğinde, devasa bir başkaldırıya, her zorluğun üstesinden gelecek toplumsal reflekse dönüşür. Bu gün yaşadığımız da budur.

Milletler bağdan bahçeden beslenmezler; Milletlerin besin kaynağı, derin  ve köklü tarihleridir

Sarıkamış’ta, Çanakkale’de, Dumlupınar’da ve daha bir çok zorluklarda da yaşadığımız gibi,

Yüzyılın deprem afetine karşı, insanlığını ve kollektif dayanışmayı  böylesine öne çıkaran şuur,

Onlarca asrın yarattığı o büyük ve kudretli damardan beslendiğimiz içindir.

Kökleri sağlam ve derin millet oluşumuzdandır. Mazlum coğrafyaların umudu oluşumuzdandır.

Bizlerden çok sonraki kuşaklar, belki torunlarımızın torunları,

Bu günlere dönüp baktığında, o gücü yine aynı damarda, o derin köklerde bulacaktır…

Kıymetli okurlarım; çaresizliğe düştüğümüz her an, çözüm yine bizdedir.

Büyük Atatürk Türk gençliğine vazifeyi de çareyi de umudu da “ Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur” diyerek vermiştir aslında.

Bu çare, bu günlerde yaşadığımız toplumsal direncin ve  eşsiz refleksin de özündedir…

Bu kan, biyolojik manasından ap ayrı, derin tarihimizin damla damla biriktirmiş olduğu millet olma bilincidir/şuurudur.

Bu yüce millet, bu büyük devlet nice zor zamanlarda olduğu gibi,

Acılara gark olsa da, yıkımlarla sarsılsa da,  yaraları el birliğiyle saracaktır.

Milletimizin başı sağ olsun. Milletimiz devletimiz var olsun.

Hasan KESKİN

Trabzon Aktüel Medya İmtiyaz Sahibi

Uzun zaman sonra, ilk defa "ideal on birimizle” sahada idik.

Yedek kulübemiz de öyle…

Trabzonspor- İstanbulspor maçı çok ilginç başladı,

İki takımı ve camiayı yakınlaştıran bir durum mevcut;

Ne de olsa, Fatih Tekke Trabzonsporlular için hala Efsane Fatih..

Başkan ve yöneticileri de Trabzonlu olunca,

Tam bir ironi, bir melankoli durumu olması normal.

Abdullah hoca da, Fatih’e yaklaşımıyla,

Trabzon’un değerlerine bağını göstermiş oldu.

***

İlk yarıda tatmin edici futbol yoktu maçta.

İyi olan tek şey Yusuf’taki değişimdi

Bir esintiyle başlayıp, ilk yarı sonuna doğru hissedilen

Güçlü bir Yusuf Yazıcı rüzgarı hissettik.

Direnen bir İstanbulspor yoktu, üzerimize gelmediklerine göre,

Bu yavaşlık niye diye sorup durduk kendimize.

Bu durumu Avcı da hissetti ki, ,ikinci yarıda her şey hızlandı.

Asıl güzel olan kalemizde çok pozisyon vermedik.

Trabzonspor, fırsatları değerlendirebilseydi, çok daha  farklı kazanabileceği bir maçtı.

Bu maçta ileride kalabalık olmak,

Hızlı düşünüp hızlı oynama isteği

Tek ve isabetli paslar “işte Trabzonspor’un futbolu bu” dedirtti.

Çok yüksek oranla topa sahip olmak ayrıca güzel ve umut verici.

İsabetli şutlarımızın sayısı da çok arttı bu maçta.

Bakasetas hırsı ve başarılı futboluyla kendini gösterdi.

Yusuf’la çok uyumlu ikili oldular.

Abdulkadir, doksan dakika sahada  ve ayakta kaldı.

Bu grafiğin yükselerek devam edeceğini düşünenlerdenim.

Rakip her ne kadar  zayıf olsa da,

Daha birkaç gün önceki Ümraniye kupa maçını unutmayalım.

Son anlarda oyunu çevirebilmiştik.

***

Diğer taraftan,

Abdullah Hoca, aile içinden sızıntılar olduğunu daha evvel ima etmişti

Bu gün malzemeci ve masörün kulüple ilişikleri kesildiği haberi geldi.

Bu da, köstebek operasyonu tamam dedirten cinsten yorumlara neden oldu.

Emekli olduklarına dair durum söz konusu lakin,

Bu konu kulüpçe  aydınlatılmalı.4

***

Bir çalışma yapılmış belli ki

İşin güzel tarafı, bu operasyon takımı da ateşlemiş

Yahut da motive etmiş görünüyor.

Djanini, 90 dakika sahadaydı.

Goller de kaçırdı. Sanıyorum Abdullah Hoca ona özgüven yükledi

Bilinmez, belki de “ya hep ya hiç Djanini?” demek istemiştir.

İyi bir Djanini hepimizin özlemi.

Trezeguet, hem çok eleştiriliyor hem de seviliyor, çok ilginç.

Herşeye rağmen tam bir görev adamı…

Abdullah Hoca’nın seyircilerden ve camiadan aldığı desteğin farkında olduğu anlaşılıyor.

Tribünlere de seyir zevki verme peşinde, çok adamla hücumu denemesi bu anlama gelebilir.

Buna mukabil, maçın sonlarında, tribünlerin boşalmaya başlaması

Taraftarın son düdüğü beklememesi pek hayra alamet değil.

Velhasılı,

Takımdaki pozitif değişim içimizi ısıttı.

Yusuf Yazıcı rüzgarı (Avcı kısa kesse de)  sürecek gibi görünüyor.

Es Yusuf es!

Fabrika ayarlarını özledik.

****

Hasan KESKİN

Trabzon Aktüel Medya

İmtiyaz Sahibi

Hiç lafı eğip bükmeden diyeceğimizi diyelim.

Trabzonspor, bu akşam Karagümrük maçında utanç vericiydi.

Nasıl oldu bu derseniz,

Herkesin ayrı bir yorumu vardır.

Lakin; takımda Fenev galibiyetinin sarhoşluğu uzun sürmüş belli.

Fenerbahçe’ye ap ayrı bir motivasyonu vardır Trabzonspor camiasının.

Bu realite.

Feneri yen,

Hatta yenilme, şampiyon olmasan da bendensin!

Rasyonellikten uzak bakış artık bu.

Geçen hafta sonu, Fenevbahçe’yi yenince, tüm camiada acayip rahatlama oldu.

Takımda olmadı mı?.. Doğal olarak.

Sarhoşu idare etmek zordur; zafer sarhoşluğu da öyledir.

Üç gün sonra maçın var, üstelik İstanbul’da,

Biz şampiyon olmuşçasına havalara uçuverdik.

Yere inecek vakit bulamadan Gümrüğe takıldık.

Abdullah Hoca için ne methiyeler ne madrabaz laflar edildi.

FB defansının arkasına top atmak, buradan maç almak,

Bunu bilhassa çalışmış olmak,

Cafcaflı vidyolar, replikler… Daha neler.

Geldin Olimpiyat’ta, rezil bir futbol,

Aheste aheste dolaşan oyuncular.

Düşenler, kalkamayanlar.

Nasıl bir iştir ki; seken, dönen, kayan her top Gümrüğe geldi?

Yusuf Yazıcı için çok daha üzülmemiz lazım.

Nasıl bu hale geldi bu çocuk?

Abdüş topa dört yerine iki dokunup pas verse neler olurdu?

Kalemizde büyük hayal kırıklığımız vardı bugün.

Uğurcan inanılmaz maçtan kopuktu.

Canini de işi tamam etmiş; Abbas yolcu.

En kötüsü de,  Abdullah Hoca’nın hamleleri yetersiz kaldı.

Sonucu kırmızı karta bağlamak, tüm bunlardan kaçmak olur.

Rakip de on kişi kaldı. İki takımlık oynamadı mı?

Edin Visca için gerçekten üzgünüm. Şanssızlık resmen.

Velhasılı;

Bu takım, şampiyonluğun çok uzağında,

Transferler büyük fiyasko.

Ve en kötüsü, rakiplerin ezberini bozacak

Yeni, yaratıcı taktikler,

Üretken futbol sizlere ömür.

Kulüp, teknik heyet, sporcuları içten içe darlanduran bişeyler olduğu aşikar.

İnşallah hislerim beni yanıltır…

Şimdilik; Fener’i gözümüze tuttuk,  böyle oldu diyelim.

Şaşırdık mı? Hayır tabi ki.

***

Hasan KESKİN

Kıymetli Okurlarım;

Trabzonspor camiası  sekizinci şampiyonluğun ardından,

Olağanüstü bir sevinçle sarsıldı adeta.

Yıllarca, alenen uğradığı haksızlıklara inat,

Kimsenin burnu bile kanamadan, doyasıya sevindi, ağladı, güldü coştu…

Olağanüstü enerjisini saldı evrene..

Yeni sezondan daha yüksek beklentiler içindeydik hep beraber.

“Gider abi bu, beş sene yıkamazlar bizi”…

Sonra,

Camiayı ve taraftarı ters köşe eden bir transfer politikasıyla,

Şampiyonlukta büyük katkısı olan futbolcular da dahil,

Takımın omurgasına kast eden kulüp yönetimiyle karşı karşıya kaldık.

Mahkemede kendi aleyhine tanıklık yapmak gibi bir şeydi.

Bu duruma cılız tepkiler geldi gelmesine ama,

Taraftar; bir bildikleri var babından,

Yönetime tanıdığı krediye dokunup, keyfini kaçırmak istemedi.

Bir çok futbolcu gönderildi, yerlerine daha fazlası üstelik çok daha yüksek ödemeler yapılarak alındılar.

Önce, Şampiyonlar liginden düştük,

UEFA’dan da…

Şimdi, avuntu olarak Avrupa üçüncü liginde, “küle yazıyoruz”!..

Ligde pek tat veren halimiz de yok.

Seyirci terk etmeye başladı bile.

Derken,

Mehmet Ali Yılmaz Tesisleri’ne uçak indiriverdi Başkan Ağaoğlu!

Şaşırdık, gidip  baktık inmemiş!

Anladık tabi; suya yazı yazmaya başladı Başkan.

Durumun kötüye gittiğini kendisi de görmüş, ancak direkt konuşuk edemeyince,

Başka bir taktikle, anlayana diyerek “pası” atıyor ortaya.

Ardından, Kulüpte de bir kaos,

Basın ve iletişim bölümünde bir hareketlilik yaşandı.

İsimlere girmeye gerek görmüyorum, hepiniz okudunuz günlerce,

Ayakkabı boyacısı iskemlesi gidi oldu orası; oturan kalktı, gelen oturdu adeta.

Bir fırça at abi!

Boya gitsin birader!

Abi acele bi cıla çek!... “İvet yavat” (ivediden geliyor belki de) derdi Böyükanam.

Apar topar yani.

Sonra;

Geçen haftaya kadar, pasın nereye atıldığını anlamamış olabiliriz,

Ben de çakmadım durumu aslında.

Birbirimize bakışırken gördük ki,

Top Ertuğrul Doğan’ın ayağındaymış!

Nasıl anladık, çok kızmış Üstad.

Öyle böyle değil.

“Ödemem maaşları” deyip, çekmiş kılıçları.

Ödememiş zahir. Bir haftadan fazla kulüpte maaşlar gecikmiş.

Nasıl oldu bilemem, sonra tahsilat gerçekleşmiş, maaşlar yatırılmış.

Yetmezmiş gibi;

Kasımpaşa ihtar çekip,

“Benden transfer ettiğin topçuların taksitlerini  ödemezseniz icraya giderim” Diyerek nota vermiş iyi mi…

Bizim Ağasar Deresi’ndeki sel gibi para aktı kasaya;

Şampiyonluk, naklen yayın, yüksek puan, kupalar, şampiyonlar ligi..

Satılan topçular, fırlayan sponsorluklar, forma ve stad gelirleri…

Oluk oluk para aktı evet…

Buna mukabil, nasıl olduysa borç katlandı,

Enflasyon var doğru, lakin Euro bazında da borcumuz yükseldi…

Sormakta haklıyız; kasa tam takır mı yoksa?

Siz şirketlerinizi böyle mi yönetiyorsunuz?

Kala kala kaldık mı  Ertuğrul Doğan’ın iki dudağının arasına!

Yes or no,

Yazı mı tura mı, uzun - kısa çöp mevzuu yani..

Birden bire,

Mehmet Ali Yılmaz’ın vaktiyle koyduğu postaları hatırladım...

Korkum o ki; bir Özkan Sümer’imiz daha yok…

Boşuna beklemeyin… Beklenen yeni gün doğumu habire uzaklaşıyor…

Başlığı siz atın lütfen. Sağlıcakla kalın..

****

Hasan KESKİN
Trabzon Aktüel Medya

İmtiyaz Sahibi

Son zamanlarda, dillere pelesenk olmuş bir söz var;

“Yine mi Trabzonlu”, “her yerde Trabzonlu”…

Bu yaklaşımlara,

Hafiften asabiyet göstersek de, alttan alta bir gururumuz okşanmıyor değil.

İnsan fıtratında vardır; ölüm haberi alınca bile, üzüntüsünün yanında, “iyi ki ben değilim” tarzında bir rahatlama olur  insanoğlunda…

***

Yusuf Turgut Üstadım, Taka Gazetesindeki köşesinde konuyu nefis özetlemiş…

Doğrudur, siyasetten ticarete, sanattan spora, eğitimden bürokrasiye

Trabzonluların aktif ve kritik görevlerde bulundukları

Çok da başarılı oldukları vakadır.

İnsan kaynağımızın yüksek potansiyeli ve başarısıyla gurur duymak hakkımızdır.

Söylenenlerden tırsıp, geri duracak değiliz.

Hizmet, aynı zamanda milletimize, ülkemize yapılmaktadır.

Diğer yandan, dışarıdan gelen serzenişlerden çok,

Asıl içeriden yapılan tenkitleri dikkate almak elzemdir.

Buyrun,

Şenol Güneş’in ardından edilen laflar, yazılan yazılar…

Beşiktaş’a gidişi, tekrar görev alışına duyulan öfkeyi anlamış değilim.

Türkiye’nin dört, İstanbul’un üç büyüğünden birisi Beşiktaş.

Asri bir takım. Müthiş bilinçli ve organize taraftara sahip.

Üstelik başkanı Trabzon’lu.

Amma velakin,

Mevzu Şenol Güneş’in teknik direktörlüğüne gelince,

İçimizden bir koro ; “istemezük” nakaratına sarılıyor.

Bu nasıl bir akıl tutulmasıdır!!!

Trabzonspor’dan kovalım diye koro yapanlar,

Beşiktaş’ta nasıl hoca olur diye beste tutturmuş haldeler.

Neymiş efendim, Beşiktaş için ölürüm demiş!!!...

Trabzonspor için on kere ölür… Hiç şüphe yok!…

(Ölmekten kasıt tabi ki sevgi yoğunluğu ve fedakarlık)

Trabzonluluğu, Trabzonsporluluğu tartışılamaz bile.

Üstelik, Trabzonspor’a en büyük hizmetleri geçen on kişi sayın dense,

Bir elin parmaklarından birisidir Şenol Güneş…

Milli takım düzeyinde tarihimizin en yüksek başarısı ona ait.

2011’in şampiyon hocası,

Daha önceki altı şampiyonluğun kaptanı,

İkinci ligden şampiyon olup gelen kadronun da kalecisi.

Takımda futbolcu ve hoca olarak başarıları ortada.

Beşiktaş'ı da şampiyon yapan hoca..

Hepsi bir tarafa,

Bana göre Özkan Sümer’in ardından gelen

Entelektüel birikimi en yüksek ikinci spor adamını;

“Trabzon’a gitsem bir dert, Beşiktaş’a gelsem başka bir dert”

Noktasına getirmek, tam bize has bir tavır zannımca!

***

Sevgili Okurlarım;

İstanbul’a belediye başkanı Trabzon’lu,

Ayrıca on ilçenin belediye başkanı da Trabzon’lu,

Bundan gurur duyanlar,

Başkanı Trabzonlu olan bir İstanbul takımı olan Beşiktaş’a

Trabzonlu Hoca olarak Güneş gelince,

Neden mutlu olmazlar.

Üstelik, İstanbulspor’un da başkanı ve hocası Trabzonlu.

Başarılı insanlarını bu kadar paçasından çeken başka bir kent var mıdır, bilmem.

Yoksa, o kadar çok değerimiz olunca, kıymetini kavramak zorlaşıyor mu?..

***

Elbette başka şehirlerimizden de çok değerli devlet adamları

Kaliteli, donanımlı şahsiyetler çıkmıştır. İnsan doğduğu yeri seçemez.

Coğrafya kaderdir der eskiler..

Lakin,

Fatih Sultan Mehmet,

Yavuz Sultan Selim,

Kanuni Sultan Süleyman gibi,

Dünya hükümranlığına sahip Türk büyüklerinin bu şehre dokunmuş olmaları,

Trabzon’u, başka vilayetlere nasip olmayacak bir geleneğin,

Derin tarihsel devlet kültürünün,

Yüksek kamu yönetimi  meziyetlerinin menbaı yapmış olamaz mı?...

Ve onlarla anılıyor olmanın, Trabzonluya farklı bir bakış açısı kazandırdığı gerçeğini göz ardı edebilir miyiz?...

Zor yaşam koşullarının  getirdiği pratik çözümler bulma yeteneğinin,  büyük avantaj sağladığını görmezden gelebilir miyiz?.

Coğrafi konumu, tarihsel süreçleri, Trabzon’a her alanda;

Yüzyıllar boyunca, kesintisiz  kültür, sanat, ticaret, siyaset, tarımsal birikimlerle

Milli ve manevi değerlerin yoğunlaştığı bölge olarak,

Şans ve bilinç, en önemlisi de öz güven sağlamıştır.

Ve bu şansı çok iyi kullanan, çok çalışan insanların başarılı olması

Asla tesadüf değildir.

Diğer taraftan, Trabzonspor gibi bir futbol devinin burada var olmasını,

Her adımına onlarca sene ket vurulmasına rağmen,

Büyük haksızlıklara naruz bırakılmasına rağmen  hep zirvede tutunmasını,

O’nun vefakar taraftarlarını ve camiasını her geçen yıl güçlendirererek artırmasını,

Ve her alanda Trabzonluların başat olmalarının kaynağını, çok derinlerde aramak lazımdır.

Trabzon’u Trabzonspor’dan ayrı tutamayız..

Şenol Güneş’in naifliğini, disiplinini, başarısını, bilgeliğini de

Yukarıda özetlemeye çalıştığım süreçlerin dışında düşünemeyiz.

Başarılarını da asla yok sayamayız. Kaldı ki,

Bu kadar başarılı insanı olan bir kentin,

Hepsini kendi bünyesinde ve sınırları içinde tutmasını bekleyemeyiz.

Dünyanın her tarafında,

Başarılı insanlarla kim çalışmak istemez?.

Kim güvendiği insana emanet teslim etmez ? .

O halde,

Başta Güneş olmak üzere, “neden bize çalışmıyor”,

“Neden beş vakit bizi övmüyor” ,

“Başka takımları nasıl yüceltir” diye değerlerimizi tartaklamak

Trabzonluluğu anlamamaktır.

Bu işi uzatırsak,

"Fatih niye fethedip geri döndü ki,"

“Yahu Yavuz neden bizim valimiz olmaktan vazgeçti”,

“Trabzon’lu Kanuni neden gidip İstanbul’da padişah oldu”,

Noktasına geliriz ki, emin olun bu da bize özgü kara mizah olur..

Ez cümle,

Değerlerimize sahip çıkmak, kendimize sahip çıkmaktır.

Siyasetini, sanatını, yeteneklerini kendimizce beğenmiyor olsak da,

Hemşehrilik bilinciyle hareket etmek,

Şehrin tüm dinamiklerinin,

Bilhassa “Trabzon Diasporasının” dikkate alması gereken husustur.

Trabzon, sadece Trabzon değildir.

Bu sebepledir ki;

“Bize her yer Trabzon’dur…”

Güneş’i kapatmayalım…

Kalın sağlıcakla…

***

Hasan KESKİN

Trabzon Aktüel Medya

İmtiyaz Sahibi

Sevgili Okurlarım;

İki bin on sekizden bu güne, yani dört yıla dönüp bakarsak,

Ahmet Ağaoğlu ve Abdullah Avcı yönetimindeki Trabzonspor’un

Fikstür başarısına ve "sekizinci şampiyonluğun" kazanılmasına şapka çıkarmaktan geri durmam.

Ağaoğlu’nun kulübe nasıl başkan olduğu, başkanlığında ticari hayatının nasıl şekillendiği

Benim gireceğim konular değil. Bendeniz biraz sonuç odaklıyım.

Asıl konuyu buraya taşımama sebep,

Trabzonspor 52. Divan Genel  Kurulu’nda, Başkan Ağaoğlu’nun sarfettiği,

Hiç de alışık olmadığım sözleri;

İhanet,

Direnme,

Alt yapı,

Borç…

Sn. Başkan der ki;

“Yeni havalimanı için tesislerimizin %90’ı istimlak edilecek!.

 Bu şehre yeni havalimanı değil yeni spor tesisleri lazım.

Trabzonspor’u spor tesislerinden mahrum bırakmak,

İhanetlerin en büyüğüdür

….Direneceğim…. Başaramazsam bırakır giderim”

Ve,

Çok geçmeden, Trabzonspor Kulübü’nden açıklama geldi;

“Yok böyle bir şey,  kim demiş ayol!. Spekülasyon yapmayın! mealinde.

İnanılır gibi değil; başkanı olduğu yönetim, kendisini yalanlamakla kalmayıp,

Milletin kafasını bulandırma diyor!

Son yıllarda, Trabzon’da bir çok spor sahasının bir vesileyle yok edildiği aşikar.

Aslında yok olan kimlik ve bellektir.

Kentleşme canavarına direnmek, kültürel mirasın, semt spor sahalarının ve kent meydanlarının korunmasıyla başlar oysa…

Burada Ağaoğlu’na hak veriyorum.

Lakin, farazi bir konu üzerinden "rest" çekmesi büyük talihsizlik.

Bu tür icraatların sahibi genel ve yerel iktidardır ve başarılı olunan bir alandır.

Havalimanında fiziki altyapının genişletilmesi, tesisleri etkilerse, “ihanet” mi olur?

(Ayrıca, kanaatim Trabzon Havalimanında kapasite artırımına ihtiyaç olduğu yönündedir.)

Söz ettiği “direnme”, nereye karşı olacaktır. Direnebilir mi?..

Bu durum,

“Bırakmak için bahane mi arandığı”

veya

“Böyle bir işaret mi aldığı” yahut "hedeflerinden vaz mı geçtiği"

sonucuna kadar gidebilir.

***

Diğer konu, altyapı meselesi.

Başkan Ağaoğlu, çok doğru bir tespitle, aslında herkesin bangır bangır bağırdığı altyapının ihmalini,

Bir eksiklik olarak,  çok açıkça kabul etmiştir.

İhmalden de öte bir durum var ki, altyapıdan gelen futbolcuların,

A takımda yer "bulamaması" için,

Transfer politikası ve bu işin havale edildiği kişilerin uğraş verdikleri de orta yerdedir.

Avcı’ya yöneltilen önemli bir eleştiri de, bu işin farkında ve kısmen dahli olduğu şeklinde değil midir!?..

Önce bu “cenaha” dönüp, “direnmesi” gerekmeyecek midir Sn. Başkanın?.

Trabzon kentinin, "futbolcu fabrikası" olduğunu bilmeyen mi var?.

Altyapıya yönelmek doğru, A takıma gelenlere sabırla  şans verilmesi  daha doğru olanıdır.

Bu hususta Başkan Ağaoğlu’na bir "günaydın" demezler mi?

Çok "iyimser" olduğuma dair sinir bozucu eleştirilerin muhatabı olan ben bile,

Ağaoğlu’nun divan kurulundaki mesajlarından sonra,

Bir garip “endişeye” gark olmadım değil.

Üstelik, kulübün borçlarının,

Onca futbolcu satışlarına, yayın, şampiyonluk,  fikstür ve Avrupa kupalarından gelen  kazançlarına rağmen,

Euro bazında da artmış olmasını  hesaba  katarsak,

Camiada, henüz aşikar olmayan duvarlardan,  

Taş/taşlar yerinden oynamış olabilir mi?

Endişem pekişiyor mu ne?...

***

Hasan KESKİN

Trabzon Aktüel Medya

İmtiyaz Sahibi

Epey uzak kaldık bu sayfalarda. Benim kusurum tabi ki.

Bir üstadım bana takıldı; “Dur bakalım, yoksa gazeteciyim mi diyorsun”. Hayır dedim, 35 sene sonra kırk yıllık olacağım diyorum dedim, gülüştük.

Latifeydi tabi ki, aslında olay budur. Haddimizi bilmeyi önemsiyorum.

***

Kıymetli Okurlarım,

Başlığa baktığımızda konuyu anladınız; Yenikapı’da icra edilen Trabzon günlerini irdeleyip, işin biraz içeriden biraz da arka planından dertleşeceğiz..

Zira bu satırların yazarı uzun yıllardır, TDF adına organizasyonun komisyon başkanı olarak, tam da içeriden birisidir.

Bir defa, aylar süren bir süreç. Olağanüstü emek var.

Valilik izinleri, İBB süreçleri, Trabzon, Ankara, İstanbul ziyaretleri, davetler, tanıtımlar, stanlar-yerleşimler, sahne-sanatçılar, konaklama, açılış protokolü, mali yükümlülükler, yemekler, ulaşım….

Yenikapı, bir çok bileşeni olan devasa bir organizasyondur. O nedenle her kurumun başarabileceği bir iş değildir.

***

Saygıdeğer Okurlarım;

TDF yani Trabzon Dernekleri Federasyonu, nihayetinde bir STKdır. Kaynakları kısıtlı ve önce bu kaynağı sağlamak zorunda.

Valilik veya Bakanlıkların organizasyonlarında bu sıkıntı yaşanmaz. Kaynakları ve profesyonel kadroları vasıtasıyla, emir komuta içerisinde kararı alınır ve sonuçlandırılır.

Oysa STK’larda, hem mali kaynak hem de gönüllü kadroların motivasyonu o kadar kolay değil.

Yöneticilerin geçimlerini sağladıkları asıl işleri var. Zaman sorunu yaşanıyor. Büyük fedakarlıklar yaparak bu süreçleri yürütmekteler.

Yenikapı Etkinlik Alanında, esas düzenleme dört ana unsur üzerine yürür;

Birincisi, kültür çadırında, kırka yakın stantda, kurum ve kuruluşlar yer alırlar.

İkinci olarak, gıda standında, yöresel ürünler yanında, sınai ürünler de bulunur.

Üçüncüsü, yeme içme standlarında ise, sıcak yöresel yemekler ve tatlar sunulur.

Son olarak da, sahne; yöresel müzikler, sanatçılar ve konuşmacılar…

Trabzon’dan, Valiliğimiz ve Büyükşehir Belediyemiz yanında, on sekiz ilçe belediyesi veya halk eğitim merkezleri,

Kadın dernekleri ve el sanatları ürünleri, yazarlar, sanatçılar, spor dernekleri de buralarda yer alırlar.

Trabzon’dan gelen konukların sayısı yüz elli civarındadır. Çoğunu konaklaması için oteller TDF tarafından hazırlanır ve karşılanır.

Katılımcı tüm kurumlar, standlarında ziyaretçilerini ağırlamak için çalışırlar.

Hemşehrileriyle buluşup hasret giderirler.

Bunlar orta yerdeyken, 

Bir çok kültürel faaliyetlerin de yapıldığı il tanıtım günlerine,

Tereyağ peynir panayırı olarak bakmak,

Hastalıklı bir entelektüel davranış biçimi olarak zuhur ediyor.

Özellikle aydın takılan cenahtan gelen bu refleks,

Toplumsal kültürün ne kadar dışında kaldıklarını gösteriyor.

Sırf farklı olmak için, bodoslama aptalca bir davranış!

Oysa, tereyağı ve peynir, Trabzon ve Karadeniz'in belki de en eski kültürel birikimidir.,

En önemli geçim kaynağı yanında, en temel besinlerimizden olan süt ve süt ürünlerinin,

Sergilenip tanıtılması değersiz şeylermiş gibi bakmak, esef verici bir sığlık olur.

Hayvancılık temelli tüm üretimler, yaylacılık kültürüne sım sıkı bağlı yöremizin en temel kültürlerindendir. Üretim de bir kültürdür çünki.

Küçük bir  azınlık da olsa, meseleye buradan saldırmak ayrıca büyük haksızlıktır. Kültürüne yabancılıktır.

Halbuki, sıradan vatandaş kadar sahip çıkamamakla,

Kavganın dışında kaldıklarını bilmezler!.

***

Sevgili Okurlarım;

Toplumsal değişimi o kadar hızlı yaşıyoruz ki,

Yıldan yıla davranışlarımızın da yeni duruma göre şekillendiği gerçek.

Peki bu değişimden Trabzon Günleri etkilenmez mi? Tabi ki evet!.

TDF bu değişimi izlemeli ve özümsemeli değil mi?. Tabi ki evet!

Trabzon dendiğinde ilk hatırımıza gelenleri öncelemeli değil miyiz? Tabi ki evet!...

Bu hassasiyetle, geçtiğimiz yaz ayları boyunca, bu konuya odaklandık Trabzon’da.

Ancak, en büyük zorluğun da  burada olduğunu gördük;

Önemli marka damak tatlarımız,

Büyük turizm kuruluşlarımız,

Önemli sanatcılarımız, basınımız,

Büyük şairlerimiz, ressam, heykeltraş, müzisyenlerimiz…

Bu yıl hemen hemen tamamına ulaşıldı ve davet edilip iş birliği önerildi.

İstendi ki, Yenikapı’da adeta “Trabzon EMİT” fuarı olsun…

Vali İsmail Ustaoğlu, Büyükşehir Belediye Başkanı Murat Zorluoğlu, Trabzon Ticaret Odası Başkanı Hacısalihoğlu ve TDF  Genel Başkanı İsmail Şatıroğlu başta olmak üzere,

Bir çok önemli insan bu hususa odaklandı; "Trabzon menşeili olsun her şey"…

Görüldü ki, gerek işletmeler gerekse meslek örgütlerinin böyle bir derdi ve önceliği yok!.

Durum böyle olunca, Yenikapı’da onların yeri başka şekilde doldurulmuş oluyor.

Çok üzücü bir durum tabi ki. Ancak, onları suçlamalı mıyız?. Hayır!

Aksine, ısrarla bu ilişkiyi sürdüreceğiz. Bu gün için, paraya ihtiyaçları olmayabilir.

Trabzon’da özellikle Arap turist akını yaşandığı doğru.

Ancak,

Bu kültürel birikimin, diğer toplum kesimleriyle buluşturulması,

Trabzon camiasının cemiyetlerinde sergilenmesi/sunulması

Trabzon’umuzun marka değerini yükseltecek,

Trabzonlu için övünç vesilesi olacaktır.

Aslında sosyal sorumluluk dediğimiz de budur.

Halktan ve yöreden gelen avantajlarla kazandıklarınızı, yine toplumun faydasına sunmak,

Sosyal bir ödevdir, ahde vefadır.

Toplumsal gelişime de büyük katkı sağlayacak olan bu tavır, mutlaka bir gün harekete geçecektir.

İşte tam da bu sebeple onlara kızmak yerine, bu farkındalığı yaratmak için, ısrarla ilişkilerimizi geliştireceğiz.

TDF Trabzon Temsilciliği açmanın  felsefesi de budur.

Memleketimizle, insanımızla daha sıkı ilişkiler kurabilmek,

Onların gözünden bu taraflara bakabilmek. Memleketin dili ve jargonuyla iç içe olmak

Bu yeni vizyonu gösteren ve başkent Ankara’da, KKTC’de, Avrupa’da da olmayı hedefleyen iradenin amacı da budur;

“Farklı coğrafyalardan hemşehrilerimize ve memleketimize bakabilmek”.

Peki başarbilir miyiz?. Hiç şüphesiz!. Başarmalıyız!. Vazgeçmemeliyiz!..

“Bize her yer Trabzon diyenlerin, başarısız olması mümkün değil”

Birlikte başaracağız. Eminim.

***

Soru şudur; nasıl olacak?...

İnsanımızdaki ve dünyadaki değişimi iyi izlemek durumundayız. Yeni yol ve yordamları bulacaz.

Buradan hareketle, yeni mekanlar, yeni argümanlar belirleyecez.

Kurumsal yapısını “İstanbul Trabzon Evi” ile taçlandırmaya hazırlanan TDF,

Bu değişimi de yönetecek birikime ve kadrolara sahiptir.

Yakın zamanda,

Trabzon’un lezzet markaları, tüm kültürel birikimleri

Kültür sanat erbabları, meslek örgütleri, basını,

Sanayicisinden, sporcusundan, siyasetçisinden bürokratından eğitimcisine her katmandan insanı

Trabzon Günlerinde buluşacaktır. İnancım ve izlenimlerim bu yöndedir.

Ümitlerimizi kırmaya hiç mahal yoktur.

İşin esasına odaklanmış eleştirileri, hemen yok sayamayız, ancak

Meseleyi tereyağı peynir panayırına indirgeyen

Sözüm ona aşağılayarak burum kıvıran güruh

Kavganın dışında kalmaya, haricine düşmeye mahküm olacaktır.

Trabzonlu olmak, Trabzon’u savunmak ve taşımak büyük bir kavgadır…

Ez cümle;

En başta TDF Genel Başkanı İsmail Şatıroğlu ve Yönetim Kurulu Üyeleri, Kadın ve Gençlik Kolları ile Sn. Valimiz ve belediye başkanlarımız, basın mensuplarımıza, katılımcılarımıza ve katkıda buluan herkes teşekkürü hak ediyorlar...

Vesselam…

Hasan KESKİN

Trabzon Aktüel Medya

İmtiyaz Sahibi

Trabzonspor’da

İnadıyla şampiyonluk sonrası,

Yönetim ve teknik heyete

Neredeyse limitsiz kredi tanımlandı…

İstediklerini, sattılar.

Kimi istedilerse aldılar.

Adanademirspor’un kadrosunu görüp,

Oyununa bakınca anladım ki,

Bizde gidenlerin yeri bom boş!

Gelenlerin de yeri boş!.

Nerden anlıyoruz; rakip güle oynaya geliyor, geçiyor

Hatta tur bindirip bi daha geliyor.

Yine rakip, havadan, karadan güle oynaya ateşliyor…

Bir ara aklıma geldi; bizim topçular

Yoksa tribünden  yanlışlıkla mı sahaya inmişler!.

Adanademirspor harika futbol oynadı, tebrik etmek lazım.

Lakin, aynı kemençeye  bizimkiler nasıl harmandalı oynadı

Onu anlamak mümkün değil…

Geçen sezonun son on haftasıyla  başlayan başarısız gidişat

Artık hatların koptuğu noktaya gelmiş.

Abdullah Hoca, toparlamakta çok zorlanıyor belli ki.

İnadıyla şampiyonluk motivasyonu, buradan öteye işe yaramaz.

Son maçlarda bu kadar dağınık oynayan bu takımı

Yeniden toparlamak, belli ki zorlaşıyor.

Daha da derinleşmeden bir çözüm nedir derseniz,

Teknik heyetin akıl tutulmasına son vermeleri,

Yine de olmazsa, pupa yelken,

Vira deyip uzaklara demir almaları olacaktır.

Marka değeri elli milyona dayanmış Uğurcan ve A.kadir’e

Şu aşamada kimse beş milyon vermez.

Varın görün gidişatı.

Ağaoğlu da bu duruma müdahale edecektir.

Şampiyonluk güneşi batıyor.

Dünkü güneşle, bu günkü çamaşır kurumaz,

Ap açık..

Trabzonspor’da hatlar kopmuş.

Yine de bir umut,

Perşembeyi bekliyoruz, Çarşambayı gördük.

***

Hasan KESKİN
Trabzon Aktüel Medya

İmtiyaz Sahibi

Kıymetli Okurlarım,

Yaylalar ve  şenlikleri üzerine konuşuk etmeye devam edeceğiz,

Bazı okurlarım, neden sadece Kadırga ve Sisdağı üzerinden yazdığımı sorup,

Başka yaylamız yok mu bizim?  şeklinde serzenişlerde bulundular.

Haklı olarak elbette…

O kadar çok yaylamız var ki, hepsi bizim,  şenliklerimiz de cabası.

Bizim yaylalarımız şen olduğu için seviliyor…

Kadırga ve Sisdağı’ındaki Kaynak Günleri’ne katıldığım için, bu ikisi üzerinden konuya yaklaştım.

Meramım aslında hepsindeki ortak sorunlara parmak basmaktı.

Sadece yetersizlikleri değil, güzel olanları da paylaşmaktı.

Aldığım  geri dönüşler arasında   üç  husus dikkat çekiciydi;

İlki, şenliklerde otantik özelliklerin kaybolduğu,

Sahne ve ses sistemlerinin bunda baş etken  olduğu yönünde idi.

Bu intizar, daha çok kültür insanlarımızdan gelenlerdi.

Diğeri de, yapılan protokol merasimlerinde,

Siysasi içeriklerin yoğunluğu yanında,

Her kesime söz ve temsil hakkının verilmemesi ki,

Bu çok önemsenen bir durum olarak ciddi eleştiri alanıydı.

Bu eksikliği dillendiren kesimler, sadece siyasi gündemi yakın takip edip,

Söz ve temsil hakkı verilmeyenlerden müteşekkil değil

Her kesimden insanlardı…

Yetersiz alt yapı da, ilgilenmesi gereken üçüncü sorun…

Bu ehven sorunun görmezden gelinmesi dillere pelesenk olmuş durumda.

***

Kıymetli Okurlarım,

Yayla şenlikleri,  tamamiyle toplanmayı, bir olmayı, gücü birleştirip topluma moral değerler aşılamayı temsil ederler.

Cavit Şentürk Üstad,

“Türklüğün Karadeniz’e vurduğu en büyük damgadır yayla toplanmaları “ diyerek,

 “İl ve köy ayrımı yapmanın kötü sonuçlarını büyük hata” olarak görüyor,

Tarihimizi,  bu günkü nazariyemizle okumanın yarattığı sıkıntıları işaret ediyor.

“OTÇU YÜRÜYÜŞÜ” ot biçenlerin değil, Türklerin göreve hazır olduklarını göstermeleridir” diyerek,

Kadırga Otçusunun ve Kaynak haftalarının  felsefesini de hatırlatmış oluyor.

Kadırga veya Sisdağı yahut Alaca, Honefter, Madur ve diğerleri….

Alanlara, bir disiplin dahilinde eğlenerek  girmek, ,

Tarihsel derinliğe haiz hem bireysel hem de toplumsal  bir davranıştır.

Yağmur, çise, duman-sis ya da kızgın güneşe rağmen,

Günlerce hazırlanmak, giyinip kuşanmak,

Uzak yollardan  yürümek,

Kol kola girmek ve bir intizam dahilinde tüm bu ritüelleri hayata geçirmek,

En sonunda da mutlu olmak, huzurlu ayrılmak…

Tüm bunların, sadece eğlenceden ibaret olduğunu düşünmek

Çok büyük yanılgı olur!..

561 yıldır süregelen bu gelenek, büyük temaşa

Gerçekten Türklerin  dağlara vurduğu damgasıdır.

***

Peki, beşyüzaltmış yıllık  bir ritüelin,

Hiç değişmeden sürdürülmesi imkan dahilinde midir?

Hayır!.. Elbette değil.

Özünü korumak, felsefi yaklaşımını muhafaza etmek kaydıyla,

Zamanın ruhuna uygun davranmak en rasyonel-akılcı olanıdır.

Sesin daha uzağa iletilmesi, civardaki herkesin olan biteni duyabilmesi

Ses sistemleriyle mümkün.

Kim bilir, gün gelir, bluetooth kulaklıklarla, ortam sesi olmadan konser ya da konuşmaları dinlemek mümkün olur.

Düşünün ki, hiç kemençe sesi yok, ama herkes aynı horonu coşkuyla oynuyor… Olmaz olmaz demeyelim!.

Artık dijital görüntü sistemleriyle, dev ekranlarda, sahneyi daha iyi görmek cazibesi olan bir aksiyon...

Kaldı ki sosyal medya denen bir olgu var.

Tüm bunları yaşam biçimi haline getirmiş halkın,

Eski usül, ortada bir kaç kemençeyle-davul-zuernayla horona durması çok beklenemez.

Anladığım odur.

Ya sahne içeriği?.. Asıl mesele buradadır. Onun sınırları olmalı mı?

Dağlar özgürlüğe çağırır, sınırsızdır. Uçsuz bucaksızdır. Engindir…

Lakin, her şeyin bir sınırı varsa ki öyle,

Sahne içeriğinin de sınırları olmalı;  empati, adalet ve saygıyla çizilmeli…

Düşün oradasınız, davetlisiniz ancak yok sayılıyorsunuz!..

Yaylalar herkesindir!

Peki sorunun kaynağı nedir?... Ya da nelerdir?..

Bir defa, bu organizasyonlar belediyeler  tarafından yapılıyorlar.

Toprak, hangi belediyenin sınırlarındaysa ev sahibi de o.

Aylar öncesinden davetler yapıyorlar. Uzak illere davet ziyaretleri  de cabası.

Sanatçılar, ses sistemi, sahne… Ev sahipliği, ağırlamalar…

Bir de mali boyutu var ki, bir çok kapıyı çalmak durumundalar ayrıca.

Bu toprakları kendi diasporasıyla buluşturacaksın, sesleri daha gür çıkacak… Hiç kolay değil!

Tüm bu süreçlerde, belediye başkanı üzerinde “mahalle baskısı” belirleyici oluyor.

Siyasi tercihlerle seçilen belediye başkanları,

Önce kendi siyasi partisi üzerinden bir kurgu yapmak zorunda.

İkinci adım olarak, kendi görüşüne yakınları dahil ediyorlar,

Üçüncü halka ve sonrası diye bir çerçeve çiziliyor.

Söz alma imkanı bulabilenleri herkes dinlemek durumunda.

Söz ve temsil imkanı tanınmayanların kitlesi ne olacak?..

Nasıl kaynaşma sağlanacak?

“Kaynak ya da Otçu” ya katılanların hepsini kapsıyor muyuz?

Geleneğine sonuna kadar bağlılığını ifade etmek için,

Dünyanın öbür ucundan gelenler, siyasi konuşmalara maruz kalıyorlar.

Siyasetçi tabi ki siyaset konuşacak; en azından birazcık..,

Sesini duyurmak isteyecek. Belki projelerinden, vaatlerinden bahsedecek,

Partisinin adından bahsedecek. Liderini selamlayacak. Oy isteyecek…

Tam da meselenin kılıç sırtı yeri burası; cesur davranıp, rakip partiden onlara da teşekkür ederek,

Onlara da söz verilirse, yaylanın tadı kaçmaz!...

Ne olur iki kelam etseler?

Çözüm basit; “cesur ol, her cenahı davet et, söz ver, rahat et…”

Yaylaları da siyaset meydanına çevirdiler diyen “Kaynak ve Otçu haftası sakinleri”

Kendi seslerini işitince (ki haklarıdır), bu feryatları bırakacaklardır.

***

Şimdi diyeceksiniz ki; Hilmi Türkmen bu işin neresinde?..

Tam ortasında kitabın, son örneğini İstanbul’da verdi üç gün evvel;

Rakip partiden Belediye Başkanı Ekrem İmamoğlu’na teşekkür etti.

Hem de öyle ıkına sıkına değil, ağız dolusu…

Neymiş, demek ki oluyormuş!.  Helal olsun.

Bir teşekkür etti; bir Hilmi Türkmen daha çıkardı gönüllerde. İnsan böyle büyür!..

Yaylalara da her partiden davet yapalım, adil olup herkese söz verelim, onlara da teşekkür edelim…

Böyle edersek, bir “Kaynak” daha olur, bir “Otçu” daha yürür…

Küçük olsun benim olsun demek;  yaylaların esas beka sorunu budur!.

Yaylaları ve yaylacıları ayrıştırmak, daraltmak,

Karargaha katılan askerlere (otçulara), sen-ben muamelesi  yapmaktır.

Maazallah; bölünmeyi katlar, milleti de orduyu da güçsüz edersiniz.

KAYNAKLAR ve OTÇULAR birlik meydanlarıdır, kopuş mevzileri olmasın!…

***

Devam edeceğiz bu konuya kıymetli okurlarım.

Çözüm önerileri ve güzel örnekler de olacak…

Sağlıcakla kalın…

Hasan KESKİN

Trabzon Aktüel Medya İmtiyaz Sahibi

Sevgili okurlarım,

Geçtiğimiz hafta sonu, Kadırga ve Sisdağı Yayla Şenliklerine, diğer adıyla “Kaynak – Otçu Haftaları”na katıldım.

Sevgili  Abimiz Haşim İskender ile keyifli bir yolculuğumuz oldu.

İş insanı Mustafa Bayram ve kardeşimiz Yavuz Karagöz de bizimleydiler.

Bizler yaylaları özleriz. Karadeniz insanı hep böyle.

Bendeniz yaylaya doğmuş bir insanım. Mezra evimiz Enişdibi’ndeydi

Alt tarafı da  benim köyüm Tımara (Fidanbaşı ) zaten…

***

Önce Kadırga’daydık. Bilenler bilir, Cuma günüdür Kadırga’nın Otçusu (Kaynak Günü).

561. Yıldönümü kutlandı.

Yani Fatih’in Kadırga’da Cuma namazı kıldığı günün 561. yıldönümü.

Muhteşem bir geçmiş. Olağanüstü tarihsel anma.

Özkürtün Belediyesi organize ediyor malum.

Yakup Turgut Başkan’ın üstünde çok ağır bir mahalle baskısı var, onu gördüm.

Özellikle muhtarları, başkanı yormuşlar. İlle de Özkürtün demek akıl dışı.

Ortak bir kültür alanı inşa etmek çok kolayken, Trabzon Gümüşhane kavgası yersiz.

Şalapazarı-Ağasar obalarıyla renklenen şenliklerde bu sene o temaşayı göremedik.

Yaşanan sınır sorunları sebebiyle, güdük kalmış Kadırga.

Ne Eskala Otçusu var, ne de Aktaş..

Oğuz Köyleri ve Tonya ile bu kadar olmuş. Yavan…

Kaldı ki, yine de Üsküdar Belediye Başkanı Hilmi Türkmen sayesinde Şalpazarı/Ağasar farkı hissedildi.

Hilmi Başkan, adeta Kadırga ve Eskala ile özdeşleşmiş.

Merasim tamamlanınca, tarihi Kadırga Camii’ne yürüdük.

Beraberinde İstanbul’dan birçok belediye başkanı ve katılımcıyla..

Yine Üsküdar ve Hilmi Türkmen damgası var.

Çeşmeler, lavabolar…. On numara.

Camiden sonra Eskala-Üskala. Cordana suyu meşhurdur, herkes bilir.

Eskala’nın kuzey tepesinde Üsküdar Çeşmesi yaptırmış Başkan Türkmen,

Fidanlama da cabası, epey tutmuş.  Mezarlığı da ihya etmiş.

Arkada, Boğaçhan tarafındaki düzlükte de alternatif Kadirga Otçu şenlik alanı.

Lavabo-WCler de hazır.

Buyrun; Oldu size ÜSKALA…

İlkini bu yıl yaptılar; Eskala Otçusu adıyla.

Bu durum, artık Kadırga’ya otçu gidilmeyecek mi?  Sorularını beraberinde getirdi.

Umarım, 561 yıldır süregelen düzen, otantik haliyle de devam eder.

Eskala Obası’nda

On kadar köyden hane mevcut. Tam bir mozaik.

Trabzon’un fethi yıllarında Çepni Köyleriymiş bu bölge.

Yıllar sonra daha kuzeye, sahile doğru taşınma ve iskan oluşmuş.

Üsküdar Çeşmesinde  semaverde çay, yöresel yemekler, neşeli sohbetler ve horon tabi ki…

Onur Özkan çaldı heyet horona durdu. Akşam güneşiyle biz de ayrıldık.

Üsküdar Çeşmesi, anlaşılıyor ki sosyal bir merkez olmaya aday.

Hemen belirteyim; yaylalarda iki şeyin yokluğunu hemen fark ettim;

Bir defa top oynayan çocuklar ve top sesleri yok.

Büyükbaş hayvanlar ve çan sesleri kesilmiş neredeyse.

Yavan olmuş yaylalar.

Lakin; Hilmi Türkmen imzası her yerde…

***

Sisdağı Kaynak Haftası şenliklerinde iki asır geride kaldı.

Bu sene 201.ci kaynak –çokluk  haftası güzel bir havada gerçekleşti.

Şalpazarı Belediyesi tarafından yapılan organizasyonda,

Siyasi davetlilerin katılımı yanında,

Milli Hocamız Şenol Güneş’in de şenliklerde olması dikkat çekti.

Yaptığı güzel konuşmanın yanında, halkın olağan üstü  ilgisi vardı Şenol Hocaya.

Gönüllerde taht kurmak bu olsa gerek.

Sisdağı şenlik alanındaki güzellikleri gölgeleyen bir durum,

Tuvaletlerin hem çok yetersiz, hem de hijyenden uzak hatta rezalet durumda olmasıydı.

Sahne, ağırlama, davet üst düzeydi. Keşki, buralara harcanan enerjinin

Hiç olmazsa bir kısmı, altyapıya ayrılsaydı. Neyse ki,

Üsküdar Belediye Başkanı Hilmi Türkmen, Geyikli Derneği ile görüşerek bu işi de çözeceğini belirtti ve hemen gerekli talimatları verdi haberini aldık.

Ayrıca Sisdağı’nda, trafik düzeninin, çevreyi tanımayan Jandarmalara bırakılması,

Arapsaçı bir durum yarattı.

Bizler yayla çocuklarıyız.

Hamurumuz “çitte - çubukta ve yaylalarda” yoğrulmuş.

Gelecek nesillere de genlerimiz vasıtasıyla bu fıtratımızı aktarıyoruz.

Bu sebeple,

Her toplum kesiminin adil temsili ve söz hakkı,

Trafik düzenlemesi,

Tuvalet ve hijyen alt yapının sorunsuz hale getirilmesini önemsiyoruz.

Bu becerileri gösterememiş olmak, üzücü.

“Sisdağı Pazarlık Alanı ” için, bir master plan ihtiyacı var.

Aciliyeti olan bir çalışma üstelik.

O halde, yöneticiler için; lütfen dikkat!

Yaylalar ve kaynak günleri halkındır.

Sizler de, elbette yönetici eforunuz gereği, merasimler hazırlayacaksınız,

Hakkınızdır. Lakin;

İster münferiden, ister siyaseten, isterse de coğrafi  olsun,

Adil temsil ve paylaşım şarttır. Halkta görüp hak verdiğim,

Yaylaları gönülden paylaşma isteğidir...

Sevgili Okurlarım,

Bu konuyu DÖRTLEME şeklinde irdelemeye devam edeceğim.

Şimdilik,  birincisiyle girizgah yapmış kalalım.

Sağlıklı güzel günleriniz olsun

Hasan KESKİN

Trabzon Aktüel Medya

İmtiyaz Sahibi

Biraz uzun zaman oldu yazmayalı,

Neredeyse altmış bir gündür bu köşede,

İki laf edemedik, en son, “Parantez Kapandı “  demiştim.

Bir türlü şampiyonluk artık tamam diyemediğimiz günlerdi…

O halde bu sefer uzunca hasbihal olsun, birkaç konuyu irdeleyelim,

Güzel ve başka şeyler konuşalım ne dersiniz..

BİR ŞAMPİYONLUK NASIL KUTLANIR?...

Düşününce, altmış bir günde ne çok şeyler yaşadık; sekizinci kuşatma tamam oldu.

Dünya çapında şampiyonluk nasıl kutlanır dersi verdik..

Silah atmadık, ama çok güzel hava attık. Bir çok kutlamanın yanında,

Yenikapı’da, Trabzon Dernekleri Federasyonu TDF organizasyonundaki Şampiyonluk Kutlamalarında,  

Soğuğa rağmen, dört yüz bin Trabzonsporlu, muhteşem kutlamalarda bir aradaydı.

Dünya şaştı resmen.

Ahmet Ağaoğlu’da katıldı. Esasen, en başında  Kulübün bakışı negatifti,

“Bir dernek kutlaması olsa olsa  nasıl olabilir ki?...” endişesi hakimdi.

Sonra, olayın çapı ortaya çıkınca, bu endişe yerini heyecana bıraktı,

Ali Koç için çok kötü oldu; dokuz doğursalar da, yapacak bişey kalmamıştı!...

İnadıyla ve karakteriyle şampiyonduk,

Ahmet Ağaoğlu ve İsmail Şatıroğlu birlikte üçlü şov dahi yaptırdılar.

TDF, tartışmasız STK tarihinin en kalabalık açık alan etkinliğine imza attı.

Diyecekseniz ki, “Sen nerden biliyorsun?”

E ordaydım, başından sonuna içineydim…

En komiği de, ben ordayım diye protesto edip, Yenikapı’ya gelmeyen Trabzonlular bile var!

Ali Koç’a da hak verdim yani.

***

KURBAN BAYRAMI…

Mübarek olsun, Allah nice bayramlara nasip etsin hepimizi.

Yardımlaşma, gözetme, fark etme, sevindirme günleridir bayramlar.

Ülkemizde bir darlık var. Hem de öyle böyle değil. Görmezden gelemeyiz.

Vicdan, siyasetin altında ezilmesin.

Hakikaten garip gureba gözetilmeli. Daha da çok üstelik.

İzlediğim, eşittiğim ve çok üzüldüğüm bir jargon oluştu son zamanlarda;

“İyi de kardeşim, yollar araç dolu, marketlerde, AVM’lerde kasa kuyruğu,

Telefonlar son model” vs. vs. gibi…

Yapmayın, vicdanı taca atmaktır bu.

Bir kere, seksen beş milyon ve on milyon da düzenli-düzensiz göçmen,

Yüz milyona dayanmış bir ülke artık Türkiye.

Toplum, hep alış verişte yahut da yollarda gördüklerimizden ibaret değil.

Yüzde kaçını  teşkil eder bu grup ki… Zor da olsa alabilenler var olacaktır..

Çok sevdiğim ve keyifle okuduğum Yusuf Ziya Cömert Üstad, köşesinde içime dokunan bir tespit yapmış bu konuda. Tam da yukarıda bahsettiğim konuya parmak basmış son yazısında;

“…. Ama yaşadığımız yerdeki yoksullarla hemhal olmak, yoksul dostlarımız olması ve onların derdine çare olmamız daha güzel.

Cemiyetimiz o kadar irtibatı kopardı ki yoksullardan, mahallelerimiz öyle ayrıldı ki zengin ve yoksul mahalleleri olarak, o kadar yabanileştik ki… İnsanların yoksul olabileceğine inanmakta bile güçlük çekiyoruz. Vicdan, böyle böyle kayıyor işte...”

Sanık sizin…

**

ÜSKÜDAR’DA ÇOCUK OLMAK…

İstanbul’da on bir belediye başkanı Trabzonlu. (İlla takım kuracaz)

Birçoğu ile uzak yakın temasım oluyor. Hemşehrim olunca orda bir dururum.

Hemen hepsi, kentleşmeye dair projelerini tanıtıyor. Güzel işler yapıyor hepsi ayrı,

Ama içlerinde, İstanbul’a köy yapıyorum diyen birisi var ki,

“Agıldan uyumamak”,  toplumu  “uçlardan yakalamak”  O’nun işi..

Hemen anladınız zaten; evet evet, Hilmi Türkmen…

“İyi ki Üsküdar Var” dedirten Hilmi Başkan,

İkinci Başkanlık döneminde, on yıl da başarılı başkan yardımcılığı var.

“ Çocuk/genç, engelli, obezite, ikinci bahar, tebessüm kafe, sıfır atık dönüşümü, okullarda pazartesi zili,  Valide Sultan Gemisinde ders, parklarda her gün on sekiz çayı, denize sıfır ilçede ondan fazla yüzme havuzu….

Hepsi uçlarda değil mi?... dahası var,

İki gün evvel  konuşuk ettik ki,

Üsküdar’a köy geliyor. Bildiğimiz köy; inek, koyun, keçi, süt, çiftlik…

Bir sorunu var ki, bu köye yetişkin giremez; muhtarı, azası, korucusu çocuk..

Bu çok iyi; kirlenmeyecek anlaşılan.

Üsküdar Çocuk Köyü, 2023 Mart’ta hazır olacakmış.

Üsküdar’da çocuk olmak varmış…

Aramızda kalsın, Saraçhanelik bu adam…

***

TRABZON -  KAHRAMANMARAŞ KARDEŞLİĞİ VE ZORLUOĞLU

Kardeşliğin geçmişi önemlidir.

Derin kökleri ve tarihsel geçmişinde incinme yoksa,

İyi niyetle ve samimiyetle beslenmişse,

Bir de derinlerde hısımlık varsa; değme keyfine bu işin.

Trabzon Kahramanmaraş kardeşliği tam da bu mecrada.

Yenikapı’da yirmiüç-yirmi altı Haziranda,

Kahramanmaraş Memeleket Günleri gerçekleştirildi.

Trabzon Dernekleri Federasyonu-TDF ve Trabzon Büyükşehir Belediyesi’ne de stand verilerek konuk edildiler.

Bir günü de kardeşlik vurgusuna ayırdılar; halay ve horon iç içe sergilendi

Trabzon’dan ve Maraş’dan sanatçılar sahne aldı.

Şampiyonluk kutlaması  bile yapıldı.

Maraşfed Genel Başkanı Uğur Yinanç, Başkan Vekili Ahmet Ardıç ve ekibi

Alkışı da övgüyü de hak ettiler.

TDF Genel Başkanı İsmail Şatıroğlu da, üç gün boyunca alanda bulunarak,

Kardeşliğin kökleşmesine büyük katkı verdi.

Diğer taraftan, aynı gün,

Trabzon’daki Maraş Caddesi’nin yenilenen bölümleri için açılış töreni vardı.

Gerçekten çok beğenildi yeni yayalaştırma  konsepti.

Murat Zorluoğlu Başkan, büyük projelerinden birini hayata geçirmekle kalmayıp,

Yenikapı’daki kardeşlik şölenine de selam çaktı.

Çok güzel hareketler bunlar… Alkışı hak ediyor..

(Kardeşliğin pekişmesinde büyük ktkıları bulunan Necmettin KaradumanIn ruhu şad olsun)

DİKMEN VE YAYLASI…

Sakarya’nın Hendek İlçesinin bir köyü Dikmen.  Bin iki yüz haneli.

Neredeyse tamamı Trabzon Şalpazarı/Ağasar'ımızdan...

Geçen hafta sonu, "112. Dikmen Yayla Şenliği"'ni yaptılar. Asri olmuş artık.

Gönül Adamı Ahmet Çabuk Başkanla birlikte katıldık. Çok keyif aldık.

Yüz yirmi yıla yakın geçmişine rağmen, hala orijinal kültürel değerlerini sürdüren,

Birlikte hareket etmeye devam eden,

Bayramlarda, yetmiş kazanla, yedi bin kişiye KEŞKEK ikram edebilen Dikmen köylülerini kutluyorum…

Nihat Günbatı Başkan'a, Menderes Ayvaz Muhtar'a,

Gazeteci ve kültür insanı Kadir Kazın,  İş İnsanı Osman Kıt ve Enes Kahraman’ateşekkür ediyorum…

Seneye nasipse orada olacağız yine.

***

SİYASET

Yetenek işidir. Zorlamayla olmaz.

Demokratik düzen siyaset ve siyasi partisiz olmaz.

Parti tabanlarındaki içten fedakarlıkları görünce onlara gıpta ediyorum.

Dostlarım da, zaman zaman sitemle karışık,

“Bu kadar emekleriniz var, bunu siyasetle taçlandırın, oralara kanalize edin, çok da güzel yaparsınız” şeklinde,

Haketmediğimi düşündüğüm,

Kendi hüsnüniyet veya telkinlerini paylaşıyorlar.

Güzel bişey tabi. Bi yerlerde işe yarayacak tarafımızı gördüler demek ki.

Bazen,  bu halimle işe yaramazmışım gibi hissediyor olsam da,

Dostlarımın tavsiylelerini dinlememezliğim olmuş mu hiç?.

Var olsunlar.

Esen Kalın...

*******

Hasan KESKİN

Trabzon Aktüel Medya İmtiyaz Sahibi

Sevgili okurlarım;

Fıkra malumunuzdur; Temel ‘le İdris birlikte sinemaya gitmişler.

Sahnenin birinde, yarış arabası tozu dumana katıyor.

"Temel! diyor İdris, bu adam  arabayı birazdan uçuruma atar!."

"Atmaz" diyor Temel, yine de iddialaşıyorlar yemeğine.

İdris kazanıyor, Temel yemekleri ısmarlıyor;

Yemekte, “Pilimisin Demel, ben bu filme da önce kittum”!.

“Dema, pen de kittum, ama seni köremedum İdiris” diyor Temel.

“Ula madem gittun, arabanın uçtuğuni pilmiymisin?..

“Pileyrum"  diyor Temel, "pileyirum da, aynı hatayı daha yapmaz sanmiştum!”…

***

Kayseri maçına hiç girmesem, ne dersiniz?

Güle oynaya geldiğimiz Nisan ayı, Trabzonspor’da tam bir paranteze döndü;

"Marttan kötüyüz, Mayıs'ta Nisan'dan iyi olacaz" düşüncesi tesellimiz olsun..

Rekorları alt üst edecek, asrın sezonuna tutunmuştuk,

Gel gör ki, puanlar yok, galibiyet yok, futbol da hak getire.

Allahtan, açık ara lideriz de,

Cepten yiyelim ama, lider kalıp sezonu tamam edelim durumundayız.

Bu akşam, Kayseri maçında da gördük,

Durumu pansumanla kurtulacak cinsten değil dedik,

Takım oyunu yerini kişisel izahatlara bırakmış.

Tam bir performans düşüklüğü,

Beklerimiz sıkıntılı. Rakibe göbekten çok etkisiz kalıyoruz.

Son birkaç haftadır,

Avcı’nın kurtarıcı taktiklerine karşı camia soğudu sanki!.

Hemen hemen tüm yan topları rakip karşılıyor.

Dönen toplar hep rakibin ayağında,

Orta saha neredeyse etkisiz,

On beş saniye içinde, rakibimiz ceza alanımıza giriyor ya da orta atılıyor…

Futbolcularımızda final pasları sıfır isabet.

Her başarısız ataktan sonra, ödevini evde unutmuş öğrenci gibi,

Mahcup mahcup geri dönüyorduk ki;

Nwakeme yine attı imzasını,

Cornellius da parantezi kapattı!

Bir nefes aldık.

Özlemişiz galibiyetleri. Üç puana çok sevindik yani.

***

Sevgili okurlarım;

Bunları yazdım diye içiniz kararmasın. Hafif içimi dökeyim istedim.

Çok çalıştı bu takım, çok emek verildi.

Yönetim, camia, futbolcular…

Hepsi çok emek verdiler. Karşılığını da fazlasıyla almayı hak ettiler.

Trabzonspor seyircisinin öyle bir özelliği var ki; hepsi hoca!

Daha üç dakkada, kalan seksen yediyi anlıyor.

İşin nereye gideceğini biliyor da,

"Ders almıştır geçen hafta diye, gene de bir umut dayanıyor."

Bizim camiayı geren de aslında bu özelliğimiz.

Izdırap içinde, bir umudu beklemek ne büyük ceza!

Böyle cezaya can kurban diyelim, endişeye mahal yok diyelim.

Bu sezon yaptıysak, seneye gene yaparız, sonra gene…

Bu arada unutmayalım; 7-8 Mayıs haftasında,

İstanbul Yenikapı’da  yüz binlerle şampiyonluğu kutluyoruz.

Tüm Trabzonsporlular ve dostlarıyla, Hatay maçını da orada izliyoruz.

Maç günü hele bir belli olsun.

Bayraklarınız hazır dursun bir kenarda…

Kim yapacak bu işi derseniz; benden duymuş olmayın,

Gene de bir ipucu vereyim; Şatıroğlu Başkan acayip heycanlı!

Ez cümle; Atanın ve tutanın ihil olacak;

Uğurcan gene dayandı.

Cornellius parantezi kapattı bu gün…

Darısı Adana’ya… Belki de orda şampiyonuz. Ne dersiniz?

Şenola…

Hasan KESKİN
Trabzon Aktüel Medya İmtiyaz Sahibi

Ülkemizde,

5894 sayılı kanuna göre kurulan özerk Türkiye Futbol Federasyonu,

3289 sayılı kanununun ek 9 uncu maddesine göre kurulan Bağımsız Spor Federasyonları ve

Gençlik ve Spor Bakanlığı’na bağlı olup ayrı bir tüzel kişiliği bulunmayan  federasyonlar olmak üzere, üç türlü “Spor Federasyonu” bulunmaktadır.

Yeni düzenleme ile Spor Federasyonları arasında bir ayrım ortadan kaldırılmaktadır.

57.Madde ve 2 Geçici madde olarak Milli Eğitim, Kültür, Gençlik ve Spor Komisyonundan da geçerek Melcis’e sunuldu.

Uzun zamandır spor yasası çıksın da rahatlama olur diye beklenti içinde olanlar, bu değişiklikle neyi umuyorlardı, ne buldular?.. Bu duruma bir göz atalım istedim.

Yenilik olarak spor kulüpleri kuruluşu, İl Sivil Toplumla İlişkiler (Dernekler) Müdürlüklerinden alınıp Spor Bakanlığı’na verilmiştir

Ne yazık ki, teklif edilen spor yasasından daha da bağımsız/özerk olması beklenirken, daha fazla  siyasetin kucağına atılıyor.

Bu duruma uluslararası federasyonlar ve konfederasyonlar nasıl bakarlar belirsiz. Ancak, sporcu ve yönetiminin siyaseten bağımsız olması esas alınması gerekirken taslakta böyle olmadığı anlaşılıyor.

Spor Tesislerinin kullanımı ilişkin ve esaslar Çevre Şehircilik ve iklim Değişikliği Bakanlığı   tarafından belirlenir  düzenlemesi Belediyelere ait tesislerin  durumu ve kullanımını da muammaya çevirebilir.

Ülkemizde spor faaliyetleri için,  1940’lardan itibaren kamu kurum ve kuruluşları, spor kulüpleri kurularak spor branşlarımızın çoğalmasını sağlanmış ve uluslararası yarışmalarda ülkemize imkanlar içinde başarılar elde etmişlerdir.

Sonra kamu kurum ve  kuruluşlar sportif faaliyetlerden hemen hemen ekarte edildi . Bu boşluğu Belediyeler doldurdu.

 Budan 30 yıl öncenden başlayan sportif faaliyetlerde Belediyeler, spor tesisleri yaptırma, spor kulübü kurma, sporcu ve antrenörlerimize maddi ve manevi destekte bulunmaya başlamışlardır.

Bünyelerinde idame ettiği sporcularımız ülkemizi uluslararası şampiyonalarda başarılı bir şekilde temsil etmektedir. Belediyelere ait çok sayıda spor kulübü ve tesisi  bulunmaktadır. 

Hazırlanan  yasa teklifinde anlaşılıyor ki Belediyelere spor dan çekil denilmektedir.

Spor kulüpleri  ve sporcu sayıları artması gerekirken spor federasyonları seçimleri  eskiden olduğu gibi en fazla 300 delege ile yapılır  kuralı değiştirilmemiştir.

Oysaki en az iki yıl federasyonun programına  göre yarışmalara katılanların oy hakkı ve seçilme hakkı olması gerekir

300 delege tespiti demokratik değildir. Ayrıca nasıl belirlenecektir; kura çekilerek mi belli olacaktır ?

Spor Federasyonu Başkanlığına aday olanların  delegelerin yüzde 15 imzasını alma mecburiyetinin,  kulüpleri zor duruma bıraktığını da unutmayalım.

Seçim olmadan seçim olmuş gibi hava yaratılıyor. Yüzde 15 teklifin derhal kalkması gerekir.

Spor Federasyonlarında Başkanların  görev süresi 3 dönem, ama yönetim kurulu ile ilgili 3 dönem şartı yok !

Spor Federasyonu yönetim kuruluna spor faaliyeti sona eren milli sporculardan 2 üye  olma şartı konulmuştur. Sayısı 2 den fazla ise nasıl belirlenecektir?.  Birden fazla aday çıkarsa seçimi milli sporcuları listesine alan otomatikman Bakanlığın yüzde 10 oyunun alacak demektedir.

Listesine milli sporcuları almayan liste  kazanırsa seçim iptal mi olacaktır?

Adı geçen kanun teklifi hazırlanırken spora emeği geçen yıllarca spor sahalarında salonlarında görev yapanların bilgi birikiminden faydalanmayı düşünmezler mi?

Emeğe saygı göstermek zorundasınız. Bu işler masa başında oturarak, kes kopyala yapıştır sistemi ile herkesin çok şey  beklediği yasa teklifi bu şekilde hazırlanmamalıydı. 08.04.2022

Sebahattin KESKİN

Sportif Yönetici

Sevgili  Okurlarım,

Sizlerle geçen hafta hasbihal edip,

İçimi burkan bu  konuyu yazacaktım, geç kalmışlığım için affola...

Saygıdeğer Okurlarım;

Trabzonspor'da işler iyi giderken,

Beşiktaş maçında kimin aklına estiyse, tribünlerde

Görsel şov yapalım, millete daha çok heyecan yükleyelim diye

Karar alınmış. Konular belirlenmiş. Görseller hazırlanmış.

Kareografi de tamam. Kahırlı bir müzik ve sahne!...

Şehrimizin tarihi, turistik, kültürel eserleri birer birer geçtiler...Güzel.

Ardından da şampiyon hocaların görsellerini izledik.

Alkış dorukta, heyecan zirvede. Ne güzel.

Kimlerin fikri, kimler hazırladı bilmem mümkün değil tabi,

Bunlar  çok güzel işler.

Ama doğru yapılmazsa, "güzelliğin beş paar etmez." misali olur..

Tüm bu hazırlıkları yapanlar,

Eminim ki, kaçıncı şampiyonluğumuz olduğunu bilmiyorlar!..

***

Bu camia sekizinci şampiyonluğu bekliyor; 2010-11 sezonu şampiyonu bu takım.

Her ne kadar siyasetin ve lobilerin olağanüstü çabalarıyla

Şampiyonluk kupamız tescilli şikeyle başka kulübün müzesinde,

Hala gasp edilmiş de olsa, Trabzonspor camiası  ve tüm Dünya biliyor ki

Bizim hakkımızdır esaret altında olan. Hırsız bellidir!

Çalınan Trabzonspor'un alın teridir,  Trabzonsporluların umutlarıdır.

Peki, şampiyon takımın hocası Şenol Güneş'in esamesi neden yok orta yerde?

Güneş'in alın teri çalınmadı mı? Ya o fırtına takımın?..

Trabzonspor Kulübü'nün bu konudaki  tavrı ne yazık ki, üzücü.

Daha cesur olmalarını beklerdim.

Ahmet Ağaoğlu ve yönetim kurulunu,

Tarihe ve camianın kalbine daha mühkem  yazacak olan,

Burada göstermeleri beklenen cesaretleri ve kararlılıkları olacaktı.

Bu fırsat (umarım şimdilik) kaçmıştır. Tezata düşmüşlerdir.

Bu durum,  camiadan kopukluk değilse,  ne yazık ki biraz korkaklıktır...

Resmi evraklarda 7. şampiyonluk yazabilir. Resmi ortamlarda bu davranış normaldir belki.

Biz biliyoruz ki, "Sekizincisi."

Dünyanın en büyük futbol otoritesi,  şikeci takım FB'yi cezalandırmış,

İki yıl men etmiş uluslararası müsabakalardan.

Gerekçesi net; ŞİKE!..

UEFA, yerine Trabzonspor'u istemiş ve gidilmiş.

Trabzonspor camiası için anlamı  şudur;

 "Birinci takım şikeye bulaştı, onu saymıyorum. 2010-11 Şampiyon sensin"

Ülkemizin iç dinamikleri,  popülizm yaparak 58. madde değişikliği dahil,

"Bu taraf  çok daha kalabalık, oy da alırız, mal da satarız işimize bakarız" kabilinden,

Top yekün şikeciye destek vermişlerdi o vakitlerde.

Adalet hak getire idi.

Oysa deliller apaçıktı. (Yeniden yargılama da doğru karardı.)

Apaçık deliller yeniden toparlanabilir, CAS'ın kararı dikkate alınabilirdi.

Zaten fiili durumda bu minvalde idi..

Bu büyük çelişkiye ne yazık ki Trabzonspor Kulübü de kapılıp,

Güneşin önünü kapatma ve karartma yolunu seçmiştir.

Yoksa,  Şenol Güneş'in görseli, Özkan Sümer, Ahmet Suat Özyaıcı'dan sonra,

Abdullah Avcı'dan önce tribünde asılır, dost sevinir, olmayanlarda üzülürdü.

Fısıltıyla dahi, şikeyi ve şikeciyi konuşamaz, hatta,

Güneş'i karartıp  karanlığın gölgesini  yere düşürürseniz,

Birileri gelir, o karanlıkta  Uğur Dündar'ın yaptığı gibi,

"Beni divan başkanı yapın, şikeyi buharlaştırma anıtını dikeyim"

Diyerek destek ister. O desteği de bulur!!!

Fenerbahçe de gün gelir,  o adamın anıtını diker..

Camialar böyle kenetlenir, ayakta kalır, büyürler.

Trabzonspor camiasında uzun yıllar sürecek "tartıştırma konusu"  şudur artık;

"Bu kaçıncı şampiyonluğumuz?.. Yedi mi sekiz mi?"

Yedi diyenlere ihanet damgası, sekiz diyenlere düzen düşmanlığı yaftası hazırdır...

Geçmiş ola... Bu girdap daima enerjimizi alacaktır..

Şenol Güneş,  daha bir çok değerimiz gibi, itilip kakılmıştır hep.

Başarıları sahiplenilmemiş, üvey muamelesi görmüştür.

Adını Akyazı'ya vermek bile, yok sayılmasını telafi edemeyecektir.

Trabzonspor, futbol'da Anadolu Devriminin öncüsüdür.

Her devrim gibi, " devrim önce kendi evlatlarını yer"  gerçeği değişmiyor.

Güneşi kapatmak, karartmak, Ay tutulmasına benzemiyor...

Birazdan geçer deme şansımız da yok.

Gördüğüm, tam bir akıl tutulmasıdır!!!

Tutulma akıldaysa,ne yazık ki kalıcıdır!!!

Her şeye rağmen, şampiyonluğun tadını sonuna kadar yaşamayı hakettik..

Silaha hayır...

Hasan KESKİN
Trabzon Aktüel Medya İmtiyaz Sahibi

Kıymetli Okurlarım;

Doğarız. Çocuk oluruz düşe kalka büyüdükçe,

Bir vakit aklımıza erer ki; “ölüm muhakkak”...

Şalpazarı -Tımara’daki çocukluğumdan kalan helallik konuşmasını, hiç unutmam;

“Az yaşa, çok yaşa ahrı ölüm. Yerin yedi kat altına da gitsen ahrı ölüm…”

” Undan- tuzdan, bağdan- bozdan komşuluk haklarınızı helal ettiniz mi….” diye devam ederdi.

En az üç kere tekrar edilir, sonra “El Fatiha…” 

Çok karamsar bir ruh ve sonsuz çaresizlik hali; ne kadar uzağa gitsen ölümden kaçabilirsin ki?.

Apar topar “SAL” omuzlanır ve defin, dua, amin ve talkın (telkin) ...

Hayat devam ederken, ölümü çoğu zaman hatırlamayız. Oysa,

Ölüme yakalanma zamanımızı bilemeyiz, nerde, nasıl olacağı da takdiri İlahidir..

Gelişen ve adeta çıldıran iletişim olanaklarıyla

Her gün o kadar çok vefat duyar olduk ki; hep böyle miydi, yoksa arttı mı bilemiyorum.

*****

Sevgili Okurlarım;

Günün birinde, vakitsiz aranırsanız, illa ki acı haber vardır..

Öyle de oldu, öğrendik ki akıl öldü… Yalnızlık öldü..

Altmış bire iki kala, seçtiği yalnızlığıyla alıp başını gitti  bizim Hasan, ADAŞIM, emmioğlu.

Biliyorum, kendisiyle büyük kavgası vardı; içinde “ kaç tane  kendisi” varsa alıp karşısına

Hepsine çeki düzen verdi; gençliğiyle çocukluğunu, otuz yaşıyla kırk beşini eşleştirip,

Kendine benzemeyen “kendilerini” bir tarafa, aynı olanları öbür yana dizdi,

“Haydi, ayak ölçüsüyle yürüyün bir birinize, bir ayak sen, bir de sen… Kazanan kalsın” dedi.

Hangisi kazandı  derseniz; YALNIZLIĞI tabi ki…

Ve yanlızlığını arkadaş edip,

Arkasına bile bakmadan, soğuk  kar kış demeden ebediyyete, Hakka yürüdü.

Aslında koca kışı göğüsledi, bahara çok yakındı.

Geçen Pazar günü, son yolculuğu için Anayurdumuzdaydık. Biliyorum ki, istediği bu değildi;

Kimse rahatsız olmasın,  ama kendisi yüzünden gelenekler de kaybolmasındı.

“Allah O’nu biliyordu, başkası bilmese de olurdu.” Bizimkisi, ananevi bir görevdi.

***

Aslında, eceli gelen gidecek. Beden ölür, ruh yaradana gider.

Akıl ölür mü? Akıl hep yaşar mı? Nereye kadar yaşar? Derin mevzular bunlar beni aşıyor.

İşte tam da Bizim Hasan'ın konusuydu bu hususlar.

Bazı insanlar vardır, “akıl küpü”dürler…  Müthiş kuramsal ve analitik düşünürler.

Emmoğlu Hasan da bunlardan biriydi; müthiş fizik zekasıyla,

Daha olayın başında, en sonundan da ötesini kavramak Hasan’ın yeteneğiydi.

Ancak (bize göre) bir sorun vardı mühim bir meseleydi; deli mi ne der geçeriz ya, öyle...

Aslında,“Günlük hayata adaptasyonları eksik”.. Yani rutin günlük işleyiş

Onu sıkar, daraltır, konsantrasyonunu bozardı.

Bu baskı, davranışlarına da yansırdı.

Bizim Hasan gibi, yüksek IQ sahibi olanlar,

Yakın çevresinden daha çok tepki gelince, önce o cepheye düşman kesilirler.

Bir müddet sonra, yakınlarıyla çevresiyle savaşmayı bırakıp,

İç dünyalarında bir yolunu bulup, aklına uyanı yaparlar.

Bu konuda hem fikirdim Hasan’la, kavranması zor ama işin gerçeği buydu.

***

Pandemide Anayurduna, dede ocağına, çocukluğuna, hatıralarına sığındı.

Şartlara uyum sağlamaya çalıştı.. Başardı aslında.

Aklı, fikri, medeni cesareti üst limitleri zorlarken,

Artık, minimumda bir yaşamı vardı; kedileri, tütün ve çay-nescafe.

Bolca da sosyal medya;  ayetler, polis-asker özel  harekat, evren, sitemler, ders gibi konuşuklar, doğa ve tabi yüksek siyaset…

Zamanlı zamansız, şafak vatkinden, akşamın alaca karanlığına kadar,

Yazdı, konuştu, gösterdi…

Sohbeti doyumsuzdu Emmoğlu’nun. Hayata dair filozoflar katında bakışı ve düşünüşleri vardı.

Çözümsüz işlere kafa yormak yerine, küçük çarelere sarılırdı.

İçindeki çocuğu hiç öldürmedi, gülümsedi durdu.

Umut, başkalarının umutlu/mutlu olmasıydı O’nun için.

“Bir üzüldüğü yeri unutmadı, bir de huzur bulduğu yeri… Bir çok şeyin anısı vardır da, anılası yoktur…” demesi geçmişle hesaplaşmasıydı belki de.

9 Mart’ta 2022, 06.45 sularında, yılar önce kundakta sayılacak yaşta  kaybettiği  meleğine, son paylaşımı yaparak veda etti.

Ne oldu bilemeyiz, huzur bulduğunu söylediği divanda, belki yarım asırlık yatağa attı kendini,

Tavanda hatıralara asılı kaldı gözleri; tıpkı atalarının fotoğrafları gibi..

Ne kıtır kıtır sabah ayazı, ne dizlerde yağan kar, ne Martı,

Ne tütün, ne Boncuk, ne Zeytin, ne TRT Belgesel…

Derin, sonsuz bir boşluğa boca etti hepsini…

***

Emmioğlu Hasan, büyük bir ders verdi, en azından ben aldım hissemi.

Yalnız yaşayıp, yalnız ölmek en çok istediği şeydi; öyle oldu.

Daha çok zamanımı onunla paylaşmadığıma üzgünüm, hatta pişmanım.

Çevremizdeki insanların dünyalarını iyi anlayalım,

Gittiklerinde bıraktıkları boşluk, sonra bizleri yutmasın.

Hatıran, hatırın, aklın ve adın hep yanımızda…

Nazımın dediği gibi;

“Kesilmiş bir kol gibi

Omuz başımda boşluğun.”

Hak vaki olup geldiğimde, muhakkah oralarda bi yerde gülümse,

Bir gözünü hafif kırp…

Mekanın cennet olsun Emmoğlu Hasan.

Çok çok üzgünüm. Ama dediklerini yapacağım;

“Hayallerim, projelerim, düşüncelerim beni korkutsun” varsın.

Söz…

Hasan KESKİN
Trabzon Aktüel Medya İmtiyaz Sahibi

Sevgili okurlarım,  Hüseyin’i en sona aldım. Tanışın diye. Hüseyin hak etti bunu..

****

Son yirmi günde, bende bir haller bir haller… Karışık desem daha doğru.

Özkan Sümer kitabını okuyorum; lebi derya felsefe, arş-ı ala gerçeklik

Espri, bilgi, ilke,disiplin-disiplinsizlik, öz eleştiri, akıl, fıkra gibi olaylar….

Hepsi nasıl bir insanda olur? Özkan Sümer’de olur,

O kadar akıl oraya nasıl sığar.. Kesin yedek büyük “bulut” vardı O’nda..

Yazar Hasan Al, öyle güzel yazıp donatmış ki, okuyunca bana hak vereceksiniz…

***

Dolu dolu bir haftayı Maltepe’de Trabzon’la yaşamışım.

Soğuk, yağmur, fırtına Trabzonluları durduramıyor.

Meşale yakıp şampiyonluğu kutlamışız. Tam bir konsantrasyon halindeyim.

Bir yandan da Fenerbahçe maçını bekliyorum.

 Ne  yavan bi şey FB maçı dedim; oyun bitti, heyecan olsa ne yazar,

Anlicanız, Pazar yirmi kırk beşte  olacakların bi önemi yok gibiydi bende.

Maç saati yaklaşınca bi kıpırtı olmadı değil, formamı dahi giydim.

Bir kaç dost geldi, düdüğü çaldık. İyi gidiyorduk,

Adam keyfimize bastı; tam da kaval kemiğinden! Kimse görmedi mi diye

Ben de şaşırdım, neyse ki VAR gördü.

Sonrasını biliyorsunuz. VAR’ın gördüğünü görmeye giden hakeme

Öyle tacizler yapıldı ki; en az ikisi kırmızı beş kart çıkmalıydı… Çıktı mı?... Hayır.

Seyirci sahada, yabancı madde, taciz, koro küfür… Şaşırdık mı?... Hayır.

Biz Trabzonsporlular dahil,  tüm Anadolu kulüpleri alışığız bunlara.

Sonrasında da, 90+3’teki Nwakeme ve Visca’nın kaşırdıklarını saymazsak

Beni zıplatan başka şey yoktu. Biz yolumuza yürüdük.,

“Bu Trabzonspor gerçek mi diye akın akın gelen, kırk beş bin Fenerbahçeli taraftara,

Hakiki olduğumuzu gösterttik, bu yetti.”

Maç sonu yorumlara baktım haliyle, sosyal medya, spor yazarları dahil bir  çok değerli yorumları okudum…

Bazıları 90+ bitmeden köşeye  çıkmıştı, hayret bile ettim..

***

Bir huyum vardır, bir konuda yazı yazacakken, okuduğum, işittiğim yorumlara

Nobranlık derecesinde kaptırmam kendimi. Aşırmam yani. Elim gidip de,

İçimden gelmeyeni yazamam. O nedenledir ki, FB maçı unutuldu, ben yeni yazıyorum.

En zoru da, ne yazayım?. Nasıl gireyim konuya?.

Siz okuyucularım, “dur birader, bu senin gonuşuğun değil…”

Hissine kapılmasın   diyerekten, aklımdan geçen bir cümleyi tuttuğum gibi,

Vira Bismillah deyip satır başı yapıyorum. (Sonra da böyle saçma sapan şeyler yazıyorum)

Çıkıp derseniz ki, “ senin yazını nerden tanıyalım, adam kendini  Taka’da, NYT yahut Hürriyet’te sanıyor…” Hiç kırılmam, haklısınız yerden göğe.

***

Sonra, göçe başlayan milyonlarca Antilop gibi, kelimeler geçerken; pat! Yakaladım;

Bu kupa ve bu şampiyonluk niye bu kadar önemli?

Neyi ifade ediyor. Kimi ırgalar ki liderlik. Seneye sil baştan olacak her şey.

Sonra bir daha, bir daha… Daha bir sürü sorular.

Sıra cevaplara gelince insan anlıyor ki,

Bu iş şampiyon olmaktan da öte Trabzon(spor)lu için;

Lider olmaktan da yümsek,  göğün bilmem hangi katında olmak gibi,

Feneri yenmekten de çok daha keyifli, torunu havaya atmak gibi,

Son maçı beklemekten daha büyük hasret, dünya gözüyle kupayı görmek gibi,

Para, pul, şan, şöhret… Hepsini geç, geç…

“Fatiha”  gibi rahat ettiren bi şey bu..  Hatim indirmek gibi defalarca…

Ferahlatan, iç huzuru veren, iki dünyalık  bütün dualar gibi,

Sevin sevin bitmez, oku oku yetmez… Biz o kadar bekledik ki bu günü,

Umutlarımız çalındı, emeklerimiz, hayallerimiz iç edildi.

Gündüz gözüyle adalet aradık yıllarca…  Yok sayıldık. Terörist bile dedi gafiller bize,

En güçlü haykırışımız, dağlardan, tepelerden, derelerden yankılanan “bağırtımız..”dır bu.

Kutlamak, meşale yakmak, Feneri katlamak… Bunlar sadece avuntu.

****

Ve Şampiyonluk hasretiyle yanan ÇOCUKLARIMIZ…

En değerli.  En özlenen.. En özenilen… En beğenilen.. En güvenilen… Göz bebeklerimiz…

Hüseyin Bayraktar gibi. Bizim Ağasar’da Üsin diye çağırırız.

Delikanlılığa merdiven dayamıştı Hüseyin.

Köksal ve Filiz Bayraktarın göz bebekleriydi. Bordo mavi aşığıydı;

'Herkes okulda Fenerbahçe, Beşiktaş, Galatasaray şampiyon oluyor, seviniyorlar biz ne zaman sevineceğiz?' dedi hep…

Uzun süre hastanelerde tutundu hayata,

Çalmadığı kapılar kalmadı ailesinin, çırpındılar.

Olmadı,  Hüseyin’i kurtaramadılar.  Yedi ayın sonunda

İstanbul’dan Akçaabat’a gelip, baba dede toprağına belediler biricik evlatlarını.

Evlat acısının üstüne yok denir. Allah kimseye yaşatmasın diye de, dua edilir.

Ama hayatın gerçeğidir ölüm, sırası da yoktur. Allah’ın takdirine boynumuz kıldan incedir.

Anneler bilirler asıl; “çocuklar en çok ne ister, nasıl mutlu olurlar…”

Ve Hüseyin’in annesi de biliyordu; en çok istediği şampiyonluğuydu Trabzonspor’un..

Ama göremedi. Çok değil, on ay daha yaşasaydı, görecekti.

İstanbul’da Maltepe’de, Trabzon’un 104. Kurtuluş Anmaları yapılıyordu,

Her yer bordo mavi, her şarkı, her laf bordo mavi idi.

Kameralar anneyi buldu ve sordu; “ Kupayla ne yapmak istersiniz..” mealinde.

Annellik bu;  evladı ne isterse onu der, onu yapar…

“Kupayı oğlumun mezarına götürmek isterim” deyiverdi.

***

İşte ŞAMPİYONLUK KUPASI en nadide varlığımıza,

Hayatta olmasalar bile çocuklarımıza   verebileceğimiz en büyük hediyedir.

Fazla söze yer yoktur, kupa neden önemlidir Trabzonspor için?...Cevap budur.

Onun hasretiyle  kırk yıl yaşamayanlar bilmezler…

Mekanın cennet olsun Hüseyin. İyi ki varsın Üsin…

TRABZON(SPOR)LU İÇİN  ŞAMPİYONLUK VE KUPA,  İKİ DÜNYALIKTIR…

Hasan KESKİN

Trabzon Aktüel Medya

İmtiyaz Sahibi

2021-2022 sezonu Süper Liğ şampiyona hemen hemen belli oldu.

Bu durumu spor kamuoyu ve lig takımlarımızın teknik kadorosu ve futbolcular da kabul etmiş durumdadırlar.

Buna rağmen, Fener’de başkan veya yöneticiler, taraftarlarına hangi algıdan bahsediyor anlamış değilim.

Aslında kendi başarısızlıklarını örtbas etmek için yalandan yaygara kopartıyorlar.

Bu sezon FB için herşey ortada: sen teknik adam değişikliği yap, sonra kaptanına tek adamlık görevi ver, sonra Löw gelecek mi gelmeyecek mi tartıştır…

Her gün sosyal medya da yer alsın, kulübü ne hallere getirdiniz bir bakın,

Söylediklerinize önce kendiniz bir inansanız!!

Gelelim maça…

Keşke maç 11e 11 oynansaydı 

Atılan oyuncu nedeniyle konsantrasyonu bozulan Trabzonspor

İstediği oyunu sahaya yansıtamadı.

Nwakame ve Visca son dakikalarda  pozisyonları değerlendirseydi kim galip gelirdi?

Futbol netice oyundur şimdi kim kazandı?

Trabzonspor yenilmedi , doğrudur . Bu başka konu… Ama yenmeliydi.

İrfan Can kırmızı kart doğrudur.

IFAB  KİTABINA GÖRE DOĞRU… Neresini tartışma konusu yapıyoruz.

TV yorumcuları kural kitabını okusunlar evvela.

Oynarken öğrenemedikleri, hiç olmasa  yorum yakarken kendilerine lazım olur. 

Özellikle yayıncı kuruluş ta yorum yapan hakem kardeşlerim kimin değirmenine su taşıyorsunuz?

Üç büyüklerin olmadığı lig yarışında yayıncı kuruluşa ilgi ve  ihale öncesi hazırlıklı mı?

Yıllarca Trabzonspor un hakkı yendi, önü kesildi… Unutmayın oyuncunun hakeme kırmızı kart gösterdiği günleri !!!

Fenerbahçe dün akşam bu sezonun en iyi maçını oynadı da Trabzonspor’un da buna yardımcı olduğunu da söyleyelim .

Erken havalara girmeyeceksin, futbol affetmez!

Madem iyisin tüm liglerin rekorunu kır ki, uzun süre anlatılsın….

Sebahattin KESKİN

Sportif Yönetici

24 ŞUBAT, TRABZON(LU) İÇİN  NELERDEN KURTULUŞTUR?…

Yakın zamanlara kadar,

Bu kurtuluş meselesine hafif burun kıvırma modunda idim.

Sonra gördüm ki kurtuluş dediğimiz hadise, aslında çok mühim.

Sadece düşman geldi, sonra gitti meselesi değil.

Bu süreçlerde yaşanan toplumsal hadiseleri görmek önemli.

Özellikle Anadolu coğrafyasınının birçok medeniyete ev sahipliği yapması, birçok devletin yıkılması/kurulması, bu toprakların sürekli işgale-kurtuluşa maruz kalması tarihsel bir gerçek.

***

Birinci Dünya Savaşında,  Osmanlı’nın birçok bölgesi işgale uğradı. Trabzon gibi..

Ruslar 1916 Nisan’ında başlayarak,  Harşit Çayı’nın doğusundaki bölgeyi işgal etti.

Yaklaşık iki yıllık işgalde, bu toprakları savunan resmi ordu ve yerel sivil oluşumlardan

Çok sayıda şehit verildi. Gaziler ve esir düşenler de cabası…

Bu esnada en trajik hadise, batıya doğru kitlesel olarak yaşanan muhacirlik ve göç olmuştur.

Düşünün, Nisan mayıs aylarında, yağmur mevsiminde,

Yüzbinlerce Trabzonlu yaşlılar, kadınlar ve çocuklar başta olmak üzere

Topraklarından, köylerinden, evlerinden sökülerek

Canlarını kurtarmak için uzun ve zorlu bir göçe başladılar.

Yanlarına alabildikleri ne varsa soğuk, yağmur, açlık ve yorgunluk içinde,

Harşit’i geçmek için adeta yarıştılar. Harşit köprüsü Ruslar tarafından yıkılınca, bu sefer batıda kalan halk tam bir hedef olarak ateş hattında çaresizce bekleştiler.

Harşiti geçenler batıya doğru, Bolu - Adapazarı’na kadar süren yolculuklar yaptılar.

Büyük ve trajik göç esnasında yaşanan acılar, nesiller boyu anlatıldı.

Bu gün aklımızın almayacağı   korkunç bir çile yolculuğu,  tam bir muhacirlikti.

On binlerce muhacir yollarda can verdi. Bir o kadarı da geri dönemediler.

Ordu’da tutunmaya çalışan “Trabzonlu Muhacirlere” yerel halk sahip çıktı.

Ölenleri sadece kadınlar defnedebildi. Beşer onar kadınlı erkekli toplu definler yapıldı.

Ordu Valisi, en kolay besin olan patates ekimi için Ordu’nun tüm köylerine talimat verdi.

Yıllarca, yaşanan travma sebebiyle, eğitimden yoksun kuşaklar,

Varını yoğunu kaybetmiş köylüler,

Ailesinden şehitler, gaziler ve kayıplar vermiş topluluklar ortaya çıktı.

Trabzon’un merkezinde bir çok kurum, gazete  zarar gördü. Kültür sanat değerleri örselendi.

Gün geldi, Rusya’daki Çarlık rejimi iflas edip, Bolşevikler iktidara geçince,

Trabzon dahil Doğu Anadolu’nun büyük bölümündeki işgale son verdiler,

Bu günkü Türkiye Rusya sınırı itibariyle, çekildiler. Giderken de ellerini kollarını sallayarak

Bozduklarını tamir ederek, can kayıplarını yerine koyarak,

Çekilen acıları ve travmaları iyileştirerek gitmediler.

Çökerttikleri bir memleketti terk ettikleri.

Sonra, zoraki terk eden Trabzonlular topraklarına geri döndüklerinde,

Gördüler ki, hiçbir şey eskisi gibi değil. Dökülen, kabını dolduramıyordu ki…

***

Şimdi,

Rus orduları, kendiliğinden çekildi  diyerek meseleyi hafifletmekle,

Yukarıda ifade etmeye çalıştığım tüm müessif hadiseler yaşanmamış sayılamaz.

Bu gün, yayla evlerine ayıların verdiği zararları sosyal medyada ağlayarak anlatanlarımız varken,

Rusların iki yıl işgal ettikleri topraklarımızda sebep olduğu yıkımı hafife alamayız.

Her şey bir yana, trajik olayların, travmatik acıların o devrin çocuklarına verdiği  hasarı unutmayalım!

Ve o çocuklar, bizim nesilleri yetiştirenler değil miydi?

***

Demek ki,

Kurtuluş,  illa ki düşmanı göğüs göğüse çarpışmayla sürmek değildir.

Ya da esir alıp,  denize döküp yok  etmek de değildir.

Trabzon ve bölgemiz için kutuluşun felsefesini iyi anlamak lazımdır;

“Hadi canım sende, kurtuluş murtuluş hikaye “ diyenler için,

Soruyu soralım ve  cevapları verelim; 24 Şubat 1918’de  Trabzon(lu) için kurtuluş nedir?

Düşman çizmesinden ve işbirlikçilerden kurtuluştur,

İşgal yıllarında çekilen acılardan kurtuluştur,

Başka bir bayrağın altında esir yaşamaktan kurtuluştur,

Toprağını esaret altında sürüp işlemekten kurtuluştur,

Bu da yetmez, kurtuluş;

Bacaların özgür memleketin göğüne tütmesidir.

Derelerin özgür akması,

Kuşların özgür ötmesi,

Çocukların korkusuzca oynamasıdır.

Babaların eve sağ salim dönmesidir.

Kurtuluş,

Bayrağımızın gölgesinde yaşamaktır.

Umutlarımızın, geleceğimizin kurtuluşudur.

Kemençenin horonun bile... 

***

Böyük Anam, ajans dinlerken Rus heyetinin Ankara’da olduğunu duyunca, tam 60 sene sonra bile,  “gene mi geldi bu Uruslar” derdi.

Rus askeri “hamur tirkisine” vurmuş, ikiye bölmüş. Bu anı yaşamış bir kadındı.

Binlerce hikayeden birisi sadece bu.

İşte bu sebeple, “ vefa ve saygı” önemlidir…

Yıllar sonra bu günlerde, Ordu Perşembe’deki ” Trabzonlu Kimsesizler  Mezarlığı “olarak bilinen kabristanlık,

Trabzon ve Ordu Kent Konseyleri tarafından ihya edilerek,  “Trabzonlu Muhacirler Mezarlığı” olarak düzenleniyor.  

Çok kıymetli…

104 sene sonra, kurtuluş anmaları yapılması, yeni nesillerin o tarihleri hıfsetmesi yanında, o günleri yaşamış atalarımızın hatırasına saygı gösterilmesi adına çok değerlidir.

Ayrıyetten, “kurtuluş yoktur” diyenler, bu düşünceden kurtulurlar belki, fena mı..

Trabzon STK’ları da, 104. Kurtuluş Yıldönümü anısına, çok zor hava şartlarına rağmen etkinlikler düzenlediler.

Trabzon Dernekleri Federasyonu (TDF)’da İstanbul Maltepe’de 6 günlük programla, kaliteli içeriklerle çok başarılı etkinlikler yaptılar.

Etkinliklerin açılışında Genel Başkan İsmail Şatıroğlu;

“ Bir çok Trabzon STK’larımızca şu anda veya bu günlerde İstanbul ya da başka bölgelerde 104. Kurtuluş Yıldönümü kutlanıyor. Bu da Trabzonluların gücünü ve insanına, tarihine olan bağlılığını gösteriyor. Onlar rakiplerimiz değil, yol arkadaşlarımızdır...”

Diyerek,  müthiş bir de açılım ortaya koydu.

Aynı zamanda, STK'lar arasında kavga bekleyenleri ters köşe eden bir bakış açısıydı bu.

Kurtuluş, birlik beraberlik içinde kutlanmalı. Herkesçe anılmalı. O günlerie ve nesillere saygı için farkındalık oluşturulmalı.

Trabzon’umuzla birlikte esaretten kurtulmuş beldelerimizde, o yıllarda hayatlarını kaybedenleri, şehitlerimizi, acılara maruz kalanları saygılarımla anıyorum.

Ruhları şad olsun…

“Savaş kötüdür, acıdır, yıkımdır, felakettir…Savaşta kadınlar ağlar, çocuklar ölür aslında…”

Hasan KESKİN

Trabzon Aktüel Medya İmtiyaz Sahibi

KAR TANESİ  HAVADA KALMAZ…

Kar yağınca, bir de tipiye dönünce hayatı olumsuz etkiler.

Bilmeyen yoktur artık; şehirlerde çarpan etkisi daha yüksek olur.

Bildim bileli böyle; kaç belediye başkanı gelip geçti,

İstanbul’da da böyle, dünyada da…

İşi hemen siyasete getirip; sorumluluk alanından,

Algıdan, yergiden girip, bilmem nerden çıkılıyor ya.

Ben siyaset yapsam böyle etmem. Asla etmem.

***

Kısa zamanda çok yoğun kar yağışına tanık olduk İstanbul’da.

Süper güç ABD dahil,  dünyada aynı sıkıntılar çekiliyor, izliyoruz.

Kırsalda dizini kırıp oturursun da, megapollerde  öyle olmuyor o iş.

Sanki boyacı küpü; ekiplerden, kar yere düşmeden yakalasın istiyoruz.

Kar lastiğin yoksa eğer, bir santim de yağsa, kaldın yolda.

Üstelik yolu kapattın. Trafik durdu. Ve kar kapattı.. “Mahsur” ettin herkesi!

Bir tane zincir takmış araca rastlamadım. Eminim bir çoğunda yoktu!

Kar lastikleri takmak hak getire!

Sonra vay nerde karayolları, nerde belediyeler,

Kaç saat oldu yollardayım diye feryatlar duyarız..

Münferiden sorumluyuz. Kafamızı kuma gömüp,

Vatandaş sorumluluğumuzu umursamazsak, olmaz.

Bence dün yaşananların hallice bir kısmı, bu sebeptendi.

***

İstanbul’da çevre yolları ile ana arterler böyle bir tipide hep kapandı. Hep ertesi gün açıldı.

Emin olun otuz sene sonra da bu değişmeyecek. Bu işin doğası budur. 

Uyarıları sağır sultan duydu. Bunu anlayıp,  önce tedbirli olacaksın!

Nerde bu devlet diyenler, belediyeler bitik diyenler,

Tuzla, buzla kıyas yapanlar bilsinler ki; kar afet olup yağdığında,

Hiçbir şey olmamış gibi davranmaya devam edersek,

Hep aynı sonuçları alırız. “Aynı yöntemlerle farklı sonuçlar olmaz” ki!

**

Çok garibime giden,

Ortalık yıkılıyor; şuradaki yollar onun, karşı yollar başkasının,

Allah aşkına; bırakın yolların taksimini, tüm yollar devletindir.

Vatandaşın mağduriyetine bakıp, el mi ovuşturulu!

Bu sebeple ne bir oy fazla alınır, ne de eksilir.

Seçim sathı mahallinde kimse kardan, kıştan, depremden, selden bahsetmez.

Hepimiz biliyoruz ki, doğal afetlerde normal hayat sürülmez,

Mücadele edilir. Tedbirler alınır, uygulanır.

Devletimizin kurumları koordinasyona girer ve yekvücut mücadele eder.

Köklü devlet teşkilatımız ve geleneğimiz böyledir.

Unutmayalım tüm belediyeler, devletimizin birer kurumlarıdır

Dolayısıyla da, bu eşgüdümün bir parçası olarak görülmelidirler.

Gaziantep, Ankara, Bolu…  Hiç fark etmez.

Bu kar yağışında da durum aynıdır;

İstanbul’da iyi şeyler bu koordinasyonun eseridir,

Eksik işler de yine hepsinin ortak vebalidir.

Çevre yolları kapandı, uzun süre,

Şehir içi ulaşım zorlandı, uzun süre,

Kuzey Marmara otoyolu kapandı, uzun süre,

Havaalanları devre dışı kaldı, uzun süre...

Kuzey Marmara Otoyolu ve İstanbul havaalanı kısmen,

Diğer hepsi tamamen devletimizin sorumluluk alanında…

İşte bu yüzden, ilgili tüm kurumlar, görevlerinin başındaydı.

İki Bakan  koordinasyonu yönetti. Valilik ve AFAD da öyle.

İBB, AKOM, ilçe belediyeleri de sahadaydılar; şahidiz.

Bunlara rağmen, sıkıntılı, sancılı bir gece yaşandı.

Bu işi artık bir takım oyunu olarak görmeliyiz.

Daha iyisi olur mu; mutlaka olabilir demeliyiz.

Şükür ki, büyük bir kaza, can ve mal kayıpları olmadı.

***

Gelelim isin siyasete tevdi edilen boyutuna.

Bizim insanımız siyaseti sever. Aidiyetini canhıraş savunur.

(Ben beceremem işin o tarafını; denemedim de , galiba olmaz.)

Siyaset erki de, işin bu tarafını çok iyi besler, on numara hatta.

Amma velakin, kar adil yağar. Beyaz yağar. Dün başka, bu gün başka değildir.

TV’de gördüm, eşittim; daha önce en galiz laf çakan, hükümeti haksızca gömen! adam,

İBB’yi eleştiriken, kuzey kutbunda bir kasabadan örnek verdi;

“On iki ay kar, yollar hep açık “ dedi iyi mi!.

Güldüm, bir üstadımla gonuşuk ettik sonra;

“Kutuplar çok hızlı döner” dedi, gülüştük.

Allah aşkına, siyasete yaranacağım diye aptallığı, şaklabanlığı normalleştirmeyelim.

***

Kar gibi adil siyasetimiz olsa, eleştiri yerine öz eleştiri de duysak,

Siyasi mücadele hayatın gerçeği; hep suçlama yerine, taltif de görsek.

Mesela bir yerel yöneticimiz çıkıp; “çok çalıştık ama, şurada çuvalladık,”

Bir valimiz; “eksik kaldığımız alanlarımız oldu, daha iyi olmalıydık”,

Bir Bakanımız demecinde,” her şeye rağmen, bu süreyi kısaltmalıyız”…

Deyiverse, fena mı olur?...

Tek duyduğumuz her cenahtan; “biz iyiydik, kötü olan şu karşı mahalle”!..

Kar olsam,  daha yağasım gelmez valla…

***

Afetlerin sorunsuz çözümü beklenemez,  sıkıntıları olacaktır.

Üstelik depremi beklerken,

Kentlerin her türlü yaşam konforunu yükseltmek yerine,

İlla suçlu bulalım diye bir kurban ararken,  bir şehri kurban ediyoruz...

Gördük ki, hep kar kazandı…Hiç bir kar, havada kalmaz.

Ya DEPREM?... Yerin dibinde kalır mı?

Hasan KESKİN

Trabzon Aktüel Medya İmtiyaz Sahibi

Trabzonspor-Giresunspor süper lig müsabakasında,

Oyunu iyi başlatamayan favori Trabzonspor 9. dakikada  kazanılan taç atışı gecikmeli i olunca,

Peres  markajdaki  futbolculara attı, o da kaptırdı.

Rakip takım futbolcuları topu alarak atağa çıktı,

Defans oyuncuları rakibe müdahale ederken, Hüseyin sert girdi sarı kart gördü.

Bakınız bir taç atışı doğru kullanılmayınca nelere oldu.

Bu durumda Hüseyin tedirgin oynamaya başlayınca seyircilerde rahatsız oldu.

Oyunda isteksizlik baş gösterdi, oyun kuramama nedeniyle diziliş format gereği değişikliğe gidildi

Gelecek hafta sarı kart cezalısı nedeniyle, Hüseyin’i oyundan alındı.

Ardından, Ömür de sakatlanınca oyundan çıktı.

Böylece oyun formatı değişmesine rağmen son 10 dakikaya kadar ayni oyun devam etti. 

Bu durumu, Siopis ve Yunus mallının oyuna girmesi değiştirdi.

Sahada gerçek Trabzonspor oyununu gördük.

Hocalarınızda Yunus Mallı’yı görmelerini ve değerledirmelerini tavsiye ederim.

Futbolcu kardeşlerimiz, sakatlıklar nedeniyle oynayamayan futbolcuların yerine oynayan  futbolcularımızın, bu durumdan faydalanmasını öneririm.

Bu çocukları, İdman topçuluğundan  maç topçuluğuna çevirmelerini bekleriz.

İşte fırsat, Lig uzun maraton. Daha bitmedi

Sezon başı gibi devam edilmeli. 

Bu sezon o sezon !

Sebahattin Keskin

Sportif Yönetici

Tevellüdü  müsait olanlar ,

Omuz başında radyoya kulaklarını dayamış, maçları dinleyen kuşaklar,

Trabzonspor devrimini çok daha iyi bilirler.

İşte o vakitlerde,

Köyün trafosunda ilk  ampul yanıp, kaymakamın törenle

Gaz lambasını atıp kırdığı yılllarda, hafta sonu veya sömestri tatilinde

İki olay çok güzeldi ve de özeldi;

Birincisi hoca mektebi, diğeri "Okulun Düzünde" maç…

(Bizim Timara'da, düzlük tek yer burasıydı)

***

Sabah “yığından” bir dal odun alıp mektebe gidilir,

Ortada sobanın etrafında omuz omuza Sünhanekeden, Kunut Dualaraına,

Koro halinde okunur, sonra tek tek gidip hocanın önünde ders alırdık.

Biraz irade gösterenler  Elif cüzü, “tebbet” derken, mushafa geçerdi..

***

E tabi mektepten kaçıp, okulun düzünde top oynamak apayrı bir heyecandı;

Kışın karda kışta saatlerce maçlar olurdu. Ne kavgalar, ne döğüşler..

Garip bir hiyerarşidir; takımlar kurulurken herkes sırasını ve yerini bilir.

Bizim okulun düzünde, üst sahanın taç çizgisini ERİK AĞACI belirlerdi,

Güzel bir “erik ağacı”ydı; maça alınmayanlar, ağaçtan seyrederdi.

İlla ki erik ağacından birisi maçı anlatırdı; bildiğimiz naklen yayın…

Sahadakilerin isimleri söylenmezdi aslında,

Şenol’dan Ali Kemal’e kim aklına gelirse,

Trabzonspor tam takım sahadaymış gibi anlatırdı muhterem.

Akşam eve dönerken, pantolonumuz boru gibi donmuş olurdu…

Gel gör ki; maçta hızını alamayanlar ağaca toslar,

Sert şutlar, degajlar hep dallara takılır, top dallarda kalırdı.

Dripling düşmanıydı bu ağaç!  Sağ / sol açıkları radara düşürdü hep!

Velhasıl, Trabzonsporlu uşaklar, erik ağacı yüzünden sahaya sığmıyordu..

*

Bir sabah kıyamet koptu köyde; “ERİK AĞACI”NI birileri gece vakti kesmişti.

Bi açıklık, ferahlık gelmişti ortalığa aslında,

Ama bu bir isyandı!

Devlet meselesi oldu; köyün büyükleri isyana karşı isyandaydı!

Kaç kere, Cuma hutbesinden daha mühim konu olmuştu da

Bir türlü legal yollardan kesilememişti bu ağaç!

Aslında,  failleri herkes biliyordu lakin,

Müessif hadise o kadar gizemli cereyan etmiş,

Hoş bir memnuniyet yaratmıştı ki,

Herkes “karanlıkta birini işaret etme” durumundaydı şimdi;

Saha genişledi, taç çizgisi kalktı, sür topu istediğin yere!

O yılların Trabzonspor’u, futbolu en ücra köşelere taşımış

İliklerine kadar onu yaşayan insanlara, neleri göze aldırtmıştı.

Herkes Şenol’du, Turgay’dı, Ali Kemal’’di…

Yüz yıllık düzlüğe, futbolu sığdıramayan takımdı Trabzonspor…

Etrafında engel tanımayan, erik ağacının yerinde ev bile olsa

Onu yıkmayı göze aldıracak mutlak güçtü…

***

Bu gün, çok defa hakkı alenen yenmiş, amma

Doksan altı, iki bin üç, iki bin on bir, ikibin yirmide resmen kupaları gasp edilmiş bir camianın,

Yeni nesil mensuplarında aynı içselliği, adanmışlığı görüyorum...

Ayrıca, kesif bir şekilde bunu hissettiriyorlar zaten; Z kuşağı affeder mi?

Bizim köyde, erik ağacı yirmi yıl direndi; ama yenildi sonunda,

Türk futbol baronları da çok direndi bize, öyle böyle değil;

Siyaset, iktisat, sanat, spor dahil bil umum kesimler

Ap açık, Trabzonspor’un karşısındaki saflarda durdular…

Uluslararası futbolun karar mercii “CAS”bile yanımızdaydı da,

İçimizdeki “CAS-INTILAR” gıkını çıkaramadan kem küm ettiler…

Şikecileri kurtaracak yasalara hararetle el kaldırdılar!!!

Ve,

Bu gün geldiğimiz durum itibariyle, 

İnanması zor , ama dayanamdılar. Bizim erik ağacı misali,

Birer birer saf dışı kaldılar..

Şampiyonluğa koşumuza engel olacak taakatleri kalmadı!!!

***

Tüm badirelere karşın, Trabzonspor camiası çözülmedi, hep güçlendi

Kenetlenip meydan okumaya devam ediyor.

Transfer politikası tatmin edici, makul ve mantıklı.

Yönetim ve teknik heyet kararlı; bahanelere sığınmıyor,

Taraftar hala çoşkulu; tribünleri dolduruyor, sahip çıkıyor,

Hülasa; Türk futbolunun amiral gemisi rotasında ilerliyor.

Hem de üç büyükler dalgalarda kayboldular çoktan...

Gözümüz aydın; ERİK AĞACI ENGEL OLMAKTAN ÇIKTI!..

***

Durun, hemen “ırahatdaşma” olmasın, Ağaç ağaç derken,

Ormanı unutmayalım; bu topraklar futbol ülkesi adeta.

Köpük gider… Sel gider… Memleketimin başakları kalır gene.

Sürdürülebilir politikaları hayatta tutmak lazım.

Her şeye rağmen camiamız mutlu,

Erik ağacını kaldırdık taç çizgisinden lakin, dikkatli olup,

Hudutlarımızı da bilelim.

*

 Bu arada; Yeni Malatyaspor maçı bitti, üç puan tamam.

Dikkat; puanlarımız kirletilebilir,

Hakkı yenilmiş bir camiayız, hakkı teslim etmeyi de bilmeliyiz.

Kadere bak, bu iş de bize kaldı.…

Bu arada; Erik Ağacının faili meçhul; hala...

Hasan KESKİN

Trabzon Aktüel Medya

İmtiyaz Sahibi

Öyle bir sezon ki!

İstanbul’un semtlerinde yaprak dökümü   hakim.

Trabzonspor bu sezon üç büyüklerde, erken temizliğe başladı.

Büyük sartıntı yaratan temizlik üstelik!.

Henüz erken, ama teknik direktör görevlendirmeyenler

Ligdeki hedeflerden çok erken uzaklaşanlar için,

Söylemeden edemiyoruz;  hiç mi taraftarlarını   düşünmezler !

Futbol aynı zamanda temaşa oyunudur.

Televizyon ve stadyum seyircisi azalırsa, naklen yayın gelirleri de düşecektir.

Hangi pasta bölüşülecek o zaman. Bu durumda diğer kulüplerin payı da azalmaz mı?

Kadronuzda bulunan milyonlarca   Euroluk  futbolculara

Şampiyonluktan uzaklaştık, ödeme yapamayız diyecek misiniz?

Üst ligler, gelişim ligi değil yarışmacı ligdir; alınan mağlubiyetler gelirleri de olumsuz etkiler.

Lütfen disiplin içinde görevlerinizi yapınız!. Heba ettiğiniz, bu ülkenin kaynağıdır!.

*

Bu sezon, Türk futbolu için tarihi nitelikte olacaktır.

Takım kadrosunu koruma, eksik yerleri transfer yapma, teknik heyetin sabrı ve disiplini..

Başkan  ve yönetim kurulu futbolun gereğine uydular ve öyle yönettiler.

Zaten başarıyı tanıyan ve hasret kalan camia var Trabzon’da..

Bu gün ligdeki başarılı yeri, hiç tesadüf değildir.

Üç büyüklerin savrulması da asla tesadüfi değil; sebebi Trabzonspor depremidir..

*

Futbolumuzun geleçeği için, U-22 yaş altı ligi oluşturulmalı

A takım kadrosu ile de zaman zaman ortak oynamalıdır

Örneğin; takmalara otuz oyuncu kadroda bulundurma izni verilir.

Bu sayı 40’a çıkarılabilir; 20 -20 kadro

 Beşer oyucu değiştirme ile beraber her hafta 40 oyuncunun 32’si  oynar.

Neden böyle söylüyorum,

Avrupa’nın isim yapmış takımları başta olmak üzere hepsi rezerv liglerde oynuyor.

Alt liglerimiz de her türlü imkanları  kısıtlı, herşeyden önce tesis yok

İllerimizde yer var ama yapmak için bütçe yok!

Hepimiz biliyoruz, kırk yılımız bu camialarda geçiyor, fikrimizi söylüyoruz

İcraatlar yok ; Kulüpler Yasası, Dernekler Kanunu…

Hepsinde sil baştan başlayarak ilerlemeli…

Sebahattin Keskin

Sportif Yönetici

Kıymetli Okurlarım;

11 Ağustos 2017, Eren Bülbül, Maçka'nın Köprüyanı Mahallesi'nde

PKK’lı terörist  grubunu, girdikleri evden erzak çalarken gördü.

Tereddütsüz durumu jandarma ve polise haber verdi.

PKK'lı teröristleri güvenlik güçlerine göstermek istediği sırada,

Jandarma Başçavuş Ferhat Gedik ile birlikte şehit düştü.

12 Ağustos 2017, toprağa verildi..

Genç yaşında, ömrünün baharında gösterdiği cesaret ile Türkiye'nin gönlünde yer etti.

Ve bu gün,  Eren Bülbül'ün hayatı film oldu;” KESİŞME; İyi Ki Varsın Eren”.

1 Ocak’ta gösterime girecek. Şimdiden heyecan ve ilgi uyandırdı bile.

Eren’e Eren kadar benzeyen Tonyalı bir genç Rahman Beşel de baş rolde.

Rahman’ın hiç oyunculuk tecrübesi olmamış, ama o da büyümüş ve diyor ki;

“Benzer yörede yaşayan insanların benzerliği de çok oluyor. O da ben de Trabzonluyum. Günlük yaptığımız şeyler benzer olunca çok zorlanmadım onu anlamak konusunda.”

Rahman da bir Eren.. Bu coğrafyadaki binlerce Eren’ler gibi aynı ruhu taşıyor.

Eren’le şehit düşen Astsubay Ferhat Gedik ve Eşi de unutulmamış filmde.

Tam bir KESİŞME; acıların, duyguların ve kahramanlıkların kesişmesi.

******

Eren Bülbül öyle bir kabul gördü ki Türkiye’de,

Bir paylaşımındaki “24 Haziran 2017  · Biride cikip demiyoki Eren iyiki varsın ?” sitemine

Milyonlarca cevap geldi bu milletten; “İYİ Kİ VARSIN EREN”…

****

Bu topraklarda çocukluk yoktur, yürümeye başladığın anda,

Üstelik, Eren’in; “30 Aralık 2016  · Baba ölürse  çocuklukda ölür . . .” 

dediği gibi babasız kalmışsan; daha çabuk büyümek zorundasın.

Ve hala öyle;  bu topraklarda, her çocuk, büyümüş çocuktur..

****

Eren’in bu kadar kabul görmesi, bu yaştaki cesareti ve sorumluluk bilinciydi muhakkak;

Ama bir dakika,

“14 Haziran 2017  · Kahpeligin okulu yok ama   Mezununu çok gördük ...”

Paylaşımında olduğu gibi, yaşam felsefesi ve hayata bakışına dair,

On beş yaşında birisinden pek beklenmeyecek, yüksek özgüveni de yabana atılmamalı.

Türkiye, burayı da yakaladı bence..

Ereni canlandıran Rahman’da “biz buralıyız, bir birimize benzeriz...” diyerek,

Eren’in yalnız olmadığına işaret etti. Rahman’a da kocaman teşekkür…

***

Saygıdeğer Okurlarım;

Şehit Eren Bülbül  sembol olmuştur, kabrini görmek isteyen o kadar çok insan gördüm ki…

Aklıma hemen Kıbrıs  Kahramanı Trabzonlu Pilot Yüzbaşı Cengiz Topel geldi.

O da bu toprakların çocuğuydu.

Kıbrıs çıkarmasından on sene önce;  Ağustos 1964’de

Kıbrıs’ta Rumların azgınlaştığı,  “Kanlı Noel” olarak da adlandırılan bu dönemde, 

Türklerin evleri basılıyor, kadınlar ve çocuklar katlediliyor, Dünya seyrediyordu.

Türkiye, hava saldırılarıyla, soydaşlarımız da Türk MukavemetTeşkilatlarıyla (TMT) direnirken,

8 Ağustos’ta F-100 uçağında  bir yüzbaşı, filo komutanı olarak Eskişehir’den havalandı. 

Antalya’dan sonra radardan çıkmak için alçak uçuşla Ada’ya yöneldi;

Ne yazık ki isabet aldı, Yüzbaşı esir düştü, vahşi işkenceler gördü!

Rumlar vefat ettiğini bildirdiler; 12 ağustosta cenazesi alındı.

Kıbrısta ilk hava şehidimiz Pilot Yüzbaşı Cengiz Topel ,mahşeri bir kalablıkla, 

Ağutosun 14 ‘ünde Edirnekapı Sakızağacı Hava şehitliğinde defnedilidi…

Bu gün, Çaykara - Asofoliza (Uzundere) köyünden 

“İlk Kıbrıs Hava Şehidimiz” Cengiz Topel’in adı, Türkiye ve KKTC’nde,

Mahalleden okula, hava alanından askeri kışlaya, okuldan cadde ve sokağa

Tam 607 (altıyüzyedi) tabelada yaşıyor. Adı en çok yerde olan tek asker..

***

Kıymetli okurlarım;  tarihlere dikkat ettiniz mi;

12 Ağustos 1964 Pilot Yüzbaşı Cengiz Topel’in naaşı teslim alındı,

12 Ağustos 2017 Şehit Eren Bülbül toprağa verildi..

Bu “KESİŞME” hep hatırda tutulmalı. Trabzonlu’ya vasiyet olmalı…

Güçlü toplumların, çok güçlü hikayeleri ve kesişmeleri vardır…

Mekanları cennet olsun. Aziz hatıraları önünde saygıyla eğiliyorum…

***

Yine o güzel çocuğun yazdığı şekliyle bitirelim;

“24 Temmuz 2017  · Aslında bir film Çekimi gibidir Hayat , tam mutlu oldum derken, Yönetmenden ses gelir; "KESTİK" …

Eren Bülbül… Cengiz Topel…

İYİ Kİ VARSINIZ, DÜNYALARA DEĞDİNİZ…

***

Hasan KESKİN

Trabzon Aktüel Medya İmtiyaz Sahibi

https://www.trabzonaktuelmedya.com/makale/kibris-trabzonun-oz-davasidir-vasiyettir-21

Ülkemizde, spor kulüplerinde, özellikle de futbolda, Başkan ve Yönetim Kurulu, gelecek planlaması ve sportif başarı  için hedefler ve uygun ölçekte bütçe planlaması yapar.

Hedefe ulaşmak için teknik direktör ve ekibini dizayn eder. Sporcu psikoloğundan idari müdür ve ekibine kadar atamları ve  görevlerini belirler. Uygulamalarındaki çalışmalarını  denetlemek  elbette Başkan ve yönetim kurulunun maharetine kalmaktadır.

En ideali, teknik direktörlük görevine, İngiltere’de oluğu gibi atama yapılmalıdır. Hoca, takım kadrosu kuruluşu, bütçeleme giden gelen oyuncular ve kulübe kattığı değerler ve futbol yaş grupları takımlarının kontrolü yanı sıra, ayrıca futbolcu adaylarına  ve antrenörlerine iyi çalışma ortamı sağlanmasının tedarik edilmesi ve bunlara nezaret etmelidir.

Profesyonel futbol her yönü ile para kazandırır. Harcamaları da çok yüksektir. Futbolcuyu, oynarken kazandırdığı katma değerleri ile değerlendirmek   çok önemlidir.

Ülkemizin 4 büyük takımlarından birisi olan BEŞİKTAŞ JK,  bu sezon ağır planlamada hatalar yaptığı için iyi sonuçlar alamadılar. Ardından da, kamuoyu baskısı ile teknik direktör değişikliğine gittiler.

Şimdi arayış içindeler. İçerden mi dışardan mı atama için karar veremiyorlar. Oysa,  ülkemiz insanlarından eğitimli ve  deneyimleri olan hocalarımız var.

Dışardan gelen hocaların ne katkısı olacak. Geçmişe baktığımızda büyük takımlar şampiyon yaptı deniliyorsa  zaten istisnalar hariç şampiyonluk 4 takım arasından birisi oluyor.

Beşiktaş futbol takımının futbolcuları  yetenekleri ve tecrübeleri ligimizin üst seviyesinde olmasına rağmen,  takımın başına futbolu bilen idarecilik deneyimi olan teknik müdür ataması yapılmalı.

Uzun vadeli sözleşme imzalanmalı. Takıma gelen giden futbolcular ve

diğer teknik ve yardımcı personellerden futbolla ilgili her husustan  sorumlu olmalıdır.

Bu, Bayern Münih modelidir. Bu hususlar en kolay Beşiktaş spor kulübünde uygulanır.

Yağan yağmurla taşan derelerie geçici tedbirlerle önlem alırsan zaman zaman  taşkınlarının zararını çekersin.

Oysaki  taşkınlar için teknik tedbirler alırsan uzun süre zarara uğramasın.

Benim önerim, modeli dışarıdan,  teknik adamları içeriden almaktır..

Sebahattin Keskin

Sportif Yönetici  /  Yorumcu

20.12.2021

Camiada bir tereddüt hakim!

Henüz panik seviyesinde değil, lakin sütten ağzı yanmışlığı vaki iken

Ne olur ne olmaz ihtiyatı da anlaşılabilir.

Takım lider; sadece puan durumuyla değil,

Oynadığı futbol, takım oyununa uyumu, futbolcu kalitesi üst seviyede.

Teknik kadro da öyle,

Abdullah hoca zaten bir alem; bu toprağın insanıyım dedi, eyvallah

İyi de, huyu huy değil mübareğin; fitili çok uzun. Sabır küpü…

Yönetim sorunu da kalktı ortadan,

Mali tabloları düzelten, kurumsallığı önceleyen Başkanımız var.

İstanbul’un üç semtinde de kandiller sönük… Ne hoş.

Buna rağmen, niye bu şüphe peki?..

*****

Çok has bir laf vardır, babam da çok ederdi o konuşuğu;

“Herkes vurulduğu ırmağı bilir” derdi.

Bizim köylerin yalnızlığında, yüksek felsefesi olan bir sözdür…

Gel gör ki, Trabzonspor da o kadar çok “furuldi” ki,

Herkes  ırmağı da, tetikçiyi de ayna gibi tanıyor artık.

O yüzden, “bu dere o dere mi” diye irkilmek yersiz.

Meşhur zamane  lafı olup çıktı; “algı” denen kavram var ya,

Eskiler ” idrak”  derdi,  belki de “desise” ile kullanmakta yarar var;

Algı ile aldatma, oyun içinde oyun,  filim yapma! yani…

İşte o makine çalışıyor arka planda. Hiç de durmaz! Namlu bize dönük!

*****

Gelelim sadede; her şey lehimize giderken,

“Keyif bizi boğayi” iken, umutluyken niye bu endişe?…

Zirvede tek başına olmak mı bizi korkutan?... Mümkün; alışık değiliz..

Rüyadayız gibi, kazara uyanırsam korkusu mu?

Ne olur ne olmaz, çıt çıkarma kimse duymasın korkusu mu?

Korkma! İzmir'deki futbol şova  odaklan... 

*****

Boş silah, iki kişiyi korkuturmuş; hem tetiği çekeni, hem de hedefte duranı.

Amma velakin, bu sefer başka, onların bildiğini biz de biliyoruz!...

Dönüp arkamızı, ellerimiz bağlayıp ıslık çalıp gideceğiz mübarek.

O vakit; ne algı kalır orta yerde ne, ne desise…

Rahatla, tadını çıkar, arkana bakma artık;  korkuları büyüsün…

SİLAHLARININ BOŞ OLDUĞUNU BİLİYORUZ DAAA!!!...

*Hasan KESKİN

Trabzon Aktüel Medya - İmtiyaz Sahibi
 

Ülkemizde spor denilince, nedense aklımıza futbol ve 4 büyük kulüp gelir. Ne yazık ki bu sorunlu bakış kanıksanmıştır. Diğer kulüplerimizde liglerimizde adeta “figüran” muamelesi görür.

TV yorumcuları ve ulusal -İstanbul aslında- basın yazarları da, bilhassa dördün üçünü, eh kerhen de dördüncüyü, o da gözden kaçırılamayacak porsiyon olduğundan Milli Takım yorumlar gibi, yorumlayıp masaya yatırırlar. Yenildiği rakiplerini değil, yine de mağlub dörtlerin hal ve hareketini a dan z’ye irdeleyip dururlar.

Diğerlerinin hiç mi başarıları yok?. Onların emekleri nerde kaldı?. Güçlüye ölürken bile kuvvetli telkin verilir misali, yenilseler de dört büyükten biriysen, “galiptir bu yolda mağlub”…Şimdi de yeni tarz geliştirdiler, varsa yoksa hakem hataları… Takımın kabahati yok, hakkını yiyenler hakemler!!!

Bu kısırdöngüyü görmeyen TFF’nin kılı kıpırdamıyor. Anlık göz boyamalarla işi idare ediyor. Dört  büyük kulübün gönlüne göre, onların istediği gibi futbolu yönetiyorlar..

Oysa gerçek olan futbol, oyun kuralları aynı. Takımların kurulma, yönetme yöntemleri aynı.

Sana bana göre değil, herkese eşit yaklaşımlar uygulanacak! Lami cimi yok!

Diğer yandan da, herkes kendi kulübünün yönetimini iyi yapacak. Kişilikli olacak. Sezon başında hedefine göre gerekli futbolcuları  takviye edecek,  kulübü batırmadan, maddi olarak ta rahat olacak. İyi yönetip sözünde durursan ve adil olursan başarılı olursun.

Gelelim büyük lokmaya, yani dördüncü diye tabir edilene;

Ligde şampiyon olan takımın kazancı maddi ve manevi olarak yüksek olur. Bu sezon yıllarca hakkı yenilen hakem karaları ile önü kesilen Trabzonspor ligde hedefine doğru yürürken Galatasaray ve Fenerbahçe başladılar karıştırmaya.  Devam edecekler.

Unutmayın beyler; Trabzonspor un hakkı yenilirken sizler paşa paşa şampiyon oldunuz. Hak aranacaksa herkese adalet isteyerek hakkını arayan bir düzeni inşa edin de görelim.

Sebahattin Keskin

Sportif Yönetici

Boş stadlar çok sevimsiz; Olimpiyat’taki “gri hüzün” de böyleydi.

Zaten “zirvedeki yalağuzluk”  üzüyor bizi,

Bakıyorsun, bir kedi bile yok merdivenlerde…

TFF de bir acayip; madem F. Karagümrük maçını  oraya aldınız,

Ya serbest bırak 61 bin olsun, ya da atalım bi volta Gümrük’te…

Keyfimiz gıcır olsun abi…

****

Yetmezmiş gibi rakamlara boğulduk; matematik dersindeyiz adeta;

Üst üste 7 galibiyet, 26  sene sonra, 26 maç yenilmemişiz,

Kendi rekorumuzu egale etmişiz, ne hoş.

Matematiği sevmeye başladım, gülümsetti hatta..

Abdullah Hoca, bu işi  iyi noktalara taşıdı.

Eski takımına karşı oynadı, şapkasız da çıkmadı gene..

Takım yönetimi ve yaklaşımı çok değerli.

****

Karagümrük fena bir takım değil aslında,

Bu gün yerim dar dediyse rakibinin adındandı.. 

Trabzonspor’a bir sükünet musallat oldu bu sene, sıfır telaş..

İstanbul’un lodosuna rağmen, çok cool kaldılar.

Takım maça yine sakin başlayınca, sonuç belli oldu bende.

Allahtan penaltı da tekrarı da doğru, yoksa malum cenahta

Geçen haftalarda başlayan Trabzonspor telaşına yeni bir paragraf açılacaktı.

Artık dua ediyoruz ki, haksızca lehimize düdük çalınmasın

Yoğurda üfleyerek yemek bu olsa gerek..

Abdüş her gün gelişiyor; kıpır kıpır, baskılardan kurtulmuş,

 Özgüveni her geçen gün yükseliyor; o ne gol öyle…

Ama birazcık bedavacı; sarı kart çok ucuzdu..

Bu Wakeme’yi bi yerden tanıyorum diyorum hep,

Bakıyorum aynı adam, hep kendine benziyor, “ordan” diyorum sonra.

Ama anladım ki, adam kolay işlerin adamı değil!

“O ne o, boş kaleye top mu yuvarlanır”  deyip,

Tam bi çizgi çizdi ki kaleye, “bir daha olmaz abi” tarzında…

Siopis pire gibi, tam bir dinamo, atom karınca.

Wakeme buldozer,

Abdüş planör; cıuvvv..

Canini Tank gibi geçip gitti hep iyi zamanlarında..

Vitor Hugo çivi gibi,  tak tak..

Hamşik’in pasları havan gibi, üstten..

Thronsen ve Dorukhan tam bir bariyer..

Ve iki golle üç puan daha..

Buradan çıkan sonuç;

Karagümrüğ’ü geçerken, yalan beyan vermişiz;

Futbol takımı değil,

Resmen “mekanize birlik”…

Fişeği bol olsun…

****

Hasan KESKİN

Trabzon Aktüel Medya İmtiyaz Sahibi

Beşiktaş’la oynuyorsun. BJK’nın seni 7 bitirdiği yerde,

İnönü’de, desibelin doruk noktasındasın…

Uğultudan, fellik fellik kaçacak delik arar insan yani…

Ama nereye kadar birader, her şeyin bi sonu var;

O sene bu seneymiş.

Trabzonspor bildiğiniz gibi; kontrolü eline alınca, bırakmıyor bir türlü.

Sakin sakin bitirelim bu işi dedi gene.

Beşiktaş  ise habire gürültü edince iş uzadı,

Kırkbeş artıda küt, gol geldi  devre  bitti.

Hamşik baya oyalandıydı, çok da kızdık; ne yapar bu arkadaş diye!

Meğer adam hesap kitaba dalmış…

Ölçüp biçip attı topu orta yere, Abdüş de girdi araya, golü attı; 1-0

Eeee, uzatmayın dedik birader…

****

İkinci yarıya iyi başladık, galibiyet güzel şey tabi ki,

Meydan bizim.

Bizim Trondsen ne düşündüyse, topu Ersine atsaydı daha kolaydı sanki

Döndü Uğurcan’a.

Uğurcan, rakipten gelen topları tutmaya alışık,

Haliyle umursamadı Trondsen’in topunu, bizdensin dedi yani,

Bizim Üsin de, pas öyle değil böyle verilir arkadaş diye diklenince,

Beşiktaş’ın hanesine yazdı mı bir gol!.. 1-1…

Arkasından Üsin alınınca, fatura ona mı kesildi diye mırıldandım biraz aslında.

Sakatlığına üzüldüm sonra, lazım daha bize Üsin.

****

Abdullah Avcı beni hiç anlamıyor;

Kimi çıkar dediysem gidip bana inat en uzaktakini alıyor oyundan.

Daha demem; hep o haklı çıktı, karışmam artık işine, ne hali varsa görsün bu hoca…

Neyse,

Normal süreleri bizi kesmiyor maçın, misket oynasak da olur.

Bize uzatmalar lazım abi; yüz yirmi dakka da olsa razıyız.

Cornelius baktı ki iş uzadı, aldı, attı pası Nwakeme'ye, gene aldı  ve golll… 2-1

Uzatmadı yani..

***

Lakin, bi şeyi atlamayalım,

Hamşik’in başının altından çıkıyor bunlar; ikinci golden  önce,

Öyle soğukkanlı attı ki pası Abdüşe; kepçeleme deriz ya

Valla öyle.

Bizim Abdüş’ün de, ilk defa hemen atacağı tuttu pası ileri..

Geçen sene bi golcümüz vardı ya bizim, Cornelius’a benzeyen,

Bak, adını unutturdu bu adam;  aynı tarzda, aynı zamanda yıktı Beşiktaş’ı…

Dört asist de bizimdi. Nasıl iki golümüz yendi anlamadım. Önemi de kalmadı zaten.

Ben de uzattım; Uğurcan muskalı. Siopis kesin “z” kuşağı… Çarşı karışık..

Top yekün küfür yakışmadı Çarşı'ya,

Kırmızı kart da Uğurcan'a uymadı; milli kalecimizsin abi...

Haa, Samet Aybaba; “Trabzon futbol kenti, asıl zevk bu kentte futbol aynamak” demişti.

Ama futbol doksan dakka… Uzatmican baba!..

Her ne kadar, yorumcular illa ki bir filim var diye,

Mikrocerrahi operasyona girecekler, her açıdan bakıp, kıl tüy arayacaklarsa da,

Bizim Trabzonspor’un da, taraftarımız gibi fitili kısaldı; uzatmayı sevmiii…

Hakemlere duyurulur!..

Bu arada, Trabzon sokağa dökülmüş.. Dikkat; Corona Beşiktaş'a benzmez!!!

****

 MUSTAFA YAZICI

                  31 Ekim 2021 Pazar günü belgesel yönetmeni Halil Demirci bey ile Trabzon’umuzun  meşhur Türk - İslâm İlçesi olan Şalpazarı  İlçemizin Sütpınar Kur’ân-ı  Kerîm Kursu İcazet töreninin davetine icabet ettik.

O kadar güzel, o kadar kalabalık oldu ki  Şalpazarı için âdeta manevî bir fetih oldu. Öyle ki , Şalpazarı’ndan yetişip     vatana  hizmet eden insanların çoğu bu manevî  fetih törenine icabet ettiler. Kadın-erkek,çoluk çocuk, genç ihtiyar orada ve çevresinde yaşayan bütün oğuz Türkmeni  Çepni  Boyları orada idi.

Altı Kur’ân-ı Kerîm öğrencisine icazet diplomaları verildi. Tekbir sesleriyle coşan halkın  muhteşem, gür Tekbir sesleri muhteşem Sis Dağı’nın yalçın kayalarını inletti. Şalpazarı üzerinden Arş-ı A’lâya çıktı. Almanya’dan bile gelip öğrencilere ödül veren   Şalpazarlılar vardı. Samsun Üniversitesinden Kur’ân-ı Kerîm profesörü Mehmet Okuyan  Hoca da hediyeler gönderdi. Sütpınar Köyü  hep bayraklarla donatılmıştı. En büyük bayrak minarenin şerefesinde dalgalanıyordu.

                  Biz zaten Şalpazarı ve Orta Asya’dan beri  Oğuz-Çepni Türkmenlerinin belgeselini çeken Yönetmen Halil Demirci beyle  Şalpazarı’na bir yıldır gidip geliyorduk. Şalpazarı ilçesinin belgesel çilesini çeken  Şalpazarlı Üsküdar Belediye Başkanı  Sayın Hilmi  Türkmen, Ortahisar Belediye Başkan Vekili Şalpazarlı Sayın Ahmet Gülay    ve  Şalpazarı Halk Eğitimi Müdürü Sayın Temel Dural beylerle  Şalpazarı belgeselinde bir seneden beri   beraberdik. Danışmanlarından biri olduğum bu belgesel  nedeniyle de eskiden beri tanıdığım Şalpazarlıları daha yakından tanıdım. Hatta Şalpazarı sevdalısı ve Hizmetkârı  Hacer Haniç Hanım efendinin İstanbul’da Üsküdar Belediyesi Televizyonunda konuğu oldum. Konferans ve kitap sergisi için gittiğim İstanbul günlerinde kültür –sanat çalışmalarımızı anlattım. Yenikapı’da Şalpazarılı Hasan Keskin’in TDF olarak misafiri olduk.

Fakat bu İcazet töreninde  Hilmi Türkmen ve Hayrettin Öztürk, K.T.Ü. Rektörü Yakup Çuvalcı, Trabzon Üniversitesi Rektörü  Mehmet Âşık Kutlu beylerle, Kur’’ân-ı Kerîm Kursu Hocalarıyla da  görüşmek –konuşmak fırsatını buldum. Ayrıca bu manevi fetih olayı ile törenini tarihî olarak arşivledik.

               Saat 10.da başlayan manevî fetih törenini  Kur’ân okuyarak Şalpazarlı Kur’ân-ı Kerîm üstâdı ve  Samsun Eski Müftüsü Hayrettin Öztürk  Hoca başlattı. Açış konuşmasını Trabzon Üniversitesi Rektörü Mehmet Âşık Kutlu Hoca  yaptı. Kur’ân-ı Kerîm icazetinin müstesna yüce değerini özetledi. Ben de gönlümde bu konuşmasına Yunus EMRE’ nin “KİM Kİ KUR’ÂN BİLMEDİ, SANKİ DÜNYAYA GELMEDİ”sözünü  ilâve ettim.

İcâzetin en büyük manevî Fetih töreni ve bayramı olduğunu Sis Dağı’nın eteğinde bir kere daha anladım. Sonra Almanya’da Kur’ân Kursu Hocası olan ve hediyeler getiren Şalpazarlı bir Hoca efendi olan Dış Türkler Daire Başkanı Kazım Türkmen  konuştu. Sonra  Hilmi Türkmen bey çok etkili veciz bir manevî fetih konuşması yaparak bu altı icazet  ve Kur’ân çocuğunun ailelerine, toplumuna, kendilerine teşekkürler etti, hediyeler verdi. Bu hediyelerin teşvik olduğunu, yağcılık olmadığını vurguladı. Yanlış değerlendirilmemesini istedi. En güçlü devirde olduğumuzu, hafızların daha çok olması gerektiğine her istenilen hizmeti  serbestçe yapacak duruma gelindiğine  dikkat çekti.

Ardından çocuklara birer aşır okutuldu ve İcazet diplomaları ile hediyeleri verildi. Bir Hoca efendi tarafından  Kur’ân-ı Kerîm okundu ve diğer bir Hoca Efendi tarafından İcazet duâsı yapıldı. Herkes mest oldu hayran kaldı. Sonra Öğle namazı birlikte kılındı. Hatıra fotoğrafları çekildi. Sütpınarında ve Şıh Kıranında yemek yenildi, çay içildi. Şalpazarı yeni Kaymakamı ve Belediye Başkanı Sayın Kurukız beyler de her yerde hazır bulundular.

Sonuç olarak unutulmaz bir manevî Fetih yaşandı. Emeği geçenlerden Yüce Allah razı olsun. Diyânet tarihimize geçen bu olay daha nice icazet törenlerine örnek oldu.

Mustafa Yazıcı

Tarihçi / Yazar

 Bu akşamki  Trabzonspor Rize maçının teknik analizlerine takılmayalım..

Her geri dönüşlere, ihtiyatla da olsa sevinmek lazım...

Öndeyken geri dönüp, kaybettiğimiz maçlar hatırımızda hala!!

***

Başka bir hususiyetle başlıyayım..

Bir kere, Trabzon Rize hassasiyeti sıkça vurgulanır ya,

Aman kardeşliğimize halel gelmesin diye.

Bu çok güzel,   bu sıkıntılar epey yaşandı ki, o noktada narinlik var.

Yaşı çok genç olanlar pek bilmezler;

Trabzonspor'un Karadeniz takımlarına acımadığı söylenirdi,

Giresun'u, Ordu'yu, Rize'yi hatta  Samsunspor'u bile

Küme düşürdüğü iddiasıyla, kindar seyirci kitlesi bile vardı bu komşu tribünlerde.

Aslen Trabzon'lu olan Tanju'nun kral olup, 85-87'lerde

Samsunpor'da oynadığı yıllarda, Trabzonspor'a başka bir motivasyonla

Hem sahada hem de tribünde abanmalar olur, olaylar çıkardı!

Ayriyetten, bu takımların rakiplerini de yenmeliydik ki,

Kümede kalmalarına yardımcı olunsundu...

Oysa, Akçaabat Sebatspor'la süper ligde iki takımlı Trabzon gördük..

Sonra Sebat düştü, faturayı ödeyin diyen olmadı..

Kaldı ki, 1461 fetihlere devam ederken, birden bire tepe taklak edilip

Gerilere yollandı sanki..

Bunlar kısa zamanda telafi oldu, sükunet dostluk hakim şimdi.

Özellikle İstanbul basını buradan tutturamıyor artık..

Yakın tarihtir, Fenerbahçe otobüsüne, Rize maçı sonrası provakatif saldırı yapılmıştı,

Allah korudu, yoksa telafisi bu kadar kolay olmayabilirdi de..

Bunların hepsi geride kaldı,  o halde geri dönüşe de gerek yok...

Ez cümle, bu konuda; yakın coğrafyanın takımları arasındaki maçlarda,

Sosyal dokuya da sirayet edebilecek muhtemel bir kıvılcımdan kaygı duyulmuş.

Bilinç altındaki bu hassasiyet güzel bir haslet..

***

Gelelim maça...

Göztepe maçında sükunet kazandı demiştik, yerini telaş almış.

İki maçta iki ağır sakatlığı, Yusuf'tan sonra Gervinho'yu dikkate almak şart

Daha ligin başındayız. Uğurcan, yine aynı; işi de gücü de kurtamak..

Abdüş, yelkenine rüzgar doldurmaya devam ediyor, terapi işe yaramış belli ki;

Sporcular, özellikle de yıldız futbolcular, başka özelliklerini öne çıkartmamalılar.

Rasyonellik diye bişey var,  yani raconu bileceksin.  Abdüş has ediyor.

Dorukhan illa da sahada olacağım diyor. Ve tabi Whakeme, son sözcü o..

Abdulah Hoca iki konuda süper mesaj veriyor;

Birincisi açıklık, Glasnost yani. Ne dediğini tak anlıyoruz. Gizem yok.

İkincisi, benim de hastalığım dır; tedavisi de, bu hastalıktan hiç kurtulmamaktr:

Aidiyet yani.. "Ben bu toprakların insanıyım..." demesi çok değerli..

Diyor ki, sizi üzen şeyler,en fazla beni kahr-u perişen eder,

Sevindikleriniz, en çok beni uçurur... Alır ceketimi giderim durumuna inat,

Ben gitsem de buradayım, sırtımdaki yükü atatmam aklı.

Akıl demişken, sevdiğim bir dostumdan,

Gece hayli geç vakit gelen telefona kızdığımda işittiğim laf gelir hatırıma;

"Baa niye gızıyusun, agıldan uyuyamüm ben..." demişti.  

Her geri dönüşe kızmayalım. Belli ki, Abdullah Hoca da "agıldan uyuyamiyu.."

Aidiyetle yatanlar böyledirler.

**

SİS DAĞI -TABİİ SÜS DAĞI

Sis Dağı tabiatın süsü;

Tabii hayatın öyküsü..

Yarısı Giresun tarafında;

Yarısı Trabzon tarafında.

Kardeş Çepniler yaşar;

Her tarafında.

Hepsi de Karadeniz çocukları;

Omuzlarında nazar boncukları..

Düşmanlara nice dersler verdiler;

Sis Dağının heybetini ;

Gücünü gösterdiler…

Sis Dağı , tabii süs dağı..

Müslüman Türklerin üs dağı..

Zirvesinde zifin ve

Gomar çiçekleri açar..

Biri sap sarı;

Biri mordur ;

Tabiat forması ;

Güzellik saçar..

Binlerce evden ibaret;

Çepni obası.

Çok heybetlidir;

Çok muhteşemdir;

Denize nazır kayası..

Bir yanında da Gelin kayası.

Sis Dağı aslında

Şehitler, Oğuzlar merası..

Pazar kurulur kucağında;

Ocak ocak;

Otağ otağ...

Camileri de çok;

Şehit ve gazileri ;

Ebediyyen unutulmayacak;

Hatırlanacak.

Bayraklar vatanda;

Ebediyyen dalgalanacak..

En nefis, en şifalı;

Sütler, etler, yoğurtlar, minziler,                                                                 

Tereyağları,ballar ;

Yemekler, içme suları orada..

Yaz -kış yaşar halk mezralarda..

Çok ilham vardır  manzaralarda..

Yanında Kazık Beli, Alaca Dağ;

Geçerler, anılırlar; Dede Korkut Destanlarında.

Deniz görünür bakınca;

Sis kalkınca..

Tarih herkesi kucaklar;

Herkese hoş geldin der burada;

Gelip gören herkes erer murada.

Şifa bulurlar tertemiz havada.

Sis Dağı'nın heybeti ;

Daima canlıdır hâtıralarda..

Bir maç yazımız olsun..

Göztepe maçı,  Trabzonspor için bir çok bakımdan mühimdi. Liderliğin stresi, önemli eksiklerin olması, Göztepe’nin de iyi futbol oynaması bakımından kazaya uğrayabileceğimiz bir maçtı. Tek golle de olsa kazanmak, şampiyonluğa oynayan takımlar için çok değerlidir..

Trabzon dağınık başladı biraz. Dan dun yani. Takım kurgusundan da kontrollü bir oyunu tercih ettiği belliydi. Şifre “sükunet”ti. Telaşlanmadı. Böyle olunca da, maçın ilerleyen anlarında kontrolü sağladı.

Abdülkadir artık atını başka vadilere sürmüş.  Alıştığı yaylaları terk ediyor ki, bu durum Abdüş’e yeni ufuklar açacak.  Çok gayretliydi. Kafası da bedeni de sahadaydı; top kapıyor, defansa geliyor, rakibi kovalıyor, güzel paslar atıyor ve golün de asistini yaptı.

Yusuf’a her müdahale neredeyse faullü idi,  çok sertti. Ele avuca sığmıyor.  Sakatlanması büyük talihsizlik oldu.

Orta sahada Bakesetas’ın yokluğu belli oldu. Uğurcan yine net bir golü kurtardı.

Dorukhan yerine  alışıyor, rakibi durdurup atağa destek veriyor rakip çizgiye  inip top çıkarmasi değerli. Takımın değişmezi olacaktır.

Edgar İe çok sakin ve kontrollü idi ancak ilk yarının sonunda Jahoviç’i kaçırması az kalsın gol yememize sebep olacaktı

Gervinho neredeyse kazandığı tüm topları ezdi kaybetti. Yine de yakaladığı tek fırsatı değerlendirip çok şık bir gol attı. Yıldızlar böyledir, şip şak.

Maçın ilerleyen anlarında Berat adeta buz kesti, çok soğukkanlıydı.

Trabzonspor çok kolay pas hataları yapıyor hala.

Son on beş dakikada maçı garantilemek isteyen avcı Cornelius’u alarak devam etti. Bu sayede Göztepe  defansını da çakılı tutmak istedi belki de. Başarılı oldu mu derseniz, bence hayır.

Ancak Siopis’in maça dahil olması her şeyi değiştirdi. Sahanın her yerinde rol aldı adeta. Rakip atakları kesmede çok başarılıydı. Tam bir maestro oldu.

Hakem genel yönetimde vasattı ancak Yusuf’a yapılan bariz faulleri atladı